Η πίεση από τον προϊστάμενο, η κακή σχέση με τους συναδέλφους και οι υπερβολικές απαιτήσεις είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που μας προκαλούν στρες στη δουλειά. Άσχετα από το επάγγελμα που ασκεί ο καθένας, το εργασιακό στρες είναι μια σύγχρονη μάστιγα που επηρεάζει την ποιότητα ζωής μας εντός και εκτός του χώρου εργασίας.
Έτσι, πλέον, με μια πρωτοποριακή απόφασή του, το Πρωτοδικείο Αθηνών όχι μόνο αποδίδει ευθύνη στον εργοδότη για πρόκληση υπέρμετρου εργασιακού stress στον εργαζόμενο, αλλά τον υποχρεώνει και να τον αποζημιώσει.
Σύμφωνα με το «dikastiko.gr», η απόφαση αυτή κρίνει ότι στο πλαίσιο εκπλήρωσης της υποχρέωσης πρόνοιας που βαρύνει τον εργοδότη, οφείλει να καθορίζει και να λαμβάνει όλα τα κατάλληλα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα για την προστασία των μισθωτών από το εργασιακό stress.
Όπως εξηγεί ο δικηγόρος- εργατολόγος Γιάννης Καρούζος στο σάιτ «dikastiko.gr», «…η σχολιαζόμενη απόφαση (ΜΠρΑθ με αριθμό 1358/2018) έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναφορικά με τη θεμελίωση της ευθύνης του εργοδότη όταν αυτός θέτει σε εφαρμογή ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης της επιχείρησης παραλείποντας όμως τη λήψη προληπτικών μέτρων για την αντιμετώπιση του στρες που προκαλούν στους εργαζομένους οι επικείμενες αλλαγές. Συνήθως, τέτοιου είδους σχέδια έχουν ως σκοπό την περιστολή των λειτουργικών δαπανών της επιχείρησης, που είναι αναγκαία για την ίδια τη βιωσιμότητά της.
Απολύσεις
Τις περισσότερες ωστόσο φορές συνεπάγονται ταυτόχρονα την αναδιοργάνωση των μεθόδων παραγωγής, με την κατάργηση επιμέρους θέσεων εργασίας ή ακόμα και ολόκληρων μονάδων παραγωγής, περιάγοντας τους εργαζομένους σε μια κατάσταση ανασφάλειας για το μέλλον τους.
Οι κίνδυνοι για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων στην εργασία έχουν αλλάξει κατά τις πρόσφατες δεκαετίες, καθώς ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι εκτίθενται στους λεγόμενους ψυχοκοινωνικούς κινδύνους, δηλαδή στους ψυχικούς και κοινωνικούς παράγοντες που επηρεάζουν την ευεξία και την ψυχολογική τους υγεία. Ειδικότερα, ως ψυχοκοινωνικός κίνδυνος ορίζεται η πιθανότητα που έχουν οι ψυχικοί και κοινωνικοί παράγοντες να επιδράσουν με επικίνδυνο τρόπο στην υγεία των εργαζομένων.
Το σκεπτικό
Σύμφωνα με την απόφαση : «Στην έννοια του εργατικού ατυχήματος εμπίπτει και η νόσος η οποία προκλήθηκε από έντονο ψυχικό κλονισμό ή συγκίνηση, που προκλήθηκαν από εξωτερικό αίτιο το οποίο επήλθε κατά την εκτέλεση της εργασίας ή με αφορμή αυτήν (βλ. Α.Π. 845/1983 ΕΝΔ 12, 443, Α.Π. 1529/1981 ΕΝΔ 10, 318) και στο οποίο περιλαμβάνεται ο φόβος ή η απειλή ή η ψυχική ταραχή ή άλλο παρόμοιο εξαιρετικό γεγονός». Περαιτέρω η εν λόγω απόφαση ορίζει ότι «εργατικό ατύχημα θεωρείται και η ασθένεια η οποία είχε ως συνέπεια την ανικανότητα προς εργασία (ή το θάνατο) του εργαζόμενου, που επήλθε σ’ αυτόν όχι από βαθμιαία και προοδευτική εξασθένιση και φθορά του οργανισμού του, ως εκ της φύσεως και του είδους της εργασίας ή άλλα, ξένα προς αυτήν οργανικά αίτια, αλλά από αιφνίδιο και απρόβλεπτο γεγονός ξένο προς τον οργανισμό του παθόντος. Τέτοιο υπό την προεκτεθείσα έννοια γεγονός αποτελεί και η αιφνίδια εκδήλωση της ασθένειας κατά τη διάρκεια της εργασίας, διότι στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτή διέδραμε κάτω από όλως εξαιρετικές και ασυνήθεις συνθήκες, ένεκα των οποίων ο οργανισμός του παθόντος επλήγη κατά τρόπο ασυνήθη σωματικώς ή ψυχικώς, με αποτέλεσμα την πρόκληση της ασθένειας, η οποία διαφορετικά, με την έλλειψη των ασυνήθων αυτών συνθηκών, δεν θα επήρχετο» (βλ. σχετ. Α.Π. 142/1981, 1222/1982).
Η καλή πίστη, λοιπόν, όπως εξειδικεύεται από την υποχρέωση πρόνοιας, επιτάσσει την προστασία του εργαζομένου από τους κινδύνους αυτούς και κατ’ επέκταση η προστασία της υγείας και της ζωής του συνιστά υποχρέωση του εργοδότη, ο οποίος οφείλει να λαμβάνει τα κατάλληλα για τον σκοπό αυτό μέτρα στο πλαίσιο της οργάνωσης της εργασίας στην επιχείρησή του.
