Συγκλονίζει η κατάθεση ψυχής του γνωστού δημοσιογράφου Πάρι Καρβουνόπουλου, ο οποίος με ανάρτησή του αποκάλυψε όσα έζησε με την περιπέτεια της υγείας του μετά το βαρύ εγκεφαλικό που πέρασε, ξεγυμνώνοντας το «γαλάζιο» αφήγημα για το ΕΣΥ ιδίως στα νησιά, τα οποία έχουν αφεθεί στη μοίρα τους.
«Το πρώτο “ευχαριστώ” στον Θεό -σε όποιον Θεό πιστεύει ο καθένας- που δίνει τις… αναβολές. Νομίζω ότι ήταν πολύ γενναιόδωρος μαζί μου. Το δεύτερο “ευχαριστώ” στην κυρία Αλεξάνδρα, που ήταν ο Ανθρωπος που έσπευσε να με βοηθήσει. Ευχαριστώ όλους όσους κινητοποιήθηκαν για να μεταφερθώ από την Πάρο στην Αθήνα. Να γνωρίζετε ότι η μόνη σας ελπίδα, αν βρεθείτε σε δύσκολη κατάσταση κάπου στο Αιγαίο -ένα εγκεφαλικό ας πούμε-, είναι τα φτερά της Πολεμικής Αεροπορίας. Κι επειδή αυτά ανήκουν σε όλους μας, να τα απαιτήσετε με κάθε τρόπο» αναφέρει αρχικώς ο δημοσιογράφος.
Ωστόσο ο ίδιος έπειτα από το δημόσιο «ευχαριστώ», προχωρά σε ένα δριμύ «κατηγορώ». «Το τρίτο και μεγάλο “ευχαριστώ” στα νέα παιδιά του Κέντρου Υγείας Πάρου, που πολεμούν χωρίς όπλα. Και φυσικά στους γιατρούς και στο νοσηλευτικό προσωπικό του 251 ΓΝΑ, που παραμένει κορυφαίο! Για αυτό ίσως κάποιοι θέλουν να κλείσουν τα στρατιωτικά νοσοκομεία… Χαλάνε την πιάτσα. Και πάμε από τα “ευχαριστώ” στα “κατηγορώ”: Είναι δυνατόν ένα πλούσιο νησί των Κυκλάδων να διαθέτει ένα ασθενοφόρο; Εζησα ως ασθενής την αγωνία του πληρώματος που έπρεπε να διαχειριστεί 1, 2 και 3 περιστατικά μαζί… Πραγματικός εφιάλτης» αναφέρει ο Πάρις Καρβουνόπουλος και συνεχίζει.
«Είναι δυνατόν η Πάρος, ένα από τα νησιά που έχει επιλέξει η οικονομική ελίτ της χώρας για να κάνει διακοπές, να έχει αξονικό τομογράφο χωρίς χειριστές για να τον δουλέψουν; Αν αυτά συμβαίνουν στην Πάρο, εμείς συζητάμε και γράφουμε για το Καστελόριζο, τη Γαύδο, την Ανάφη, τη Σύμη και δεκάδες άλλα νησιά, που έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους; Αυτή είναι η κατάσταση στη χώρα, που θέλει να πιστεύει ότι η βαριά βιομηχανία της είναι ο τουρισμός. Είμαστε βαθιά νυχτωμένοι» καταλήγει ο Πάρις Καρβουνόπουλος.
Από ότι αναφέρεις Πάρι, τα πράγματα είναι το ίδο τραγικά στην Πάρο εδώ και 50 χρόνια. Για τα περισσότερα από τα άλλα νησιά, τα πράγματα γίνονται απερίγραπτα.