Στη γεωπολιτική σπάνια υπάρχουν συμπτώσεις. Οι κρίσεις, οι εντάσεις και οι πόλεμοι συχνά λειτουργούν ως εργαλεία αναδιάταξης ισχύος.
Και η σύγκρουση γύρω από το Ιράν δεν φαίνεται να αποτελεί εξαίρεση. Πίσω από τις εικόνες έντασης στη Μέση Ανατολή διαγράφεται ένα παιχνίδι συμφερόντων στο οποίο οι μεγάλοι παίκτες βρίσκουν τρόπους να ενισχύσουν τη θέση τους.
Για τη Ρωσία, μια νέα εστία έντασης στον Περσικό Κόλπο λειτουργεί σχεδόν σαν γεωπολιτικό δώρο. Όσο η διεθνής προσοχή μετατοπίζεται προς το Ιράν, η πίεση προς τη Μόσχα για τον πόλεμο στην Ουκρανία μειώνεται.
Ταυτόχρονα, η αναστάτωση στις αγορές ενέργειας ανεβάζει τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, κάτι που ενισχύει τα έσοδα της ρωσικής οικονομίας. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια πιο «χαλαρή» στάση σε ορισμένες περιπτώσεις ως προς την εφαρμογή των κυρώσεων στο ρωσικό πετρέλαιο, γεγονός που επιτρέπει στη Μόσχα να συνεχίζει να διοχετεύει σημαντικές ποσότητες στην παγκόσμια αγορά μέσω εναλλακτικών διαδρομών.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την άλλη πλευρά, έχουν επίσης λόγους να βλέπουν μια τέτοια κρίση ως ευκαιρία. Η ένταση στη Μέση Ανατολή ενισχύει τον ρόλο της Ουάσιγκτον ως βασικού εγγυητή ασφάλειας για τους συμμάχους της στην περιοχή.
Παράλληλα, η ενεργειακή ανασφάλεια της Ευρώπης μετά τη ρήξη με τη Ρωσία έχει ήδη οδηγήσει σε τεράστια αύξηση των εισαγωγών αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Κάθε νέα κρίση που αυξάνει τον φόβο για ενεργειακές ελλείψεις ενισχύει τη θέση των ΗΠΑ ως προμηθευτή ενέργειας προς την ευρωπαϊκή αγορά.
Μέσα σε αυτή τη σκακιέρα, η Ευρώπη εμφανίζεται ως ο μεγάλος χαμένος. Η ήπειρος έχει ήδη πληρώσει βαρύ οικονομικό τίμημα από την ενεργειακή κρίση των τελευταίων ετών.
Η αύξηση των τιμών, η ενεργειακή εξάρτηση και η απώλεια ανταγωνιστικότητας για τη βιομηχανία της είναι πραγματικότητες που επιβαρύνουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Μια νέα σύγκρουση στη Μέση Ανατολή απλώς βαθαίνει το πρόβλημα.
Ταυτόχρονα, υπάρχει και ένας ακόμη παίκτης που ενισχύεται: η Σαουδική Αραβία. Το Ριάντ παραμένει ένας από τους σημαντικότερους παραγωγούς πετρελαίου στον κόσμο και κάθε αναστάτωση στην περιοχή αυξάνει τη στρατηγική του αξία.
Η χώρα έχει ήδη ενισχύσει τη στρατιωτική της ισχύ, πραγματοποιώντας τα τελευταία χρόνια αγορές οπλικών συστημάτων αξίας δισεκατομμυρίων από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η στρατιωτική και ενεργειακή ενδυνάμωση την καθιστά έναν από τους μεγάλους κερδισμένους μιας περιφερειακής σύγκρουσης.
Έτσι, πίσω από την ένταση γύρω από το Ιράν διαμορφώνεται ένα παράδοξο: η σύγκρουση φαίνεται να ενισχύει ταυτόχρονα τη Ρωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και στο βάθος τη Σαουδική Αραβία, ενώ η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τις οικονομικές και ενεργειακές συνέπειες.
