Τα καλά ξύλινα παιχνίδια που περνούσαν από γενιά σε γενιά έχουν γίνει πια μουσειακό είδος. Σήμερα, η παιδική ηλικία χτίζεται πάνω στο πλαστικό. Όσο πιο φθηνό, όσο πιο πρόχειρο, τόσο το καλύτερο για τις εταιρείες που βγάζουν δισεκατομμύρια από παιχνίδια-αναλώσιμα.
Όλοι γνωρίζουν την αλήθεια: κάθε παιχνίδι φτιάχνεται για 2 ή 3 χρήσεις. Ύστερα θα σπάσει, θα ξεφλουδίσει, θα χαθεί. Μα οι γονείς παρηγορούν τον εαυτό τους λέγοντας «έτσι κι αλλιώς, το παιδί θα το βαρεθεί και θα το πετάξει». Έτσι, οι καταναλωτές μετατράπηκαν σε υπερκαταναλωτές, αγοράζοντας διαρκώς καινούρια μικρά πλαστικά, που καταλήγουν μετά από λίγες μέρες στα σκουπίδια.
Υπερκατανάλωση και ρύπανση του περιβάλλοντος
Το αποτέλεσμα είναι τριπλό και καταστροφικό: Πρώτον, τα απορρίμματα. Τόνοι πλαστικού γεμίζουν καθημερινά χωματερές και ωκεανούς, πνίγοντας τον πλανήτη σε μια θάλασσα σκουπιδιών. Δεύτερον, το πορτοφόλι των γονιών. Χρήματα ξοδεύονται συνεχώς για παιχνίδια που δεν έχουν καμία διάρκεια, ούτε αξία. Και τρίτον, το μυαλό των παιδιών. Μαθαίνουν από μικρά στην κουλτούρα της διαρκούς κατανάλωσης και της άμεσης απόρριψης. Το παιχνίδι δεν είναι πλέον μέσο φαντασίας ή δημιουργίας, είναι απλώς ένα ακόμα αντικείμενο που αντικαθίσταται με το επόμενο.
Κάποτε τα παιδιά έπαιζαν με ξύλινα τουβλάκια, με καλοφτιαγμένες κούκλες, με παιχνίδια που άντεχαν στον χρόνο και γίνονταν κομμάτι της παιδικής τους μνήμης. Σήμερα, το παιχνίδι έγινε πλαστικό σκουπίδι και το μήνυμα που περνάει είναι ξεκάθαρο: όλα είναι αναλώσιμα. Ακόμα και οι παιδικές αναμνήσεις.
Παιχνίδια που δηλητηριάζουν το περιβάλλον
Κι ενώ οι εταιρείες μιλούν για «ανακυκλώσιμα υλικά» και «πράσινη παραγωγή», η πραγματικότητα είναι ότι κερδίζουν τεράστια ποσά δημιουργώντας προϊόντα μιας χρήσης που δηλητηριάζουν το περιβάλλον. Και εμείς, αντί να αντιδράσουμε, συνεχίζουμε να αγοράζουμε, μετατρέποντας τα παιδιά μας σε πελάτες μιας βιομηχανίας σκουπιδιών.
Η αλήθεια είναι σκληρή: το παιχνίδι έχασε την αξία του και έγινε ακόμα ένα εργαλείο υπερκατανάλωσης. Και όσο δεν το καταλαβαίνουμε, θα γεμίζουμε τον πλανήτη με πλαστικά σκουπίδια και τα μυαλά των παιδιών μας με άδεια μηνύματα.
