Στις μέρες μας αρκεί μια βροχή, ένα τρακάρισμα στον Κηφισό, μια στάση εργασίας στο ΜΕΤΡΟ για να ακινητοποιηθούν τα αυτοκίνητα σε όλη, σχεδόν, την Αθήνα. Η λέξη «μποτιλιάρισμα», όταν δεν αποτελεί δικαιολογία για όσους άργησαν να φθάσουν στη δουλειά μοιάζει με… εφιάλτη!
Το πρώτο μποριλιάρισμα όμως στην Αθήνα είχε άλλα χαρακτηριστικά. Γυρίστε τον χρόνο πίσω και κάντε εικόνα την πόλη. Μπορεί να μην υπήρχαν τα πολυόροφα κτίρια, αλλά οι δρόμοι ήταν ακόμα πιο στενοί από τους σημερινούς και χωμάτινοι. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι σε αυτούς δεν κυκλοφορούσαν μόνο λεωφορεία ή ΙΧ, αλλά και κάρα, ακόμα και άμαξες, η κατάσταση θα πρέπει να ήταν χειρότερη ακόμα και από τη σημερινή.
Το 1928 είχαν εκτοξευτεί τα ατυχήματα. Μέχρι τότε οι πεζοί κινδύνεαν από τα κάρα ή τις άμαξες που έτρεχαν στους δρόμους. Με την αύξηση των αυτοκινήτων, των ταξί και των αγοραίων η κίνηση στους δρόμους έμοιαζε με περιπέτεια. Ξεκινούσε και δεν ήξερες ούτε πότε, ούτε, κυρίως, πως θα φθάσεις στον προορισμό σου.
Προφανώς η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο και ο υπουργός συγκοινωνιών Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος αποφάσισε να περάσει νομοσχέδιο με το οποίο θα οριζόταν όριο το 25ο έτος της ηλικίας για την απόκτηση διπλώματος και η εκκαθάριση του μητρώου των επαγγελματιών οδηγών από αυτούς που είχαν προκαλέσει σοβαρά ατυχήματα.
Επειδή η νοοτροπία στην Ελλάδα του τότε δεν διέφερε και πολύ από την σημεριή η συζήτηση για το νομοσχέδιο αναβλήθηκε. Τα παιδιά των πλούσιων οικογενειών είχαν ήδη αγοράσει ακριβά αυτοκίνητα και τα έδειχναν στους δρόμους. Αρκετά από αυτά προκαλούσαν ατυχήματα. Οι άδειες στους επαγγελματίες οδηγούς, πάλι, δίνονταν από την κυβέρνηση. Ήταν ένα είδος ρουσφετιού. Άλλες αντιδτράσεις κι από εκεί. Τέλος οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων που πουλούσαν πανάκριβα τα τελευταία μοντέλα θα έχαναν πελατεία με την αύξηση του ορίου ηλικίας για τη απόκτηση διπλώματος. Με όλα αυτά δεν είναι περίεργο που και ο Ζαβιτσιάνος παραιτήθηκε και το νομοσχέδιο δεν πέρασε ποτέ από τη Βουλή!
Υπάρχει όμως μια έκθεση της Τροχαίας για το 1928 που υποβλήθηκε στη νεοσύστατη τότε Αστυνομία Πόλεων και μας δίνει αποκαλυπτικά στοιχεία.
Στη μικρή πόλη των 400.000 κατοίκων κυκλοφορούσαν 18.368 τροχοφόρα.
*7.364 ήταν αυτοκίνητα
*5.863 κάρα
*4.689 ποδήλατα
*247 άμαξες
*205 μοτοσυκλέτες.
Η έκθεση μας δίνει κάποιες επιπλέον λεπτομέρειες για τα αυτοκίνητα. Από τα 7.364
*2.339 ήταν ταξί
*1.599 ιδιωτικά
*1.196 φορτηγά
*1.188 αγοραία
*1.041 λεωφορεία
Μαθαίνουμε ακόμα ότι δίπλωμα οδήγησης είχαν 10.399 άτομα απότα οποία μόλις 94 ήταν γυναίκες.
Εκτός από το μποτιλιάρισμα και το κυκλοφοριακό χάος που δημιουργούσε η ταυτόχρονη κυκλοφορία ετερόκλητων τροχοφόρων υπήρχαν και τα ατυχήματα. Το 1928 σημειώθηκαν 743 τροχαία ατυχήματα που στοίχησαν τη ζωή σε 26 άτομα. Τα περισσότερα από τα ατυχήματα τα είχαν προκαλέσει ταξί και λεωφορεία.
Στην έκθεση αναζητήθηκαν και οι αιτίες των ατυχη,άτων. Οι βασικοί λόγοι ήταν:
1-Η ανανόνιστη ρυμοτομία της πόλης
2-Η τραγική κατάσταση των δρόμων και των πεζοδρομίων που σε ελάχιστες περιπτώσεις εξυπηρετούσαν τους πεζούς. Μπορεί να μην υπήρχε Μπακογιάννης και «μεγάλος περίπατος», αλλά υπήρχαν οι δημόσιες υπηρεσίες που και τότε είχαν το συνήθειο να σκάβουν, τα περίπτερα, και τα καφενεία που με τα τραπέζια τους υποχρέωναν τους πεζούς να βαδίζουν στο δρόμο.
3-Ο κακός φωτισμός τις νυχτερινές ώρες
4-Ο ανταγωνισμός των, νεαρής ηλικίας, οδηγών
5-Η ευκολία της παραχώρησης διπλώματος χωρίς να εξετάζεται η ικανότητα ή η πνευματική κατάσταση του οδηγού.
Ο Ντόλης Νίκβας, δευθυντής του πετυχημένου περιοδικού «Εβδομάς» είχε αφιερώσει το 1929 ένα Editorial στην «Αυτού Μεγαλειότητα το αυτοκίνητο» όπως ήταν ο τίτλος.
