Πριν από αρκετά χρόνια μπήκε στη ζωή μας η λέξη «κατάληψη». Και οι άνθρωποι μιας παλαιότερης γενιάς την είχαν συνδυάσει με μαθητές που διεκδικούσαν από την 5ημερη μέχρι καλύτερο σύστημα παιδείας.
Οι καταλήψεις πάντα ξένιζαν και ενοχλούσαν όμως εκείνα τα χρόνια υπήρχε αυτό το «ναι μεν αλλά…»
Ήταν ίσως ο ρομαντισμός της νεότητας που ωθούσε τους μαθητές –τότε- να διεκδικήσουν, να αντιδράσουν και να επαναστατήσουν στα μέτρα και με το «μέτρο» που μπορούσαν. Έβαζαν λουκέτα στην καγκελόπορτα του σχολείου (που το θεωρούσαν σπίτι τους), μέχρι τη στιγμή που κάποιος θα «άκουγε» τα αιτήματα τους. Και μόλις αυτό το πετύχαιναν αποχωρούσαν… ησύχως!
Χωρίς καταστροφές, χωρίς βιαιότητες! Και για αυτούς τους λόγους εκείνα τα χρόνια υπήρχε το «ναι μεν αλλά…» και μία ανοχή από πλευράς καθηγητών και γονιών.
Διαβάστε επίσης: Κουκάκι: Εκκενώθηκε (ξανά) το κτίριο της Ματρόζου! Ένταση, 5 συλλήψεις και 6 τραυματίες (video)
Τα χρόνια πέρασαν και οι καταλήψεις επεκτάθηκαν στα πανεπιστήμια, όπου εκεί, ξεκίνησε να «χάνεται η μπάλα». Οι καταλήψεις έγιναν… καταστρεπτικές και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα «καταφύγιο» για κάθε λογής άτομα, που με άνεση «λέρωναν» τις διεκδικήσεις των φοιτητών, στρέφοντας εναντίον τους την ακαδημαϊκή κοινότητα, την συντεταγμένη πολιτεία αλλά και τους πολίτες οι οποίοι αναρωτιόντουσαν αγανακτισμένοι «ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο», κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τελευταία δεκαετία, όπου το «ναι μεν αλλά…» έδωσε τη θέση του στο «φτάνει πια».
Οι καταλήψεις δεν έχουν πλέον καμία σχέση με την έννοια της διεκδίκησης! Είναι (δυστυχώς) ο ορισμός της παραβατικότητας και της καταπάτησης περιουσίας. Δημόσια αλλά και ιδιωτικά κτίρια στο έλεος των (παράνομων συνήθως) μεταναστών και των κάθε λογής μπαχαλάκηδων που τα μετέτρεψαν σε μικρομάγαζα διακίνησης ή αποθήκες «πυρομαχικών» για τους επόμενους… βανδαλισμούς!
Δυστυχώς όμως, δεν φταίνε μόνο οι κάθε μορφής καταληψίες, για αυτό το φαινόμενο που εξελίχθηκε σε μάστιγα. Διαχρονικά κάποιες πολιτικές δυνάμεις «κλείνουν το μάτι» σε αυτές τις κατηγορίες (εν δυνάμει) ψηφοφόρων, οι περισσότερες κυβερνήσεις αποφεύγουν τις δραστικές λύσεις φοβούμενοι το πολιτικό κόσμος και η (τυφλή) δικαιοσύνη εξαντλεί την επιείκειά της απέναντι στους συλληφθέντες.
Μέχρι τη στιγμή που θα θρηνήσουμε το πρώτο θύμα, μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά…
Η «βεντέτα» που εδώ και λίγο καιρό έχει ξεκινήσει μεταξύ αστυνομικών και καταληψιών πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα με όποιο κόστος.
Ναι, είναι απαράδεκτη η αστυνομική βία, όσο απαράδεκτο είναι οι καταληψίες να «υποδέχονται» τα ΜΑΤ με τσιμεντόλιθους. Όπως είναι απαράδεκτο να υπάρχει δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων: από τη μία, η δικαιοσύνη για τους μπαχαλάκηδες και από την άλλη η δικαιοσύνη για τους… άλλους!
Πρέπει λοιπόν η πολιτική ηγεσία να αναλάβει τις ευθύνες της και να βάλει ένα τέλος σε αυτή τη μάστιγα που όχι μόνο μειώνει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών αλλά στοιχίζει και εκατομμύρια τόσο στο κράτος όσο και στους Έλληνες.
Ι.
