Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση νερού που δεν οφείλεται μόνο στην κλιματική αλλαγή, αλλά και σε χρόνια αμέλειας και κακή διαχείριση των υδάτινων υποδομών.
Σε πολλές περιοχές, δεκαετίες υποεπενδύσεων έχουν αφήσει πίσω τους σωλήνες που στάζουν, φράγματα που δεν επαρκούν και αστικά δίκτυα που χάνουν τεράστιες ποσότητες πόσιμου νερού. Το αποτέλεσμα: μια ήπειρος με αφθονία τεχνογνωσίας αλλά ελλειμματική σε ένα βασικό αγαθό επιβίωσης.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Μπαζιλικάτα, στο νότο της Ιταλίας, όπου μέχρι και 70% του πόσιμου νερού δεν φτάνει ποτέ στη βρύση. Το καλοκαίρι του 2024, μια έντονη ξηρασία άδειασε το φράγμα της Καμάστρα, αφήνοντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους χωρίς σταθερή παροχή νερού και οδηγώντας την κυβέρνηση να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αιτία δεν ήταν μόνο ο καύσωνας αλλά και ένα ξεχαρβαλωμένο δίκτυο που σπαταλά το μεγαλύτερο μέρος του νερού πριν καν χρησιμοποιηθεί.
Η Ιταλία δεν είναι μόνη της. Στη Βουλγαρία, η πόλη Σούμεν χάνει έως και 84% του νερού της. Στην Ιρλανδία, σχεδόν οι μισές ποσότητες χάνονται πριν φτάσουν στους καταναλωτές, ενώ στο Βέλγιο, η κατάσταση είναι πιο παράδοξη: οι υποδομές έχουν σχεδιαστεί για να απομακρύνουν το νερό όσο πιο γρήγορα γίνεται, λόγω παλαιότερων φόβων για πλημμύρες. Σήμερα, αυτός ο σχεδιασμός εντείνει τη λειψυδρία.
Παράλληλα, η αστικοποίηση, το τσιμέντο και οι αδιαπέραστες επιφάνειες εμποδίζουν την απορρόφηση του νερού στο έδαφος, μειώνοντας τη φυσική αναπλήρωση των υπόγειων υδάτων. Οι επιστήμονες προειδοποιούν: η τεχνολογία από μόνη της δεν αρκεί. Οι διαρροές είναι σημαντικές, αλλά δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. Χρειάζονται επενδύσεις και σε φυσικές λύσεις – ποτάμια που επαναφέρουν τις καμπύλες τους, υγρότοποι που λειτουργούν σαν σφουγγάρια, πόλεις που «κρατούν» το νερό αντί να το διώχνουν.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ετοιμάζει στρατηγική για την ανθεκτικότητα στο νερό, όμως η μέχρι τώρα προσέγγιση επικεντρώνεται κυρίως σε αγωγούς και ψηφιακά εργαλεία. Περιβαλλοντικές οργανώσεις προειδοποιούν ότι αν η Ευρώπη συνεχίσει να αντιμετωπίζει το νερό απλώς σαν έναν πόρο προς “βελτιστοποίηση”, θα χάσει την ουσία: το νερό είναι οικοσύστημα, όχι μόνο προϊόν.
Η αλλαγή χρειάζεται πολιτική βούληση, μακροπρόθεσμη στρατηγική και σημαντικές επενδύσεις. Όπως λένε οι ειδικοί, το στοίχημα δεν είναι μόνο να μην διψάσουμε – είναι να αλλάξουμε εντελώς τον τρόπο που βλέπουμε το νερό: όχι ως αυτονόητο, αλλά ως πολύτιμο και ευάλωτο αγαθό που χρειάζεται σεβασμό και φροντίδα.
Δείτε Επίσης:
