Η Συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής για την Ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ το περασμένο Σαββατοκύριακο στο ΣΕΦ, είχε όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας ετερόκλητης πολυκατοικίας όπου οι παλαιοί ένοικοι και ιδιοκτήτες καυγαδίζουν με τους νεοφερμένους για τις ώρες κοινής ησυχίας.
Πρόθεση της ηγεσίας και δεν κάνει καμία προσπάθεια να το κρύψει, είναι να μετουσιωθεί και οργανωτικά ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια μεγάλη και ανοικτή δημοκρατική παράταξη της Κεντροαριστεράς, όπου στην πράξη δείχνει να τον έχει τοποθετήσει το εκλογικό σώμα, προσβλέποντας ότι σε εύλογο χρονικό διάστημα θα βρίσκεται σε απόσταση βολής από την εξουσία.
Η αμηχανία αυτής της δύσκολης συγκατοίκησης εκδηλώθηκε με το ξεκίνημα των εργασιών. Όσο κι αν ο Αλέξης Τσίπρας χρειάστηκε να επαναλάβει πολλές φορές τη φράση “εδώ είναι το κοινό μας σπίτι” και ότι δεν υπάρχει η διαβάθμιση ανάμεσα σε “ιδιοκτήτες και φιλοξενούμενους” ο εκπρόσωπος της σκληρής ομάδας των “κινηματικών” Πάνος Λάμπρου και μέλος της Π.Γ, ξεκαθάρισε κοφτά για να μην παρερμηνευθεί ότι “στο συλλογικό εμείς, δεν χωράνε όλοι”. Δεν μπορεί να έχει πρόσθεσε “και τους υπερασπιστές των Πρεσπών και τους αρνητές της Συμφωνίας. Δεν μπορεί να είναι κόμμα λίγο απ΄ όλα. Η υπόθεση αυτή έχει ταυτότητα και αυτή η ταυτότητα θα είναι Αριστερή”.
Θα μπορούσε εύκολα να συμφωνήσει κανείς, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κυβερνητικό παρελθόν στο οποίο πολλά απο τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του, οξειδώθηκαν στον παγωμένο μνημονιακό αέρα που σάρωσε στη χώρα.
Το μείζον ζήτημα σύμφωνα με την άποψη που υπερασπίστηκαν έμπειρα πασοκογενή στελέχη με ισχυρή παρουσία σε μαζικούς χώρους, όπως οι Αντώνης Κοτσακάς και Χρήστος Σπίρτζης είναι η διαμόρφωση μιας συνεκτικής προγραμματικής πρότασης που θα υποστηριχθεί από μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία.
Δείτε επίσης: Ο Κώστας Βλάσης νέος υφυπουργός Εξωτερικών
Δεν είναι τυχαίο, όπως παρατήρησαν οι προσεκτικοί, ότι περισσότερο από όλα τα σημεία της ομιλίας Τσίπρα, εκείνο που καταχειροκροτήθηκε από τους συνέδρους ήταν η αναφορά του ότι σύντομα αυτή η παράταξη στην οποία θα μετεξελιχθεί και θα διευρυνθεί χωρίς να αλλοιωθούν τα πολιτικά χαρακτηριστικά του ο ΣΥΡΙΖΑ, θα επανέλθει στους σκιερούς λειμώνες της εξουσίας.
Το επόμενο Συνέδριο, το οποίο όπως έχουν τα πράγματα θα είναι και Καταστατικό, έχει αποφασιστεί να διεξαχθεί μετά το Πάσχα. Μέχρι τότε η ηγεσία θα πρέπει να επιδοθεί σε λεπτές ασκήσεις ισορροπίας και ύφους, προκειμένου να συγκεράσει διαφορετικές απόψεις και συγκρουόμενα συμφέροντα στην εσωκομματική επικράτεια.
Πρώτη από όλες τις συσπειρώσεις, θα πρέπει να πειστεί για την σημασία του εγχειρήματος η ομάδα των “53” με άτυπο επικεφαλής τον Ευκλείδη Τσακαλώτο που διεκδικεί ρόλο ιδεολογικού θεματοφύλακα. Χρησιμοποιώντας ακόμα και δραματικούς τόνους ο πρώην υπουργός Οικονομικών διαβεβαίωσε “είμαι αριστερός τα τελευταία 40 χρόνια και αριστερός θα πεθάνω”, για να σπεύσει να του απαντήσει ο Νίκος Μπίστης που έχει μετακινηθεί κατά καιρούς σε όλες τις πιθανές εκδοχές της Αριστεράς, “κι εγώ Αριστερός θα πεθάνω Ευκλείδη, αλλά, πριν συμβεί το μοιραίο θα ήθελα να δω μια δεύτερη κυβέρνηση της Αριστεράς”.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι χωρίς την επίσημη και άνευ ενοχών μετατόπιση στην Κεντροαριστερά, πράγμα που ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι έχει συμβεί de facto δύσκολα ο εκλογικός ΣΥΡΙΖΑ θα αντιστοιχηθεί με την κοινωνία και ειδικά με τη νέα γενιά, η οποία μολονότι έδωσε το 37% των ψήφων, υποεκπροσωπείται θεαματικά στον οργανωτικό κορμό.
Η κριτική και η γκρίνια αυτήν την ώρα υπερβαίνει τα τείχη της Κουμουνδούρου και προσδιορίζει το πεδίο της σκληρής μάχης μέχρι το εαρινό Συνέδριο. Η Νεολαία καταγγέλλει παζάρια και μεταγραφολογία αλλά και φράξιες υπουργών που παρεμβαίνουν στο εσωτερικό της. Ο Νίκος Φίλης, που έχει πέραση στο εσωκομματικό ακροατήριο, υπογραμμίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μετατραπεί σε μια ανερμάτιστη, πολλυσυλεκτική δύναμη χωρίς αξίες στα πρότυπα του χρεοκοπημένου, αρχηγικού δικομματισμού. Χρειάζεται, όπως λέει, να γίνει ένα κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς, να ανασυγκροτήσει την ταυτότητά του η οποία δεινοπάθησε στα Μνημόνια και να ξανασυστηθεί στους πολίτες απο μνημονιακή δύναμη σε κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ο ίδιος ανοίγοντας τον χορό της κριτικής, αναγνωρίζει ευθέως, δείχνοντας προς την πλευρά του Νίκου Παππά, “αποτύχαμε στα media- από τη ρύθμιση της ιδιωτικής αγοράς μέχρι την ΕΡΤ” και ζητά επίμονα, “να προχωρήσει συντεταγμένα η αποτίμηση των προηγούμενων 4,5 χρόνων “για να διορθωθούμε και να μην επαναλάβουμε τα λάθη μας και να απαλλαγούμε από έναν επιπόλαιο και επιφανειακό κυβερνητισμό”.
«Κανείς δεν αμφισβητεί τον Τσίπρα»
Την συζήτηση εξάλλου για τον τρόπο εκλογής του Προέδρου, έσπευσε να την κλείσει έγκαιρα ο Γραμματέας Πάνος Σκουρλέτης, ο οποίος παρατηρεί βάσιμα ότι ο κ. Τσίπρας αυτήν την στιγμή είναι ο ηγέτης με τα λιγότερα προβλήματα και διερωτάται “γιατί είναι ξαφνικά μείζον θέμα η εκλογή του Προέδρου; Ποιος αμφισβητεί τον Τσίπρα;”, ενώ εκτιμά ότι δευτερεύον είναι και το θέμα του τίτλου.
Διερμηνεύοντας πάντως τις διαθέσεις των στελεχών του προεδρικού κλίματος, όπως οι Όλγα Γεροβασίλη, Σ. Φάμελλος, Χ. Σπίρτζης, Π. Πολάκης και Γ. Τσίπρας, που είναι σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από τους “53”, ο Νίκος Παππάς υπογραμμίζει ότι το όνομα είτε πρέπει να αλλάξει ή να προστεθεί “κάτι ακόμα” που θα προσδιορίζει την διεύρυνση στον προοδευτικό χώρο και την Οικολογία. Αναφορικά δε με το άνοιγμα στην Κεντροαριστερά, σχολιάζει αιχμηρά ότι “δεν θα έπρεπε να μας ξυνίζει η παρουσία στελεχών από τον ευρύτερο προοδευτικό και δημοκρατικό χώρο, από την στιγμή που έχουμε συγκυβερνήσει με τον Καμμένο”.
Η στάση πάντως των ζηλωτών της ιδεολογικής και πολιτικής καθαρότητας έχει αρχίσει να ενοχλεί τους νέους ενοίκους. Το έδειξε καθαρά η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, η οποία ξεκαθάρισε: “ερχόμαστε με σεβασμό στην Αριστερά και φέρνουμε μαζί και τις αξίες μας χωρίς να ζητάμε θέσεις”, υπενθυμίζοντας πως όταν χρειάστηκε, μετά τις Πρέσπες και την αποχώρηση του κυβερνητικού εταίρου, “ήταν η Προοδευτική Συμμαχία αυτή που έβαλε πλάτη”.
Είμαστε ακόμα στην αρχή, αλλά, όλα δείχνουν ότι η μάχη για το ιδιοκτησιακό καθεστώς, θα έχει πολλά επεισόδια.
