Τη Δευτέρα θα (ξανα)πάει η εγγονή μας σχολείο. Είναι στην έκτη τάξη του δημοτικού. Κι εμείς φοβόμαστε. Οχι ότι δεν προσέχουμε. Σχολαστικοί είμαστε. Τα παπούτσια στην είσοδο, καθάρισμα των παπουτσιών κάθε τόσο, πλύσιμο των χεριών και «πέρασμα» με αντισηπτικό για καλύτερο αποτέλεσμα.
Στο σπίτι τη «φούσκα» μας την τηρούμε απαρέγκλιτα, δεν έρχεται ούτε η η κουνιάδα μου, που δεν έλειπε κανένα Σαββατοκύριακο από το τραπέζι.
Και να ξεχάσεις καμιά φορά το πλύσιμο, υπάρχει «επιθεώρηση» πριν καθίσεις σε καρέκλα ή πολυθρόνα. «Επλυνες τα χέρια σου;» ρωτούν γιαγιά και εγγονή και πού να το ξεχάσεις!
Κι όμως, φοβόμαστε. Γιατί κανείς δεν ξέρει «από πού θα του ”ρθει», γιατί κανείς δεν μπορεί ακόμη να πει με βεβαιότητα πώς και με ποιον τρόπο μεταδίδεται ο φοβερός κορονοϊός!
Φοβόμαστε επειδή κάθε τόσο βγαίνει κι ένας επιστήμων και λέει την άποψή του για την πανδημία, λέει ο ένας τούτο και ο άλλος λέει κείνο κι εμείς, στη μέση, τρελαινόμαστε.
«Καλό θα ήταν να μην ανοίξουν τα σχολεία» λέει ένας με μουστάκι. «Τα σχολεία πρέπει να ανοίξουν» λέει σε άλλο κανάλι ένας με μούσι. «Δεν είπα εγώ να μην ανοίξουν τα σχολεία» λέει ο μουστάκιας την επομένη. «Είπα εγώ να ανοίξουν τα σχολεία;» διερωτάται ο μουσάτος σε άλλο κανάλι το απόγευμα της ίδιας ημέρας! Κι εμείς, που πηγαίνουμε εναλλάξ κάθε πρωί τη μικρή στο σχολείο και το μεσημέρι τη φέρνει το σχολικό, αισθανόμαστε ότι θα αρχίσουμε να ισορροπούμε σε τεντωμένο σχοινί.
Την επομένη, πάλι τα ίδια. «Θα ήταν προτιμότερο να περιμένουμε μία εβδομάδα ακόμη για να δούμε τα “απόνερα” των εορτών, να μετρήσουμε επακριβώς το ιικό φορτίο» λέει ένας από τους καθηγητές. «Δεν χάθηκε ο κόσμος για μια εβδομάδα ακόμη» λέει ένας άλλος. «Εγώ θα έλεγα να συνεχισθεί η τηλεκπαίδευση μέχρι τον Μάρτιο» λέει ο τρίτος.
«Καλά λέει ο άνθρωπος!» αναφωνεί η γιαγιά από το βάθος της πολυθρόνας, όπου καταφεύγει, κατάκοπη, καθώς η κλεισούρα έχει επιβαρύνει τον φόρτο της εργασίας της.
Προσφεύγω στην -αλάθητη- κρίση της εγγονής. «Εσύ τι λες, δεσποινίς; Θέλεις να πας στο σχολείο;» Με κοιτάζει στα μάτια. «Και βέβαια θέλω. Εχω χάσει τις φίλες μου, θα πάμε γυμνάσιο και δεν θα έχουμε ιδωθεί στην έκτη τάξη. Θέλω να πάω, αλλά σκέπτομαι κι εσάς, μήπως μεταφέρω τον ιό στο σπίτι!» λέει. Της χαϊδεύω τα μαλλάκια και της δίνω ένα φιλί στο χέρι. Λες και είμαστε στην εποχή των Βερσαλλιών. Φυσικά και θα πάει. Κι εμείς θα τρέμουμε, αλλά δεν θα της το δείξουμε ποτέ…
Ακίς
