Φαίνεται τελικά ότι η κυβέρνηση έχει εκχωρήσει πλήρως την προάσπιση της εθνικής της κυριαρχίας και των συμφερόντων της στην Ανατολική Μεσόγειο στην Ε.Ε., το status quo της οποίας έχει πάγια φιλο-τουρκικά αισθήματα λόγω του γερμανο-κεντρισμού του. Είναι γνωστό εξάλλου ότι Γερμανία και Τουρκία είχαν ιστορικά καλές σχέσεις σε κρίσιμες καμπές της ιστορίας.
- του Εμμανουήλ Μπέζα (*)
Από την άλλη μεριά, με τον Τραμπ να τορπιλίζει το σημερινό status quo της Ε.Ε. οι Ευρωπαίοι δεν αναζητούν τα δομικά λάθη που έχουν οδηγήσει στην ολική εξάρτηση από τις ΗΠΑ αλλά «πλασάρουν» ανεξαρτησία με νέες τεράστιες αμυντικές δαπάνες για τη στήριξη της Ουκρανίας και με ποσά τα οποία δεν μπορούν να διαθέσουν, διογκώνοντας το χρέος, το οποίο προτιμούν να κρύψουν κάτω από το χαλί. Επειδή δεν θα το «μετράνε», δεν σημαίνει όμως ότι το χρέος δεν θα υπάρχει…
Καμία στρατιωτική ανεξαρτησία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς οικονομική ανεξαρτησία και η Ευρώπη δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητη αφού έχει ακριβή ενέργεια λόγω της έλλειψης επαρκούς εγχώριας παραγωγής, της απότομης και «αυθαίρετης» πράσινης μετάβασης και του «μπλόκου» στη φθηνή ρωσική ενέργεια. Αυτό οδηγεί με τη σειρά του σε μεγάλα πληθωριστικά νούμερα συνολικά.
Παράλληλα, χωρίς υψηλό φρόνημα και εμπιστοσύνη στην ηγεσία κανένας στρατός δεν μπορεί να επικρατήσει και αυτή τη χρονική συγκυρία οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν χαίρουν της εκτίμησης της πλειοψηφίας των λαών τους. Υπάρχει έλλειψη συνοχής και αναντιστοιχία μεταξύ λαών και κυβερνήσεων, καθιστώντας ουτοπικό να υπάρξει κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική της Ε.Ε. Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει ούτε συνοχή μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών με αρκετούς από αυτούς να έχουν διαφοροποιηθεί από την κεντρική ατζέντα.
Ο μόνος λόγος που δεν έχουμε ραγδαίες αλλαγές στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό είναι μάλλον επειδή οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν «συμφωνήσει» η πτώση τους να ταυτιστεί με τη συνολική πτώση της Ε.Ε. Ο Τραμπ είναι η ακατάσχετη αιμορραγία από πυροβολισμό που δεν μπορούν οι γιατροί να σταματήσουν. Ο πυροβολισμός είναι εκείνος που θα «σκοτώσει» το θύμα και οι Ευρωπαίοι εδώ και χρόνια έχουν αυτοπυροβοληθεί.
Η Ινδία αυξάνει τα επίπεδα συνεργασίας με τις ΗΠΑ, το ίδιο η Αργεντινή, η Ιαπωνία και η Σαουδική Αραβία και παρά τις διπλωματικές συγκρούσεις, ανοίγει μια νέα εποχή στην σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας και Ρωσίας-ΗΠΑ. Όλοι έχουν αποφασίσει να προχωρήσουν.
Σ’ αυτό το νέο πολυ-πολικό κόσμο, η Ελλάδα επιμένει να στηρίζεται αποκλειστικά στην Ε.Ε. για την εθνική της ασφάλειας και τα γεωπολιτικά της συμφέροντα, την ίδια στιγμή που το status quo της Ε.Ε. ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε., με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Στη φάση υπερεπέκτασης που βρίσκεται η Τουρκία, μια Ελλάδα με πρωτοβουλία και ταχύτατα αντανακλαστικά στην Ανατολική Μεσόγειο, που να απευθύνεται σε όλες τις μεγάλες δυνάμεις και σε όλους του πόλους (ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα-Ινδία) και σε συμμαχία με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και την Κύπρο, θα μπορούσε να τις “κόψει” τα πόδια. Η Τουρκία είναι πράγματι πιο δυνατή αλλά τα γεγονότα στην Συρία αποδεικνύουν πόσο σοφή και επίκαιρη είναι η φράση του Δημόκριτου «Η του πλέονος επιθυμίη το παρεόν απόλλυσι».
(*)Ο Εμμανουήλ Μπέζας είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και αρθρογραφεί για θέματα γεωστρατηγικής, διεθνών σχέσεων, εξωτερικής πολιτικής και άμυνας.
