Στην Άγκυρα ο Σεγκέι Λαβρόφ χθες, για διαβουλεύσεις με τον Χακάν Φιντάν αναφορικώς προς το μέλλον της Συρίας. Ο Ταγίπ Ερντογάν την ίδια στιγμή, προβάλλει την προοπτική φιλοξενίας στην Τουρκία διαπραγματεύσεων για το ουκρανικό.
Την ίδια στιγμή ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, μεταβαίνει στην Νέα Υόρκη για να κηρύξει την έναρξη της θητείας της χώρας μας, ως μη μονίμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Από την μία πλευρά λοιπόν, την τουρκική, έχουμε μια δραστήρια διπλωματία με ενεργό ρόλο στα ζέοντα προβλήματα της περιοχής και με σημαντική δυνατότητα παρεμβάσεως στις εξελίξεις.
Από την άλλη, την ελληνική, μια συμμετοχή στο Συμβούλιο Ασφαλείας, σε ρόλο κομπάρσου, γιατί κομπάρσοι είναι τα μη μόνιμα μέλη τα οποία δεν έχουν δικαίωμα αρνησικυρίας, το οποίον επιφυλάσσουν ως ιδιαίτερο, δικό τους δικαίωμα, τα μόνιμα μέλη.
Η σύγκρισις αναδεικνύει ποια είναι είναι η χώρα που έχει πραγματική γεωπολιτική υπόσταση και ικανότητα να την αξιοποιεί προς όφελός της.
Από εκεί και πέρα οι μεγαλοστομίες περί «γεωπολιτικού αποτυπώματος» και οι επικοινωνιακές προβολές ανουσίων καταστάσεων, όπως η συμμετοχή σε όργανα του ΟΗΕ είναι μάλλον για εσωτερική κατανάλωση και τίποτε περισσότερο.
Κακέκτυπα
Και ενώ τα πράγματα έχουν πάρει τον δρόμο τους και όλα δείχνουν πως στις εξελίξεις του ουκρανικού, έχει μπει και η παράμετρος της απομακρύνσεως του Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ο Έλλην Πρωθυπουργός επέλεξε να επικοινωνήσει με αυτόν! Τέτοιες κινήσεις φαίνονται εκτός πραγματικότητος. Διότι ούτε για εσωτερική κατανάλωση μπορεί να γίνονται.
Εάν πρόκειται περί αυτού, πολύ φοβούμεθα ότι ο κ. Μητσοτάκης αντιγράφει αστόχως τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν. Ο οποίος υποκινεί μιαν εκστρατεία κατά του Ντόναλντ Τραμπ στην Ευρώπη, με μοναδικό σκοπό να εκτρέψει την προσοχή των Γάλλων από το γεγονός ότι ο ίδιος είναι εντελώς ανίσχυρος να κυβερνήσει.
«Λευκή κόλλα»
Διαβάσαμε στην ειδησεογραφία ότι ζητήθηκε από τους υπαλλήλους της ομοσπονδιακής κυβερνήσεως των ΗΠΑ, να υποβάλλουν λεπτομερή αναφορά στην οποία να καταγράφουν τα εργασιακά τους επιτεύγματα της περασμένης εβδομάδος. Με την επισήμανση πως όποιος δεν ανταποκριθεί θα θεωρείται παραιτηθείς αυτοδικαίως.
Φαντάζεσθε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα;
Πρώτο οι περισσότεροι των υπαλλήλων δεν θα είχαν να καταγράψουν τίποτε, διότι απλώς δεν έκαναν τίποτε. Όχι μόνον κατά την τελευταία εβδομάδα, αλλά και για πολλές εβδομάδες πίσω. «Θα έδιδαν λευκή κόλλα». Οι ολίγοι που θα είχαν κάτι να αναφέρουν θα δεχθούν προληπτικές προειδοποιήσεις από τους συνδικαλιστικούς τους φορείς «να μην τολμήσουν» να προβούν σε καμία καταγραφή. Διότι θα …«χαλάσουν την πιάτσα».
Και φυσικά θα έχουμε απειλές διαδηλώσεων και απεργιών με πλείστες όσες δικαιολογίες και αιτιάσεις περί παραβιάσεως ελευθεριών και παρεμβάσεως στην ιδιωτικότητα(!) των υπαλλήλων. Και όλα αυτά με μοναδικό στόχο να διαιωνισθεί η σημερινή κατάστασις της αδρανείας του δημοσίου.
Θα σημειώσουμε ακόμη, ότι τα προκατειλημμένα κατά της κυβερνήσεως Τραμπ, διεθνή μέσα ενημερώσεως έσπευσαν να χαρακτηρίσουν αυτήν την ενέργεια μέτρο «κατά των ομοσπονδιακών υπαλλήλων». Εμείς διαφωνούμε. Είναι μέτρο υπέρ των φορολογούμενων οι οποίοι πληρώνουν τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους. Και οι οποίοι πρέπει κάποτε να αρχίσουν να μαθαίνουν αν πιάνουν τόπο τα χρήματά τους.
Πηγή: «Το περίπτερο», εφημερίδα «Εστία»
