Σε άρθρο του στο Middle East Forum, ο Γιουβάλ Ντέιβιντ θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα που προκαλεί αμηχανία στο σύγχρονο ακτιβιστικό κίνημα: Γιατί οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων στη Δύση επιλέγουν τη σιωπή όταν πρόκειται για χώρες όπου η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο; Παρά το γεγονός ότι τουλάχιστον 65 κράτη παγκοσμίως ποινικοποιούν τις σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, με πολλές μουσουλμανικές χώρες —όπως το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν— να προβλέπουν τη θανατική ποινή, η διεθνής κατακραυγή παραμένει επιλεκτική και συχνά απούσα.
Το Ιράν ως το παγκόσμιο επίκεντρο των διώξεων
Η κατάσταση στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν περιγράφεται ως η πιο ακραία έκφανση αυτής της θηριωδίας. Από την επανάσταση του 1979, υπολογίζεται ότι χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτελεστεί λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, με το καθεστώς να στοχεύει συστηματικά τις περιθωριοποιημένες ομάδες.
Πέρα από τις αγχόνες, το ιρανικό κράτος εφαρμόζει έναν μηχανισμό συστηματικών βασανιστηρίων, αυθαίρετων συλλήψεων και ψηφιακής επιτήρησης. Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία για αναγκαστικούς γάμους ή πιέσεις για αλλαγή φύλου ως μέσο αποφυγής της θανατικής ποινής, ενώ περιπτώσεις όπως ο αποκεφαλισμός του νεαρού Ali Fazeli Monfared σε «δολοφονία τιμής» καταδεικνύουν την τραγική σύγκλιση κρατικής καταστολής και κοινωνικού φανατισμού.
Η συστηματική καταστολή στη Γάζα και ο ρόλος του Ισραήλ
Η ανάλυση επεκτείνεται και στην περιοχή της Γάζας, όπου υπό τη διοίκηση της Χαμάς τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα βιώνουν έναν διαρκή τρόμο. Η κοινωνική αστυνόμευση, η βία και οι απειλές κατά της ζωής αναγκάζουν πολλούς Παλαιστίνιους να αναζητήσουν καταφύγιο στο Ισραήλ, τη μοναδική χώρα στη Μέση Ανατολή που προσφέρει νομική προστασία και αναγνώριση των δικαιωμάτων τους. Παρά ταύτα, η διεθνής κοινότητα συχνά εθελοτυφλεί μπροστά στη δεινή θέση αυτών των ανθρώπων στις μουσουλμανικές κοινωνίες, όπου η ύπαρξή τους δεν στιγματίζεται απλώς, αλλά εξοβελίζεται βίαια.
Η ιδεολογική μετατόπιση και η «ηθική αντιστροφή» των δυτικών οργανώσεων
Το πιο αιχμηρό σημείο της παρέμβασης του Ντέιβιντ αφορά τη στάση μεγάλων δυτικών οργανώσεων, όπως η GLAAD και η ILGA World. Παρότι διαθέτουν την ισχύ να κινητοποιήσουν την κοινή γνώμη, σπάνια επικεντρώνονται σε χώρες με ακραίες διώξεις, επιδεικνύοντας μια ανισότητα που αντανακλά πολιτική σκοπιμότητα. Ο αρθρογράφος καταγγέλλει μια «ηθική αντιστροφή», όπου ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβιστές καταλήγουν να ευθυγραμμίζονται με κινήματα που υποστηρίζουν τη Χαμάς ή το ιρανικό καθεστώς, επειδή αυτά αντιτίθενται στη Δύση ή το Ισραήλ. Αυτή η στάση οδηγεί σε μια παράλογη κατάσταση: τη δυσανάλογη στοχοποίηση της μόνης χώρας στην περιοχή που προστατεύει την κοινότητα (Ισραήλ) και την ταυτόχρονη αποσιώπηση των εγκλημάτων που διαπράττουν τα καθεστώτα που τους εκτελούν.
Από τη θεωρία στην πράξη: Η ανάγκη για καθολικά ανθρώπινα δικαιώματα
Απέναντι σε αυτή την ιδεολογική υποκειμενικότητα, υπάρχουν οργανώσεις που δρουν αθόρυβα και ουσιαστικά, προσφέροντας στέγη και διευκολύνοντας τη διαφυγή κατατρεγμένων ατόμων από εχθρικά περιβάλλοντα. Ο Ντέιβιντ, έχοντας συμμετάσχει προσωπικά σε τέτοιες επιχειρήσεις διάσωσης, τονίζει ότι για τους ανθρώπους αυτούς τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι ζήτημα ταυτότητας αλλά επιβίωσης. Καταλήγει προειδοποιώντας ότι αν τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν αντιμετωπίζονται ως καθολικά, χάνουν το νόημά τους, και η σιωπή μπροστά στη βαρβαρότητα δεν αποτελεί ουδετερότητα, αλλά καθαρή συνενοχή στο έγκλημα.
Δείτε επίσης:
- ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστής καταδικάστηκε για το βιασμό 12χρονου αγοριού – Ήταν ιδρυτής ομάδας «υπερηφάνειας»
- Σοκαριστική πτώση 92% στην οικονομική στήριξη των εταιρειών προς τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα
