Το Μπουένος Άιρες και οι άλλες μεγάλες πόλεις της Αργεντινής το τελευταίο διάστημα βλέπουν τον κόσμο να βγαίνει στους δρόμους. Πριν το Μουντιάλ ο κόσμος ήταv οργισμένος. Οι διαδηλώσεις αφορούσαν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.
Πολιτική, τρόπος του λέγειν, σε μια χώρα που ο πληθωρισμός αναμένεται να φτάσει στο τέλος του χρόνου το 100%!
Κι αν ο αριθμός φαίνεται απίστευτος φαντάζεται κανείς τι περνά ο μέσος πολίτης της χώρας.
Στη διάρκεια των αγώνων οι δρόμοι γέμιζαν και πάλι με κόσμο, αλλά αυτή τη φορά ήταν χαρούμενος. Η εθνική ομάδα, η παρέα του Μέσι, όπως τη λένε πολλοί, ήταν η μόνη αχτίνα φωτός σε μια γκρίζα ζωή.
Η Αργεντινή είναι χώρα βουτηγμένη στα χρέη και τη διαφθορά. Η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κριστίνα Φερνάντες ντι Κίρσνερ αντιμετωπίζει κατηγοριίες που ισως την οδηγήσουν για έξι χρόνια στη φυλακή!
Το ΔΝΤ σηκώνει ψηλα τα χέρια. Όλες οι προσπάθειες χρηματοδότησης πέφτουν στο κενό.
Οι πολίτες αναζητούν να μετατρέψουν τα πεσός (εθνικό νόμισμα) σε δολάρια πληρώνοντας δύο και τρεις φορές περισσότερα από τη συναλλαγματική τους αξία (η ισοτιμία είναι 170 πεσός το δολάριο).
Μέσα σε αυτό το γκρίζο περιβάλλον οι περισσότεροι αναζητούν μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό.
Από τους 26 ποδοσφαιριστές που έχουν δηλωθεί για τους αγώνες στο Κατάρ, μόνο ένας, ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας Φράνκοι Αρμάνι, αγωνίζεται σε ομάδα της χώρας. Στη Ρίβερ Πλέιτ, η οποία έχει το προσωνύμιο «εκατομμυριούχοι» λόγω των ακριβών μεταγραφών που έκανε στη δεκαετία του ’30. Σήμερα στη χώρα υπάρχουν εκατομμυριούχοι σε τοπικό νόμισμα, μόνο που μπορούν να αγοράσουν ελάχιστα.
Για τα 46 εκατομμύρια των Αργεντινών η κατάκτηση του Μουvτιάλ είναι κάτι περισσόερο από ένας μεγάλος ποδοσφαιρικός τίτλος, ο πρώτος μετά από 36 χρόνια και ο τρίτος τις ιστορίας τους. Είναι μια αχτίνα φωτός, μια ελπίδα για καλύτερες μέρες που μπορούν να έρθουν μόνο μέσα από το ποδόσφαιρο.
