Το Παγκόσμιο Κύπελλο πέρα απ’ όλα τα άλλα είναι μια σκηνή. Σε αυτή δίνουν την… παράστασή τους τα μεγάλα αστέρια. Σε αυτήν γεννιούνται σταρ ή καταρρίπτονται μύθοι. Οι σημερινοί 30άρηδες έχουν μεγαλώσει με δύο ινδάλματα, τον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Λιονέλ Μέσι. Τους παρακολούθησαν βήμα βήμα να καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, να σαρώνουν τίτλους σε ομαδικό και προσωπικό επίπεδο, να χαμογελούν από ικανοποίηση όταν κερδίζουν τη «χρυσή μπάλα».
Αυτή η γενιά δεν έχει συνειδητοποιήσει πόσο τυχερή ήταν που απόλαυσε τους δύο μεγάλους σταρ σε όλες τους τις προσπάθειες. Στην εποχή μας και η παραμικρή τους ενέργεια έχει καταγραφή σε εικόνα και προσφέρεται αφειδώς στο διαδίκτυο.
Πέρα από τη… διαμάχη τους ενώνει υπάρχει και κάτι κοινό. Κανείς τους δεν έχει κερδίσει Μουντιάλ! Στο επόμενο ο Ρονάλντο θα έχει πατήσει τα 41 κι ο Μέσι τα 39. Πρακτικά είναι δύσκολο να οδηγήσουν Πορτογαλία και Αργεντινή σε μεγάλες επιτυχίες. Αυτή, κατά πολλούς, θα είναι η τελευταία παράσταση στην σκηνή του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η τελευταία τους ευκαιρία.
Κι ενώ ο Πορτογάλος πήρε μια ομάδα που συνήθως απογοήτευε στις μεγάλες διοργανώσεις και την οδήγησε σε ένα Ευρωπαϊκό (2016) και μια Λίγκα των Εθνών (2019) ο Αργεντίνος έχει να επιδείξει το Κόπα Αμέρικα (2021) και το χρυσό στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου (2008). Για μια χώρα που μεγάλωσε με τα κατορθώματα του Ντιέγκο Μαραντόνα αυτό είναι το ελάχιστο που μπορούσε να πάρει.
Ο Μέσι είναι σε φόρμα, δείχνει αποφασισμένος να κερδίσει ότι του στέρησε η Ιστορία στις προηγούμενες διοργανώσεις.
Κι ο Ρονάλντο μετά τα προβλήματα με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θέλει να δώσει απαντήσεις. Για αυτόν και αρκετούς από τους συμπαίκτες του το Κατάρ είναι η τελευταία ευκαιρία να αποδείξουν ότι υπάρχουν. Να φύγουν με ψηλά το κεφάλι. Θέλει να διαψεύσει αυτούς που λένε ότι ούτε ο ίδιος μπορεί να βοηθήσει τη σημερινή Πορτογαλία, αλλά ούτε και η Πορτογαλία μπορεί να τον βοηθήσει!
Ο τελευταίος χορός των δύο σούπερ σταρ έχει ενδιαφέρον γιατί και στο ποδόσφαιρο τα στερνά τιμούν τα πρώτα.
Στον αντίποδα υπάρχουν κι αυτοί που δεν θα μπορέσουν να ανέβουν στη σκηνή αν και το προσπάθησαν. Ο Χάαλαντ με τη Νορβηγία δεν κατάφερε να πάρει το εισιτήριο, το ίδιο και ο Σαλάχ με την Αίγυπτο. Να μην ξεχάσουμε και τον Ιμπραΐμοβιτς με τη Σουηδία που θα λείψει. Έτσι όπως πάει ο Σουηδός μην σας κάνει εντύπωση να προσπαθήσει και πάλι σε τέσσερα χρόνια. Άλλωστε για αυτόν ειδικά ο χρόνος είναι κάτι που δεν έχει σημασία.
Χειρότερα είναι τα πράγματα για αυτούς που είχαν δικαίωμα συμμετοχής, αλλά θα απουσιάσουν λόγω τραυματισμού. Κορυφαίοι σε αυτόν τον κατάλογο ο Καρίμ Μπενζεμά (Γαλλία, Ρεάλ Μαδρίτης) που μόλις το Σάββατο ανακοίνωσε ότι δεν μπορεί να αγωνιστεί. Λίγες μέρες νωρίτερα το ίδιο είχε συμβεί με τον Σαντιό Μανέ (Σενεγάλη, Μπάγερν) και τον Κριστόφ Ενκονκού (Γαλλία, Λειψία).
Υπάρχει και μια μεγάλη ομάδα απούσα: Η Ιταλία! Το θύμα των αγώνων μπαράζ. Ο αποκλεισμός στερεί μια σειρά από αξιόλογους παίκτες να ανέβουν στη σκηνή. Για τους ίδιους είναι άδικο, αλλά και το ίδιο το ποδόσφαιρο επειδή δεν αποδίδει πάντα δικαιοσύνη, όπως και η ίδια η ζωή, δεν έχει γίνει «βασιλιάς των σπορ»;
Η νέα γενιά του ποδοσφαίρου εκπροσωπείται από τον Εμπαπέ. Ο Γάλλος ήταν ο πρωταγωνιστής του προηγούμενου Μουντιάλ στα γήπεδα της Ρωσίας. Στα 23 του χρόνια επιθυμεί να γίνει και πάλι Πρωταθλητής Κόσμου. Να ακολουθήσει τα χνάρια του Πελέ που στα 22 του χρόνια ήταν ήδη δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Είπαμε, όμως και στην αρχή ότι το Μουντιάλ είναι μια πασαρέλα. Έχει ανάγκη από αστέρια. Δημιουργεί ποδοσφαιρικούς υπερήρωες. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τους πρωταγωνιστές αυτής της διοργάνωσης.
Η αλήθεια είναι ότι οι χώρες που μετέχουν είχαν ελάχιστον χρόνο για προετοιμαστούν. Οι ομοσπονδιακοί τεχνικοί είναι τα μεγάλα θύματα της αναστάτωσης στις ημερομηνίες. Οι διεθνείς τους έδιναν μέχρι την τελευταία στιγμή αγώνες πρωταθλήματος, αρκετοί σε εντελώς διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες καθώς τα μεγάλα αστέρια παίζουν σε ευρωπαϊκούς συλλόγους και ο χρόνος προετοιμασίας ήταν ελάχιστος. Ο καθένας κουβαλά τη δουλειά στο σύλλογό του, αλλά και την κούραση των διαδοχικών αγώνων,
Παρόλα αυτά πάνω στην σκηνή κάποιοι θα λάμψουν εκτυφλωτικά. Αυτούς περιμένουμε να αποθεώσουμε και να απολαύσουμε. Μουντιάλ χωρίς νέα αστέρια δεν υπάρχει. Στο Κατάρ μπορεί να άλλαξαν πολλά, αλλά αυτός ο νόμος δεν μπορεί να μην ισχύει. Είναι μια από τις σταθερές, όπως η αγωνία, το γκολ, η χαρά, η λύπη…
