Την Δευτέρα 26 Μαΐου, στο Εφετείο Αθηνών (Αίθουσα Δ80Α, 2ος όροφος, είσοδος από Κυρίλλου Λουκάρεως) θα εκδικαστεί η έφεση του οδηγού που σκότωσε τον Ιάσονα Λαλαούνη έξω από την Βουλή. Ο Σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα απευθύνει κάλεσμα σε όλους τους πολίτες να συμπαρασταθούν στον αγώνα της οικογένειας του αδικοχαμένου νεαρού για Δικαιοσύνη.
Ο Ιάσονας έχασε την ζωή του το 2021 όταν εγκαταλείφθηκε μετά την σύγκρουσή του με το υπηρεσιακό αυτοκίνητο της Ντόρας Μπακογιάννη. Δεν αφαιρέθηκε καν το δίπλωμα του δράστ, ο οποίος καταδικάστηκε για «ανθρωποκτονία από αμέλεια» (πλημμέλημα).
Η αδελφή του εκλιπόντος τονίζει:
«Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να επαναφέρει τους νεκρούς. Αλλά μπορεί να γίνει εργαλείο για να μην προστεθούν κι άλλοι στον κατάλογο. Στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν πάνω από 2.500 άνθρωποι – στην συντριπτική τους πλειοψηφία πολύ νέοι – ακολούθησαν τον Ιάσονα, εκδιώχθηκαν βίαια από αυτό τον κόσμο από τροχαία εγκλήματα στους δρόμους της χώρας μας, της χώρας που δεν χάνει ευκαιρία να διατυμπανίζει πως η ανθρώπινη ζωή έχει απόλυτη αξία.
Ο 21χρονος Ιάσονας δεν ήταν ένας αριθμός ή ένα ακόμη όνομα, αλλά ένα παιδί, ένας γιός, ένας αδερφός, ένα από τα εκατοντάδες νέα παιδιά που χάνονται στους ελληνικούς δρόμους. Συνολικά 665 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους το 2024 στην Ελλάδα με το φαινόμενο να έχει πάρει διαστάσεις πραγματικής μάστιγας. Οι δε Σύλλογοι και Ενώσεις που ασχολούνται με την οδική ασφάλεια βροντοφωνάζουν για μέτρα που πρέπει να παρθούν εδώ και τώρα στους δρόμους, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να ονειρεύεται πως θα μειώσει τα τροχαία, αλλά να μην ακούει ούτε μια πρόταση των Συλλόγων για τις αλλαγές στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.
Ο Ιάσονας σκοτώθηκε έξω από τη Βουλή. Εκεί που θεσπίζονται οι νόμοι. Εκεί που θα έπρεπε να προστατεύονται οι πολίτες. Κι όμως, αυτός ο θάνατος – που τον είδε όλη η χώρα – δεν στάθηκε αρκετός για να αλλάξει τα πάντα» τονίζει η αδερφή του, Κατερίνα Λαλαούνη στο κείμενο που επισυνάπτεται το καλεσμα του Συλλόγου SOS Τροχαία Εγκλήματα:
«Οι οικογένειες όμως ζουν χρόνια με το βάρος όχι μόνο της απώλειας, αλλά και μιας Δικαιοσύνης που αργεί, που υποτιμά, που ξεχνά.
Πολλές φορές τα τροχαία αντιμετωπίζονται σαν «ατυχήματα». Με ποινές-χάδι, με αναστολές, με εξαγοράσιμες ποινές.
Ακόμα και όταν υπάρχει ξεκάθαρη υπαιτιότητα – υπερβολική ταχύτητα, παραβίαση κόκκινου, μέθη – οι κατηγορίες παραμένουν πλημμεληματικού χαρακτήρα.
Η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής από ασυνείδητη οδηγική συμπεριφορά, από επιλογές, αντιμετωπίζεται από τη Δικαιοσύνη σχεδόν σαν «συγκυρία».
Και αυτό είναι προσβολή όχι μόνο για τα θύματα αλλά και για την ίδια τη δημοκρατία.
Ο Ιάσονας σκοτώθηκε έξω από τη Βουλή. Και όμως, ο άνθρωπος που τον σκότωσε δεν προφυλακίστηκε, δεν αποκλείστηκε από την οδήγηση άμεσα, και η οικογένειά μας βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα σύστημα που φαίνεται να προστατεύει περισσότερο τον θύτη παρά να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των θυμάτων.
Μας ζητήθηκε πολλές φορές να κάνουμε «υπομονή», «να εμπιστευτούμε τη διαδικασία».
Αλλά πόση υπομονή να κάνει μια μάνα που δεν θα ξαναδεί το παιδί της; Ένας πατέρας που αναρωτιέται κάθε μέρα αν θα μπορούσε να τον έχει προστατεύσει; Μια αδερφή που δεν προλαβαίνει ούτε να πενθήσει, γιατί πρέπει να γίνει φωνή για εκείνον που σιώπησε για πάντα; Ο Ιασονας που έχασε τα όνειρα του;
Χρειαζόμαστε μια Δικαιοσύνη που να βλέπει την ανθρώπινη ζωή ως το ύψιστο αγαθό.
Που να δικάζει τα τροχαία εγκλήματα με βάση την ουσία, και όχι με διαδικαστικά τερτίπια.
Που να αναγνωρίζει την αξία της απώλειας και το βάρος της εγκληματικής αμέλειας.
Που να προστατεύει την κοινωνία, όχι τους παραβάτες. Και αν αναρωτιέστε ποια ήταν η ποινή του αστυνομικού που σκότωσε τον Ιάσονα, ήταν 3 χρόνια με αναστολή, χωρίς ποτέ να του αφαιρέσουν το δίπλωμα.
Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να επαναφέρει τους νεκρούς. Αλλά μπορεί να γίνει εργαλείο για να μην προστεθούν κι άλλοι στον κατάλογο. Μπορεί να δώσει στις οικογένειες των θυμάτων κάτι πολύτιμο: μια αίσθηση δικαίωσης, ένα κλείσιμο, μια ελπίδα πως ο θάνατος του δικού τους ανθρώπου δεν πήγε χαμένος.
Η Ελλάδα παραμένει μία από τις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά θανάτων από τροχαία στην Ευρώπη. Πάνω από τον μέσο όρο. Πάνω από τη λογική. Πάνω από τα όρια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και οι περισσότεροι από αυτούς που χάνονται είναι νέοι. Παιδιά. Άνθρωποι γεμάτοι ζωή. Κι αν θέλουμε να λέμε ότι είμαστε μια πολιτισμένη κοινωνία, οφείλουμε να δώσουμε επιτέλους προτεραιότητα στην ανθρώπινη ζωή και όχι στην ταχύτητα, το μέσο, ή την «άνεση» του οδηγού. Ο Σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα δεν ζητά εκδίκηση. Ζητά δικαιοσύνη. Ζητά πρόληψη. Ζητά σεβασμό για τις ζωές που χάθηκαν και προστασία για εκείνες που κινδυνεύουν.
Δεν μπορούμε να φέρουμε πίσω τον Ιάσονα. Ούτε όλα τα άλλα παιδιά που χάθηκαν.
Αλλά μπορούμε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να μην υπάρξει άλλος Ιάσονας. Για να μην χρειάζεται άλλη οικογένεια να μάθει τι σημαίνει το τηλέφωνο να χτυπάει και να μην είναι πια όλα όπως πριν. Είμαστε εδώ γιατί δεν αντέχουμε άλλο να θάβουμε νέους ανθρώπους. Είμαστε εδώ γιατί ξέρουμε πως αν το θελήσουμε – σαν κοινωνία, σαν κράτος, σαν άνθρωποι – μπορούμε να σταματήσουμε αυτή τη σφαγή.
Είμαστε εδώ για να κάνουμε θόρυβο. Μέχρι να ακουστούμε. Μέχρι να αλλάξει κάτι».
Δείτε επίσης:
