Γνωμοδότηση του Άρειου Πάγου με την οποία ανοίγει ο δρόμος για χρήση παράνομων αποδεικτικών μέσων σε πειθαρχικές διαδικασίες, εφόσον αυτά συνάδουν με τη φύση και το σκοπό της πειθαρχικής διαδικασίας.
«Είναι προφανές ότι εφόσον στην ποινική δίκη είναι επιτρεπτή, υπό προϋποθέσεις, η χρήση παράνομου αποδεικτικού μέσου, κατά μείζονα λόγο ευχερώς συνάγεται, ότι και στην πειθαρχική διαδικασία, είναι επιτρεπτή, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις, η χρήση του εν λόγω αποδεικτικού μέσου, εφόσον αυτή συνάδει με φύση και το σκοπό της πειθαρχικής διαδικασίας» αναφέρεται χαρακτηριστικά στη γνωμοδότηση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Και προστίθεται: «Η έλλογη αξιοποίηση όμως άλλων αποδεικτικών μέσων παρανόμως κτηθέντων, όπως λ.χ. με παραβίαση του ιδιωτικού απορρήτου κ.λπ., είτε υπέρ είτε κατά του κατηγορουμένου, εξασφαλίζει την ισορροπία στο σύστημα προστασίας αξιών κατά την αποδεικτική διαδικασία σύμφωνα με τη βαθύτερη λογική του δικαίου, η οποία στηρίζεται στη στάθμιση των εννόμων αγαθών και συμφερόντων και στη σύμμετρη κατ’ αναλογία διαφύλαξή τους».
«Επομένως νόμιμα λαμβάνεται υπόψη υπέρ του κατηγορουμένου, υπό τον περιορισμό της διάταξης του άρθρου 25 παρ. 1 εδ. δ’ του Συντ. που θεσπίζει την αρχή της αναλογικότητας, το παρανόμως ληφθέν αποδεικτικό μέσο, όταν στη συγκεκριμένη περίπτωση, λαμβανομένης υπόψη της βαρύτητας του εγκλήματος για το οποίο κατηγορείται, το αποδεικτικό αυτό μέσο είναι αναγκαίο και πρόσφορο για την απόδειξη της αθωότητάς του» επισημαίνεται και τονίζεται: «Εξάλλου, υπό τις ίδιες αυτές προϋποθέσεις θα ληφθεί υπόψη κατά του κατηγορουμένου παρανόμως αποκτηθέν αποδεικτικό μέσο στο οποίο το θύμα δύναται να στηρίξει την καταγγελία του».
Για τη συγκεκριμένη υπόθεση το Ανώτατο Δικαστήριο καταλήγει: «Η γνώμη μας στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι στο πλαίσιο της πειθαρχικής διαδικασίας που διενεργείται σε βάρος του ανωτέρου υπαλλήλου, μπορεί να γίνει χρήση της ως άνω ηχογραφημένης συνομιλίας, λαμβανομένου μάλιστα υπόψη του ότι: α) η εν λόγω συνομιλία αποτελεί το μόνο αποδεικτικό μέσο και β) ότι σε αντίθετη περίπτωση, η εν λόγω απαγόρευση θα είχε ως αποτέλεσμα να πλήττεται ακόμα και η ανθρώπινη αξία στο πρόσωπο του απροστάτευτου θύματος αξιοποίνων πράξεων ήτοι αγαθών υπέρτερων, που τυγχάνουν συνταγματικής προστασίας, αφού στην περίπτωση αυτή, η συμπεριφορά του δράστη, όπως αυτή αποτυπώνεται στην ηχογραφημένη συνομιλία, δεν αποτελεί ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, αλλά συνέχιση της κατάπτωσής του, η οποία άρχισε με το έγκλημα της δωροληψίας και γι’ αυτό δεν μπορεί να τύχει συνταγματικής διαφύλαξης».
Επισημαίνοντας πως η δικονομική αξιοποίηση των παράνομων αποδεικτικών μέσων θα κριθεί και σε συνταγματικό επίπεδο, το Ανώτατο Δικαστήριο διευκρινίζει πως η δικονομική αξιοποίηση τους έγινε δεκτή με προηγούμενη απόφαση της Ολομέλειας.
Σε αυτήν ορίζεται πως η εξαίρεση από τον συνταγματικής ισχύος κανόνα της απαγόρευσης αντίστοιχων παράνομων αποδεικτικών στοιχείων ισχύει «μόνο χάριν της προστασίας συνταγματικά υπέρτερων έννομων αγαθών, όπως είναι λ.χ. η ανθρώπινη ζωή».
πηγή: dikastiko.gr
