Δεν πίστευε στα μάτια της μία συνοδός ασθενούς όταν βρέθηκε για διαφορετικό περιστατικό, τα ξημερώματα της Τετάρτης, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας και είδε να καταφτάνουν στα Επείγοντα οι πρώτοι τραυματίες από τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη.
Η Ματίνα Μιχαντά, κάτοικος Λάρισας, έμεινε εμβρόντητη όταν διαπίστωσε το τιτάνιο επιστημονικό και ανθρώπινο έργο που κλήθηκε να φέρει εις πέρας το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό των δύο νοσοκομείων της πόλης. Η ίδια βρέθηκε στη μέση της τεράστιας επιχείρησης που έλαβε χώρα στο νοσοκομείο, καθώς είχε επισκεφθεί το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ), συνοδεύοντας την άρρωστη μητέρα της.
«Σκισμένα, ματωμένα ρούχα, ματωμένα πρόσωπα, ημιλιπόθυμα, με μώλωπες και ξεραμένα αίματα, με εγκαύματα, με κολάρα. Οι νοσηλευτές να τρέχουν ασταμάτητα. Η καθαρίστρια δε σταματά λεπτό να καθαρίζει το διάδρομο. Κουβαλάνε νερά για τον κόσμο, να έχουν να πιουν. Διασωληνώνουν. Εξετάζουν. Εξετάζουν. Κάποιος περνάει δίπλα με μια μεγάλη κούτα με κολάρα. Ψάχνουν αναλώσιμα», ήταν οι πρώτες σκηνές που αντίκρισε, όπως λέει.
Το σύνολο των εργαζομένων του Νοσοκομείου, έλαβε εκτάκτως ειδοποίηση τα ξημερώματα από τη Διοίκηση να βρεθεί άμεσα στις θέσεις του, με την επισήμανση ότι υπάρχει «σύγκρουση τρένων με δεκάδες τραυματίες».
«Έχουν ξυπνήσει και έχουν έρθει όλοι, πριν φτάσουν τα πρώτα ασθενοφόρα. Έχουν παρατάξει πάρα πολλά φορεία στην είσοδο στα επείγοντα. Αδειάζουν όσο γίνεται τη Βραχεία, να έχουν χώρο. Αρχίζουν να φτάνουν τα πρώτα φορεία», λέει η ίδια περιγράφοντας τις πρώτες στιγμές.
Το δύσκολο έργο των νοσηλευτών
Αυτές τις δραματικές ώρες, ακόμη και οι ίδιοι οι επαγγελματίες υγείας, λυγίζουν. «Στη Βραχεία έχουν αφήσει μόνο έναν νοσηλευτή. Ήταν η πρώτη του μέρα στο Τμήμα Επειγόντων. Μετά από δυο ώρες, κατέρρευσε. Του έβαλαν ορό, ήταν κι εκείνος υπό επίβλεψη πλέον. Μια Νοσηλεύτρια πήγε να καθίσει σε ένα αμαξίδιο να πάρει μια ανάσα κι έπεσε» περιγράφει η κ. Μιχαντά.
Οι εικόνες που αντικρίζουν γιατροί και νοσηλευτές στα Επείγοντα από τα βαριά τραύματα των επιβατών του μοιραίου τρένου, είναι γροθιά στο στομάχι. Ακόμη κι αν έχει την εμπειρία και έχει λάβει την κατάλληλη εκπαίδευση. Το καθήκον, αλλά και το μεγαλείο της ψυχής τους τους δίνουν δύναμη και κουράγιο. Παραμένουν στις θέσεις τους και περιθάλπτουν τα νέα αυτά παιδιά, που μέσα στην ατυχία τους ήταν τυχερά και σώθηκαν.
«Μια ομάδα που παρέχει ψυχολογική υποστήριξη, ήταν από νωρίς εκεί. Νοσηλευτές, γιατροί, άπαντες παρόντες. Κι όλο έρχονταν φορεία… Δυο τραυματίες με πολλαπλά κατάγματα δεν άντεχαν τον πόνο, ούρλιαζαν και μας έσκιζαν την ψυχή. Το προσωπικό ήρεμο, απόλυτα λειτουργικό, με ταχύτητες τρελές, με διαύγεια απίστευτη, συντονίζονταν τόσο ομαλά. Είχαν μάθει τους τραυματίες με τα ονόματα τους και έδιναν οδηγίες με σαφήνεια. Και είχαν ήδη, 47 άτομα προς περίθαλψη ως εκείνη την ώρα», εξήγησε η κ. Μιχαντά, στο ilarissa.gr.
«Γονείς να είναι έξω από τα Επείγοντα και να τρελαίνονται από την αγωνία τους»
Οι συνοδοί των ασθενών που βρέθηκαν τυχαία στο Πανεπιστημιακό της Λάρισας τη στιγμή εκείνη, δεν πίστευαν ότι συμμετείχαν σε αυτό το δράμα, όπως λέει η ίδια:
«Εγώ, και άλλη μια συνοδός, παρακολουθούσαμε σαν να βλέπαμε ταινία, σαν να μην πιστεύουν τα μάτια μας όσα βλέπαμε. Όσες ταινίες έχω δει με σχετικό περιεχόμενο, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που συνέβαινε το βράδυ της Τετάρτης στο ΠΓΝΛ».
Σε λίγο φάνηκαν και οι πρώτοι γονείς. «Γονείς να παίρνουν τηλέφωνο και να ψάχνουν τα παιδιά τους. Γονείς να είναι έξω από τα Επείγοντα και να τρελαίνονται από την αγωνία τους. Να καλούν τα παιδιά τους, να μην μπορούν να τα βρουν. Και στα φορεία, όλο νέα παιδιά. Όλοι μικρότεροί μου», περιγράφει η Ματίνα Μιχαντά και συνεχίζει: «Ένας νοσηλευτής, μόνος του, είχε ταυτόχρονα ένα φορείο στο ένα χέρι και ένα αμαξίδιο στο άλλο και πήγαινε τους τραυματίες για εξετάσεις. Νοσηλεύτριες φρόντιζαν τα πάντα για τους τραυματίες και ερχόντουσαν και στη βραχεία να δουν αν χρειαζόμαστε κάτι. Νεαρός νοσηλευτής πήρε με στοργή μια γιαγιά μόνη της για εισαγωγή σε κλινική. Γιατροί όλων των ειδικοτήτων ήταν επί ποδός».
Τρεις μέρες μετά, κι ακόμη δεν μπορεί να διαχειριστεί μέσα της τα όσα είδε και έζησε. «Το σοκ είναι ακόμα μη διαχειρίσιμο για όσα είδα κι ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει. Αλλά η εικόνα όλου του προσωπικού του νοσοκομείου, που έτρεχε ασταμάτητα με απίστευτη ψυχραιμία και τέτοια αποτελεσματικότητα σε τόσο αντίξοες συνθήκες και σε ένα τέτοιο μακελειό, έχει κερδίσει τον αμέριστο θαυμασμό μου», καταλήγει η ίδια.
Διαβάστε ακόμη: Δίχως τέλος το δράμα των Τεμπών: Φεύγουν οι πρώτες νεκροφόρες με τις ταυτοποιημένες σορούς – Σήμερα ολοκληρώνεται η έρευνα
