Η Ευρώπη γίνεται φτωχότερη και μετατρέπεται σε ένα απρόβλεπτο οικονομικό τέλμα του κόσμου. Η δυσαρέσκεια των πολιτών σίγουρα θα αυξηθεί, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούμε να περιμένουμε αύξηση της δημοτικότητας εκείνων των κομμάτων και των πολιτικών που θεωρούνται μη συστημικοί. Επομένως, είναι καλύτερο να τα κόψουμε εκ των προτέρων τα άκρα, «χωρίς να περιμένουμε περιτονίτιδα».
Η δίκη της συντηρητικής πολιτικού Μαρίν Λεπέν στο Παρίσι, που είχε ως αποτέλεσμα να καταδικαστεί όχι μόνο σε φυλάκιση αλλά και σε περιορισμούς στα εκλογικά της δικαιώματα, και ως εκ τούτου να μην μπορεί να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2027, έδειξε ότι η αντιδημοκρατική τάση στην Ευρώπη έχει, τελικά, διαμορφωθεί.
Πριν από αυτό, υπήρξε το έπος με τον Καλίν Τζορτζέσκου στη Ρουμανία, ο οποίος, σε αντίθεση με την επιθυμία των ευρωπαϊκών αρχών, κέρδισε τις εκλογές στη Ρουμανία και το πλήρωσε.
Τα εκλογικά αποτελέσματα ακυρώθηκαν και ο Τζορτζέσκου δεν επετράπη να συμμετάσχει σε νέες εκλογές. Τι αστείο και τραγικό!
Επιπλέον, του ασκήθηκε ποινική δίωξη με την μάλλον παράλογη κατηγορία της συμμετοχής σε αντικρατική συνωμοσία (ως συνήθως!)
Η υπόθεση Τζορτζέσκου θα μπορούσε ακόμα να θεωρηθεί ως κάτι μεμονωμένο. Άλλωστε ήταν κατά του πολέμου με τη Ρωσία και ο νόμος στην Ευρώπη σήμερα δεν προστατεύει τέτοιους ανθρώπους.
Επιπλέον, η Ρουμανία ήταν μια περιφερειακή επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και εξακολουθεί να θεωρείται ως τέτοια, και στην περιφέρεια του ευρωπαϊκού κόσμου συμβαίνουν όλα τα είδη των πραγμάτων.
Στη Σλοβακία, ο πρωθυπουργός Φίτσο παραλίγο να σκοτωθεί, αλλά μήπως αυτό διακυβεύει κατά κάποιο τρόπο τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες; Αυτή δεν είναι η πραγματική Ευρώπη.
Σουλτάνοι στην Τουρκία και στην… Ευρώπη
Πίσω από τις πόρτες της Ευρώπης και που χτυπά αυτές τις πόρτες για πολλά χρόνια βρίσκεται η Τουρκία, όπου ο Πρόεδρος Ερντογάν απλώς πήγε και συνέλαβε τον ηγέτη της λαϊκής αντιπολίτευσης Ιμάμογλου.
Αλλά δεν ήταν αρκετό για τη σύλληψη. Το πιο πικάντικο είναι ότι από τον Ιμάμογλου αφαιρέθηκε και το δίπλωμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, χωρίς το οποίο η υποψηφιότητα για πρόεδρος απαγορεύεται σύμφωνα με την τουρκική νομοθεσία.
Και εδώ, επίσης, όλα είναι ξεκάθαρα: ο Ερντογάν αποκαλείται εδώ και πολύ καιρό «Σουλτάνος», αλλά στην Ευρώπη δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να υπάρχουν σουλτάνοι.
Αλλά όταν οι μέθοδοι του Ερντογάν χρησιμοποιούνται στη Γαλλία, οι υποστηρικτές της ευρωπαϊκής δημοκρατίας δεν έχουν τίποτα να αντιμετωπίσουν.
Η Γαλλία, μαζί με τη Γερμανία και την Ιταλία, είναι μια από τις βασικές χώρες της ΕΕ. Ένας trendsetter τόσο στα ψιλικά όσο και στην πολιτική. Ό,τι μπορεί να γίνει στη Γαλλία μπορεί να γίνει παντού.
Επιπλέον, σε αντίθεση με τον Τζορτσέσκου, η Μαρίν Λε Πέν δεν έχει διακριθεί για την υποστήριξη της Ρωσίας. Ναι, υπήρχε μια στιγμή που περίμενε η Μόσχα υποστήριξη από αυτήν, αλλά δεν την έλαβε ποτέ. Αυτή η κυρία πήρε το μέρος της Ουκρανίας και δεν πήγε κόντρα στην ελίτ. Έτσι η χειρουργική απομάκρυνσή της από την πολιτική ζωή για να πολεμήσει τις «Ανατολικές ορδές» δεν μπορεί να αποδοθεί σε αυτήν. Αυτές είναι πλέον οι αποδεκτές μέθοδοι μάχης για την εξουσία.
Θα επέλθει και η απαγόρευση του AfD
Το θέμα είναι σίγουρα καταδικασμένο σε εξέλιξη. Και πρώτα απ’ όλα, φυσικά, στη Γερμανία, όπου η παλιά ελίτ είχε εδώ και καιρό μνησικακία εναντίον των πρωτοεμφανιζόμενων – την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), ειδικά αφού αυτό το κόμμα είναι υπέρ της ειρήνης με τη Ρωσία.
Μετά τη δίκη της Λεπέν, η απαγόρευση του AfD θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Και τότε η δημοκρατία θα περιοριστεί και θα εξαναγκαστεί να βγει οπουδήποτε οι κυβερνώντες δυνάμεις το κρίνουν απαραίτητο.
Η ομιλία του αυτοκράτορα Πάλπατιν στη Γερουσία των Γαλαξιών από το Επεισόδιο Ι του Star Wars πρόκειται να αντηχήσει στην Ευρώπη.
Η ενωμένη ήπειρος δεν μπορεί πλέον να κυβερνηθεί δημοκρατικά.
Οι λόγοι είναι ξεκάθαροι.
Πρώτον, η Ευρώπη γίνεται φτωχότερη και γίνεται ένα απρόβλεπτο οικονομικό τέλμα του κόσμου.
Η δυσαρέσκεια των πολιτών σίγουρα θα αυξηθεί, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούμε να περιμένουμε αύξηση της δημοτικότητας εκείνων των κομμάτων και των πολιτικών που θεωρούνται μη συστημικοί.
Όπως αναφέρει ο αρθρογράφος Ιγκόρ Καραούλοφ, επομένως είναι καλύτερο να κοπούν εκ των προτέρων, «χωρίς την αναμονή περιτονίτιδας» και να δημιουργούν όργανα για να εξαλείψουν οποιαδήποτε δύναμη που μπορούν να τα αντικαταστήσει.
Δεύτερον, η Ευρώπη προετοιμάζεται για έναν μεγάλο πόλεμο.
Η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας σχεδιάζεται για τις επόμενες δεκαετίες.
Αυτό είναι εν μέρει συνέπεια της οικονομικής υποβάθμισης, αφού ο πληθυσμός πρέπει να ασχοληθεί με κάτι.
Αλλά σε κάθε περίπτωση, ο μιλιταρισμός και η δημοκρατία είναι ελάχιστα συμβατά μεταξύ τους.
Σήμερα, ένας νέος Ναπολέων ΙΙΙ είναι περιζήτητος – και ο Μακρόν φαίνεται έτοιμος να παίξει αυτόν τον ρόλο.
Σήμερα υπάρχει ζήτηση για έναν νέο Μουσολίνι, και θα δούμε αν υπάρχει υποψήφιος για αυτό το μέρος στην Ιταλία.
Αλλά οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι χρειάζονται πραγματικά τη δημοκρατία;
Η περιοδική αλλαγή των κομμάτων στην εξουσία – σε ποιο βαθμό αυτό σχετίζεται με την πραγματική αλλαγή; Ο Μακρόν εκπροσωπεί ένα κόμμα που δημιουργήθηκε για αυτόν και θα εξαφανιστεί μόλις φύγει από τη σκηνή.
Ένα εντυπωσιακό φαινόμενο έχει εμφανιστεί στη Γερμανία: το Κόμμα των Πρασίνων, το οποίο αγωνίζεται απεγνωσμένα για πόλεμο. Και με φόντο το ειρηνόφιλο δεξιό AfD, το οποίο η άρχουσα ελίτ μισεί για τον ειρηνισμό της.
Οι νέοι «Ευρωπαίοι» – οι μετανάστες κλειδί στη νέα πολιτική
Και ενώ οι γηγενείς Ευρωπαίοι έχουν κάθε λόγο να χάνουν το ενδιαφέρον τους για δημοκρατικές εκλογές, οι νέοι Ευρωπαίοι –μετανάστες, των οποίων ο αριθμός αυξάνεται συνεχώς– δεν είχαν ποτέ τέτοιο ενδιαφέρον, ειδικά από τη στιγμή που τα τιμωρητικά μέτρα απειλούν πρώτα και κύρια τα κόμματα και τα κινήματα που υποστηρίζουν τον περιορισμό της μετανάστευσης.
Για την κοινωνία μας, η τρέχουσα αποκάλυψη του δημοκρατικού μύθου στην Ευρώπη είναι μια ακόμη ανατροπή στην αιώνια ιστορία του Αχιλλέα και της χελώνας: προσπαθούμε να φτάσουμε στην Ευρώπη, μαθαίνουμε από την Ευρώπη, τη μιμούμαστε, αλλά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας, οι ευρωπαϊκές αξίες κατάφεραν να συρθούν μακριά κάπου αλλού. Απλώς ξυρίζουμε τα γένια μας και κοιτάμε, οι Ευρωπαίοι άφησαν πάλι γένια. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τον γερμανικό ορθολογισμό και ο γερμανικός λαός βυθίζεται στη ναζιστική τρέλα.
«Λοιπόν, ας συνηθίσουμε σε μια αντιδημοκρατική Ευρώπη, όπως συνηθίζαμε σε μια βρόμικη, δόλια Ευρώπη που καλλιέργησε την ασχήμια στην τέχνη και στη ζωή. Ας πλένουμε τα πεζοδρόμια μας με σαμπουάν όχι για να μοιάζουμε με Ευρωπαίους, αλλά για χάρη μας. Και θα χτίσουμε τη ζωή μας χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τέτοιες μεταβλητές ευρωπαϊκές αξίες» καταλήγει το άρθρο.
*Φωτογραφία αρχείου
Δείτε επίσης:
- Τουρκία: Η λαϊκή οργή απειλεί την εξουσία του σουλτάνου
- Ουκρανία: Αυτοί είναι οι «σύμμαχοί» μας που ανοίγουν την «Κερκόπορτα» στον τουρκικό στρατό!
