Σε μια κίνηση που προκαλεί αίσθηση στους διπλωματικούς κύκλους, ο πολύπειρος Τούρκος πρέσβης ε.τ., Σελίμ Κουνεράλπ, προβαίνει σε μια νηφάλια και τεκμηριωμένη αποδόμηση των πάγιων διεκδικήσεων της χώρας του έναντι της Ελλάδας. Με μια σταδιοδρομία που εκτείνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση έως τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, ο Κουνεράλπ χρησιμοποιεί το ειδικό βάρος της εμπειρίας του για να καταδείξει πως οι μονομερείς ερμηνείες της Άγκυρας συγκρούονται ανεπανόρθωτα με το Διεθνές Δίκαιο και την ιστορική πραγματικότητα.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» ενώπιον του διεθνούς τοίχου
Ο Τούρκος διπλωμάτης δεν διστάζει να χαρακτηρίσει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» ως ένα εγχείρημα χωρίς νομικό έρεισμα, καθώς η σκόπιμη παράβλεψη της επήρειας μεγάλων νησιωτικών όγκων, όπως η Κρήτη και η Ρόδος, το καθιστά έωλο στη διεθνή σκηνή. Μάλιστα, εκτιμά πως η πρόσφατη παθητική στάση της Τουρκίας απέναντι σε ερευνητικές δραστηριότητες νότια της Κρήτης αποτελεί την πλέον έμπρακτη ομολογία πως το συγκεκριμένο αφήγημα έχει ουσιαστικά καταρρεύσει.
Από τα Ίμια στις Συνθήκες: Η παραδοχή της ελληνικής κυριαρχίας
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η ανάλυσή του για την κρίση των Ιμίων, όπου ο Κουνεράλπ υπογραμμίζει πως η Συνθήκη της Λωζάνης είναι σαφής: νησίδες που απέχουν πέραν των τριών μιλίων από τις τουρκικές ακτές —με τα Ίμια να βρίσκονται στα 3,8 μίλια— περιήλθαν νόμιμα στην ιταλική και μετέπειτα στην ελληνική επικράτεια.
Υπενθυμίζει δε με νόημα ότι το ζήτημα της ιδιοκτησίας τους παρέμενε ανύπαρκτο για την Άγκυρα μέχρι το 1995. Παράλληλα, αποσαφηνίζει το τοπίο γύρω από την αποστρατιωτικοποίηση, σημειώνοντας πως η Τουρκία στερείται έννομου συμφέροντος στη Συνθήκη των Παρισίων, ενώ για το Βόρειο Αιγαίο οι περιορισμοί είναι σαφώς πιο ελαστικοί από όσα υποστηρίζει η τουρκική ρητορική.
Το ηθικό και ιστορικό βάρος της Ίμβρου και της Τενέδου
Η αυτοκριτική του Κουνεράλπ επεκτείνεται και στην αθέτηση των τουρκικών υποχρεώσεων, επισημαίνοντας πως το Άρθρο 14 της Λωζάνης για την αυτονομία της Ίμβρου και της Τενέδου δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Αντιθέτως, περιγράφει μια μεθοδευμένη διαδικασία πιέσεων που εξώθησε τον ελληνικό πληθυσμό στην απομάκρυνση από τις πατρογονικές του εστίες, εκθέτοντας την αναξιοπιστία της Άγκυρας στην τήρηση των διεθνών συμφωνιών.
Ο φόβος της διεθνούς δικαιοσύνης και η τακτική του «παγώματος»
Καταλήγοντας, ο έμπειρος διπλωμάτης εξηγεί πως η σημερινή προτίμηση της τουρκικής ηγεσίας για τη διατήρηση του status quo δεν είναι τυχαία. Μια ενδεχόμενη προσφυγή σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα θα αποκάλυπτε το χάσμα μεταξύ των εγχώριων προσδοκιών και της διεθνούς νομιμότητας, οδηγώντας σε μια οδυνηρή διπλωματική ήττα για την Άγκυρα.
Η παρέμβαση αυτή, προερχόμενη από έναν άνθρωπο με βαθιές ρίζες στο τουρκικό κατεστημένο, προσφέρει στην ελληνική πλευρά ένα ισχυρό οπλοστάσιο επιχειρημάτων, επιβεβαιώνοντας πως η αμφισβήτηση των ελληνικών θέσεων δυσκολεύεται πλέον να σταθεί ακόμα και στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Πηγή φωτογραφίας: serbestiyet.com
Δείτε επίσης:
- Νατοϊκοί διοικητές φωτογραφίζονται μπροστά σε χάρτη της «Γαλάζιας Πατρίδας»
- Τουρκία: Τηλεοπτική «θύελλα» με αποδόμηση της «Γαλάζιας Πατρίδας»
