Οι συνθήκες υπό τις οποίες εορτάστηκε φέτος η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου -συμπίπτοντας μάλιστα με τα 200 χρόνια από την Παλιγγενεσία– ήταν, όντως, πρωτόγνωρες – από κάθε άποψη.
Ειδικά η επίκληση των περιοριστικών μέτρων λόγω της πανδημίας, προκειμένου να μην επιτραπεί η συμμετοχή του κόσμου και η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση να περιοριστεί σε ένα τηλεοπτικό θέαμα, δημιούργησε μια πολύ «γκρίζα» ατμόσφαιρα, η οποία κάθε άλλο παρά άρμοζε στα μηνύματα και τις διαστάσεις της ημέρας αυτής.
Το πιο δυσάρεστο είναι ότι όλο αυτό το σκηνικό ήρθε να συνδυαστεί με την, αν μη τι άλλο, περίεργη και ύποπτη συγκυρία που διανύουμε στα εθνικά μας θέματα. Με τις προσπάθειες που γίνονται να οδηγηθεί η χώρα μας στο τραπέζι του εφ’ όλης της ύλης διαλόγου με την Τουρκία και των υποχωρήσεων στις παράνομες και προκλητικές αξιώσεις της.
Με αυτό το δεδομένο -και με την υποχωρητικότητα της ελληνικής ηγεσίας να είναι, δυστυχώς, διαρκής-, κάποιοι πίστεψαν, προφανώς, ότι ο κορωνοϊός αποτελεί πρώτης τάξεως πρόσχημα για να παραμείνει «εσώκλειστος» ο ελληνικός λαός και τούτη την κρίσιμη ώρα. Να μην μπορέσει να εκφραστεί και να δοθεί το στρεβλό μήνυμα ότι υπάρχει ανοχή, αν όχι αποδοχή, όσων τεκταίνονται στις κρύες διπλωματικές αίθουσες σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.
Η προσπάθεια αυτή, πάντως, δεν απέδωσε. Οι Έλληνες βρήκαν -έστω και υπό τις συνθήκες αυτές- τη διέξοδο για να στείλουν τα δικά τους μηνύματα. Μια βόλτα σε όλες τις γειτονιές και σε όλες τις πόλεις και την ύπαιθρο ήταν αρκετή για να διαπιστώσει κανείς ότι η ελληνική σημαία κυμάτιζε παντού. Πρώτη φορά, ύστερα από δεκαετίες, το γαλανόλευκο κυριαρχούσε απ’ άκρου εις άκρον. Και αυτό ήταν ο ελάχιστος συμβολισμός για το υψηλό εθνικό φρόνημα που υπάρχει στην κοινωνία μας. Ήταν η στοιχειώδης απάντηση και η πηγαία προειδοποίηση σε όσους νομίζουν ότι μπορούν να ακρωτηριάσουν ή, έστω, να μετριάσουν τα πατριωτικά αισθήματα των Ελλήνων.
Ακόμη και υπό τις απαγορευτικές αυτές συνθήκες, ο λαός μας «συμμετείχε» στην εθνική μυσταγωγία, διαμηνύοντας προς κάθε κατεύθυνση, με όλο του το είναι, ότι δεν πρόκειται να μείνει στο περιθώριο ούτε να μετατραπεί σε παθητικό δέκτη των εξελίξεων. Σιωπηλό μεν, βροντερό δε το χθεσινό μήνυμα…
