Μετά και την πρόσφατη σύνοδο των G20 στην Ρώμη, που δεν υπήρξε καμία δέσμευση των ηγετών για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, σήμερα έρχεται η Γλασκώβηνα επιβεβαιώσει την αδιαφορία των ισχυρών του πλανήτη με την απουσία τους.
Τι είδαμε; Μία υποκριτική και καθόλου ειλικρινή δέσμευση των αρχηγών κρατών του πλανήτη και κυρίως αυτών που αποδεδειγμένα είναι οι μεγαλύτεροι ρυπαντές, αφού από την σύνοδο του COP20 απείχαν οι ηγέτες της Ρωσίας και της Κίνας, ενώ ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαίντεν μάλλον έδειξε ότι έκανε αγγαρεία με την παρουσία τουστην σύνοδο. Ο φακός τον έπιασε πολλές φορές να κοιμάται κατά την διεξαγωγή της.
Το αφήγημα της κλιματικής αλλαγής, ως αποτέλεσμα ανθρωπογενών αιτιών, φαίνεται ότι δεν βρίσκει ένθερμους υποστηρικτές της τους αρχηγούς κρατών, που τα οικονομικά συμφέροντα τους είναι πάνω από κάθε πράσινη αντίληψη για την ‘’διάσωση’’ του πλανήτη. Επισημαίνουμε, ότι η Κίνα, οι ΗΠΑ και η Ρωσία ευθύνονται για το 75% περίπου των εκπομπών αερίων θερμοκηπίων.
Μια ηχηρή απουσία ήταν και του Τούρκου Προέδρου, ο οποίος ανήκει στους G20 αλλά μάλλον έδειξε, ότι δεν θέλει να παίξει το ρόλο του κομπάρσου στον θίασο των πράσινων γκλομπαλστών. Λογικό, διότι οι προτεραιότητες του σήμερα είναι η επιβολή της γαλάζιαςπατρίδας και η εγκαθίδρυση του ως δυνατού γεωστρατηγικού αλλά και ενεργειακούπεριφερειακού παίκτη στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου και όχι να συμβάλει στον περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη κατά 1,5 βαθμό Κελσίου μέχρι το 2050.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός από την άλλη μεριά, φάνηκε βασιλικότερος του βασιλέως,αφού ανέδειξε τα σημεία του προγράμματος του για την πράσινη μετάβαση ως μία μεταμφιεσμένη Γκρέτα που με θέρμη και αποφασιστικότητα θα πάρει στην πλάτη του την τύχη του πλανήτη και την διάσωση του. Η Ελλάδα ευθύνεται για τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου μόνο κατά 0.03%, ενώ οι πρωτοβουλίες και οι φιλόδοξες δράσεις που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για την άμεση απολιγνιτοποίηση και την πράσινη μετάβαση, ήταν σαν να αντιπροσώπευαν τον μεγάλο ρυθμιστή του πλανήτη για τηναντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.
Ο Κ. Μητσοτάκης δεσμεύτηκε μέχρι το 2023 να κλείσει όλες τις παλιές λιγνιτικές μονάδες και μέχρι το 2028 και τις νεότερες, όταν άλλες χώρες της Ε.Ε κατάφεραν να πάρουν παράταση στην λειτουργία τους για μετά το 2040, όπως η Γερμανία, η Πολωνία, η Τσεχία κλπ. Επίσης μίλησε ότι η Ελλάδα θα καταστεί πράσινος ενεργειακός κόμβος μεταφέροντας ηλεκτρική ενέργεια από την Αίγυπτο αλλά ξέχασε να μας πει ότι το 88% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σήμερα στην Αίγυπτο γίνεται από ορυκτά καύσιμα και μόνο ένα μικρό μονοψήφιο ποσοστό της τάξης του 8% συμμετέχει στο ενεργειακό της μίγμα από ΑΠΕ.
Ο Κ. Μητσοτάκης συνεχίζει ακλόνητος την ενεργειακή αυτοχειρία της Ελλάδος, αφού επιμένει να εξυπηρετεί την ατζέντα των παγκοσμιοποιητών, την οποία εκτελεί κατά γράμμα εδώ και δύο έτη, χωρίς να ενεργεί υπέρ του εθνικού συμφέροντος. Η κυβέρνηση θυμίζουμε ότι έχει κυρώσει τρεις ενεργειακές συμβάσεις εξόρυξης υδρογονανθράκων το 2020, που αφορούν θαλάσσια οικόπεδα του Ιονίου Πελάγους, Νότια της Κρήτης και σε συγκεκριμένα οικόπεδα στην περιοχή της Ηπείρου. Δυστυχώς για την πατρίδα, άλλαξε ξαφνικά πλεύση και αποφάσισε να εγκαταλείψει τα κοιτάσματα στα έγκατα της ελληνικής επικράτειας, ενώ τα διαπιστωμένα κοιτάσματα θα απέφεραν πάνω από 240 δις ευρώ στα δημόσια ταμεία, (σύμφωνα και με την τελευταία έκθεση της Deutsche Bank), ενώ οι εκτιμήσεις έδειξαν ότι η Ελλάδα θα ήταν ενεργειακά ασφαλής και αυτόνομη για πάνω από πενήντα έτη.
Οι κοινωνίες σήμερα αντιμετωπίζουν έναν ενεργειακό Αρμαγεδδόνα και η ενεργειακή φτώχεια είναι ο επόμενος εφιάλτης μετά και την πανδημική κρίση. Η αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης δεν αντιμετωπίζεται με πράσινες πολιτικές αλλά με την αναστολή των πράσινων συμφωνιών και την ομαλή μετάβαση στην μεταλιγνιτική εποχή με ορίζοντα τουλάχιστον τριάντα και πλέον έτη. Η Ελλάδα πέραν του φθηνού εθνικού της καύσιμου, του λιγνίτη, έχει τον χρυσό ορυκτό ενεργειακό πλούτο κάτω από τα πόδια της. Οφείλει να τον εκμεταλλευτεί το γρηγορότερο και όχι να υπερχρεώνεται για να επενδύει σε πράσινα ενεργειακά πρότζεκτ, που έχουν χαμηλό δείκτη κόστους ωφέλειας και εξυπηρετούν κυρίως τα οικονομικά συμφέροντα τρίτων χωρών.
Μιχάλης Χριστοδουλίδης
Διπλ. Μηχανολόγος Μηχανικός Α.Π.Θ, Ενεργειακός Επιθεωρητής
