Μία από τις μεγαλύτερες ανοησίες που έχουν ειπωθεί στο ελληνικό Κοινοβούλιο ανήκει στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργο Τσίπρα, που είπε ότι «η άμυνα της χώρας δεν είναι αυτοσκοπός». Η πραγματικότητα γύρω μας κραυγάζει για το αντίθετο.
Η Αρμενία πριν από λίγο καιρό και η Ουκρανία αυτές τις ημέρες αποδεικνύουν ότι η ανάπτυξη στιβαρής εθνικής άμυνας είναι απόλυτη προτεραιότητα για κάθε χώρα η οποία επιθυμεί να επιβιώσει. Στην Αρμενία είχαν μείνει πίσω τα εξοπλιστικά προγράμματα και ο εξοπλισμός των ενόπλων δυνάμεων της χώρας ίσως επειδή είχαν επενδυθεί πολλές ελπίδες στην παρέμβαση των Ρώσων, σε περίπτωση εχθρικής επιθέσεως. Οι Αζέροι επιτέθηκαν και οι Ρώσοι δεν επενέβησαν, παρά μόνο μετά το πέρας των συγκρούσεων, όταν έστειλαν ειρηνευτική δύναμη. Το αποτέλεσμα για τους Αρμενίους ήταν μια οδυνηρή ήττα και απώλεια εθνικών εδαφών.
Στην Ουκρανία, όπου η πολιτική ελίτ αλλά και η στρατιωτική ηγεσία γνώριζαν ότι ήταν θέμα χρόνου να επιτεθούν οι Ρώσοι, είχαν ποντάρει στην παρέμβαση των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης – σαν να μην είχαν διδαχθεί τίποτε από την Ιστορία, η οποία ουκ ολίγες φορές έχει διδάξει την ανθρωπότητα ότι οι επιταγές των υποσχέσεων των Μεγάλων Δυνάμεων είναι πάντοτε ακάλυπτες.
Στην Ελλάδα, όπου συνορεύουμε με ένα κράτος-μαφία, την Τουρκία, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχουν περιθώρια λάθους και περαιτέρω χρονοτριβής. Ο εφοδιασμός των Ενόπλων Δυνάμεών μας με όπλα τεχνολογίας αιχμής, η στροφή προς την παραγωγή οπλικών συστημάτων και η καλλιέργεια εθνικού φρονήματος αποτελούν μονόδρομο. Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί είναι καλοί για διατύπωση παραινέσεων και ευχολογίων. Δεν έχουν πρόθεση να κάνουν κάτι ουσιαστικό υπέρ ημών – πολλώ δε μάλλον να μας συνδράμουν σε περίπτωση πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία. Αν είχαν τέτοια πρόθεση θα το είχαν δείξει σε μια σειρά από περιπτώσεις, όπου δόθηκαν ουκ ολίγες ευκαιρίες.
Στο μόνο που θέλουν και μπορούν να «βοηθήσουν» την Ελλάδα είναι στο να ληφθεί η απόφαση από ηγεσίες τύπου Κώστα Σημίτη να υποσταλεί η σημαία και να εγκαταλειφθεί εθνικό έδαφος. Γι’ αυτό πρέπει να εξοπλιστούμε υλικά και ηθικά όσο περισσότερο γίνεται.
