Ήταν Πάσχα του 2008 όταν ο χρόνος πάγωσε για την Ελένη Καγιάβα και τον Γιώργο Μάσσια που έκαναν διακοπές στο χωριό με τα δύο αγγελούδια τους. Το ζευγάρι ενημερώθηκε ότι ο 5χρονος γιος τους Δημήτρης κατέρρευσε ξαφνικά έξω από το σπίτι τους ενώ έκανε ποδήλατο.
Ακολούθησαν στιγμές αγωνίας, πόνου και θρήνου. Το παιδί μετά από λίγες ημέρες κατέληξε στο νοσοκομείο παρά τις προσπάθειες των γιατρών. Η αιτία άγνωστη. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες ώρες όμως οι γονείς του βρήκαν το ψυχικό σθένος να χαρίσουν ζωή σε συνανθρώπους τους, προχωρώντας σε δωρεά οργάνων.
«Δεν ήταν ακαριαία η απόφαση, είχαμε δυόμιση μέρες στη διάθεσή μας για να αποφασίσουμε. Σύμφωνα με τις ιατρικές ενημερώσεις που είχαμε μπορούσαμε εύκολα να καταλάβουμε ότι δυστυχώς θα βρισκόμασταν στη δύσκολη θέση να χάσουμε το παιδί» ανέφερε ο Γιώργος Μάσσιας στην εκπομπή «Ελένη». «Το μόνο που χρειάζεται σε αυτήν την περίπτωση είναι να είναι λίγο ρεαλιστής και να συγκρατήσει τη λογική και τη ψυχραιμία του για να μπορέσει να πάρει μία τέτοια απόφαση. Πρέπει να το κάνει γνωρίζοντας από πριν πως με την κίνησή του αυτή κάποιοι συνάνθρωποι, κάποιες οικογένειες θα αποκτήσουν ξανά ελπίδα για τη ζωή» περιέγραψε ο πατέρας του αδικοχαμένου παιδιού.
Λίγα χρόνια μετά, ο Γιώργος Μάσσιας δέχτηκε ένα αίτημα φιλίας στο Facebook από έναν άνθρωπο που είχε λάβει το νεφρό του παιδιού του. Ο ίδιος δέχτηκε να τον γνωρίσει από κοντά και σήμερα πλέον διατηρούν φιλικές σχέσεις. «Δεν μπορώ να το περιγράψω, ήταν πολύ δυνατά τα συναισθήματα όταν είδα τον άνθρωπο αυτόν. Προφύλαξα την Ελένη, έκανα το πρώτο ραντεβού μόνος μου, γιατί όπως ξέρουμε, μία μητέρα είναι μια μητέρα και ήταν συγκλονιστικό αυτό το πρώτο ραντεβού» είπε και περιέγραψε τη συγκλονιστική στιγμή που τον γνώρισε και ο λήπτης δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει από συγκίνηση και ευγνωμοσύνη.
«Ο πόνος δεν περνάει ποτέ. Απλά βρίσκεται δίπλα σου. Εμείς έπρεπε να τον βάλουμε δίπλα μας γιατί έχουμε άλλα δύο παιδιά» είπε η Ελένη Καγιάβα μιλώντας για τον πόνο της απώλειας. «Η καθημερινότητα, οι δυσκολίες και οι χαρές της ζωής σε κάνουν να το ξεπερνάς, που δεν το ξεπερνάς, το κουβαλάς πάντα μαζί σου στο μυαλό και την καρδιά».
«Πιστεύω πως όταν κάποιος φεύγει, αυτό που φεύγει είναι η ψυχή του, το σώμα μας είναι το σπίτι της, όταν αυτή φεύγει τα όργανα μένουν εδώ, οπότε γιατί να μην δοθούν σε κάποιον που η ζωή του κρέμεται από μία κλωστή;» κατέληξε η Ελένη Καγιάβα.
