Η σκληρή καταστολή των διαδηλώσεων στο Ιράν όχι μόνο δεν έκαμψε το φρόνημα των πολιτών, αλλά, σύμφωνα με τον Economist, μετέτρεψε την κοινωνική αγανάκτηση σε μια βαθιά και επικίνδυνη ριζοσπαστικοποίηση. Το διεθνές περιοδικό θέτει πλέον ένα υπαρξιακό ερώτημα για τη χώρα: Το διακύβευμα δεν είναι πια μόνο η πολιτική αλλαγή, αλλά η ίδια η εδαφική ακεραιότητα και η ενότητα του ιρανικού κράτους.
Σοκ από τις αποκαλύψεις για τον αριθμό των θυμάτων
Με τη σταδιακή άρση του ψηφιακού αποκλεισμού, το μέγεθος της τραγωδίας έρχεται στο φως. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβεβαιώνουν τουλάχιστον 6.500 νεκρούς, ενώ διερευνώνται άλλες 17.000 περιπτώσεις. Αντιπολιτευόμενες πηγές, ωστόσο, κάνουν λόγο για δεκάδες χιλιάδες θύματα. Συγκλονίζουν οι αναφορές για οικογένειες που αναγκάζονται να… «αγοράσουν» τις σφαίρες που σκότωσαν τους συγγενείς τους, προκειμένου να τους παραλάβουν από τα πρόχειρα νεκροτομεία για ταφή.
Εικόνες εμφυλίου πολέμου στις μεγαλουπόλεις
Η Τεχεράνη και το Μασχάντ περιγράφονται πλέον ως εμπόλεμες ζώνες. Καμένα δημόσια κτίρια, κατεστραμμένα οχήματα ασφαλείας και οδοφράγματα συνθέτουν το σκηνικό.
Μαρτυρία: «Είναι ήδη εμφύλιος πόλεμος… Απλώς δεν το παραδεχόμαστε», δηλώνει κάτοικος του Μασχάντ, περιγράφοντας επιθέσεις ενόπλων πολιτών κατά των παραστρατιωτικών δυνάμεων Μπασίτζ.
Εδαφικός έλεγχος: Στις αρχές Ιανουαρίου, ολόκληρες συνοικίες πέρασαν για ώρες στον έλεγχο των διαδηλωτών, δημιουργώντας μια πρωτόγνωρη συνθήκη «παράξενης ελευθερίας» μέσα στην καταστροφή.
As the veil of Iran’s internet blackout lifts slightly, the killings unleashed to crush protests are fuelling rage more than fear https://t.co/bWQkX3pukH
Photo: Getty Images pic.twitter.com/vX4rl4HsxD
— The Economist (@TheEconomist) February 1, 2026
Οικονομική κατάρρευση και ψηφιακός έλεγχος
Το καθεστώς απαντά με τεχνολογική καταστολή και drones επιτήρησης, την ώρα που η οικονομία πνέει τα λοίσθια. Η παρατεταμένη διακοπή του διαδικτύου παρέλυσε την αγορά, οδηγώντας το εθνικό νόμισμα σε ιστορικό χαμηλό.
Η εξαφάνιση των μετριοπαθών και η άνοδος των όπλων
Η μεταρρυθμιστική αντιπολίτευση έχει εξοβελιστεί, με τους ηγέτες της σε κατ’ οίκον περιορισμό, αφήνοντας χώρο μόνο στις πιο ακραίες φωνές.
Διεθνείς παρεμβάσεις: Ο Ρεζά Παχλαβί υποστηρίζει το δικαίωμα στην ένοπλη αυτοάμυνα, καλώντας σε αμερικανική παρέμβαση.
Τοπική ριζοσπαστικοποίηση: Σε επαρχίες όπως το Λορεστάν και το Ιλάμ, η ρητορική της εκδίκησης κυριαρχεί. Φοιτητές και τοπικοί ηγέτες προειδοποιούν: «Την επόμενη φορά δεν θα έχουμε μολότοφ, θα έχουμε όπλα».
Η πολυεθνική και πολυθρησκευτική δομή του Ιράν δοκιμάζεται πλέον σκληρά, με το φόβο του γενικευμένου χάους να μην λειτουργεί πια ως αποτρεπτικός παράγοντας για μια κοινωνία που αισθάνεται ότι δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει.
Δείτε επίσης:
- Επίσημο: Tην Παρασκευή στην Κωνσταντινούπολη η κρίσιμη συνάντηση Γουίτκοφ – Αραγτσί
- «New York Times» για Ιράν: Χαμενεΐ και πυρηνικά στο στόχαστρο του Τραμπ
- ΗΠΑ: Κυρώσεις σε Ιρανούς κυβερνητικούς αξιωματούχους για καταστολή ειρηνικών διαμαρτυριών
