Για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα έχει μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη ο χώρος γύρο από το ΕΠΑΛ στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, με μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς και κατοίκους της περιοχής να παρακολουθούν, ανήμποροι να αντιδράσουν, σκληρές μάχες ανάμεσα σε ομάδα κουκουλοφόρων και αστυνομικών.
Αν και από το πρωί στο σημείο βρίσκονταν αστυνομικές δυνάμεις για την αποτροπή επεισοδίων, εντούτοις πριν από λίγη ώρα μια ομάδα ατόμων, με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους, δημιούργησε οδοφράγματα μπροστά από το σχολείο (στην οδό Σμύρνης) με κάδους απορριμμάτων και εκτοξεύει κροτίδες και πέτρες εναντίον των δημοσιογράφων και των φωτορεπόρτερ που βρίσκονται στο σημείο, προκειμένου να καλύψουν την κινητοποίηση. Μέχρι στιγμής αδιευκρίνιστο παραμένει αν μεταξύ των ατόμων βρίσκονται μαθητές του σχολείου. Οι συγκεντρωμένοι ανήρτησαν και πανό, το οποίο αναγράφει χαρακτηριστικά: «θέλουμε σχολεία ελληνικά, Ελλάς ή τέφρα».
Η Ελίνα Τουκουσμπαλίδου δημοσιογράφος του thesstoday.gr, περιγράφει τα όσα έζησε όταν ξαφνικά βρέθηκε στο στόχαστρο των δραστών: «Παιδιά με κουκούλες, μπαλακλάβες, κράνη και μάσκες ξεκίνησαν να με προπηλακίζουν, να φωνάζουν «τι τράβηξες π@@@@να», «η κα@@@λα έβγαλε βίντεο» και αφού γύρισα και τους απάντησα πως δεν έχω βγάλει βίντεο, ξεκίνησα να κατεβαίνω για να βρω ένα πιο ασφαλές μέρος. Όσο κατέβαινα οι ύβρεις κλιμακώνονταν, τα άτομα που ήταν έξω απ΄το σχολείο με ακολουθούσαν και όσο με πλησίαζαν συσπείρωναν κι άλλους για να έρθουν προς το μέρος μου.
«Δείξε μας τι τράβηξες», «σβήσε τα βίντεο», «φέρε εδώ το κινητό να δούμε». Άτομα μου φωνάζουν, με πιάνουν, με σπρώχνουν, με τραβολογάνε. «Δε θα σε χτυπήσουμε, δεν θα σε πειράξουμε», λέει ένας. «Και γιατί μου πετάξατε μπουκάλι και πέτρα άμα δεν θέλετε να με πειράξετε;», φώναξα εγώ μέσα στην απόγνωση και στον τρόμο. Ο συνάδελφος όλη εκείνη την ώρα διατηρεί την ψυχραιμία του και προσπαθεί να τους εμποδίσει να πέσουν πάνω μου. «Αφήστε την κοπέλα!». Νιώθω πως τρέμει όλο το σώμα μου και πως θα λιποθυμήσω. «Κράτα καλά το κινητό, μη αφήσεις να στο πάρουν», σκέφτομαι συνέχεια. Ένα κορίτσι γύρω στα 17 ουρλιάζει εναντίον μου. Σκεφτόμουν πως κανείς δεν θα έρθει να μας σώσει. Απελπισία. Εκείνα τα λεπτά δεν θα τα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.»
