Για μια ακόμη χρονιά οι «Τσάμηδες», αγνοώντας και παραχαράσσοντας την ιστορική πραγματικότητα, ξεκίνησαν τις εκδηλώσεις στο πλαίσιο της 82ης επετείου από τη δήθεν γενοκτονία των προγόνων τους από τους Έλληνες. Η κορύφωση των εκδηλώσεων θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 Ιουνίου, στο μνημείο που έστησαν οι «Τσάμηδες» στο Γκλόγκερι της Κονίσπολης, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα του Μαυροματίου, με την Αλβανική Βουλή να έχει χαρακτηρίσει ομόφωνα την ημέρα ως «ημέρα Γενοκτονίας των Τσάμηδων».
Οι αλυτρωτικές κορώνες στα Τίρανα
Η πρώτη εκδήλωση έλαβε χώρα στη λεωφόρο των Τιράνων «Μάρτυρες του Έθνους», όπου τοποθετήθηκαν μεγάλα γράμματα σχηματίζοντας τη φράση «I Love Çamëria» και ακούστηκαν εμπρηστικές, ανιστόρητες ομιλίες. Ο πρόεδρος του Πατριωτικού Συλλόγου «Çamëria», Liljan Idrizaj, έκανε λόγο για «σφαγές και εθνοκάθαρση των Τσάμηδων στα μητρικά εδάφη τους της Θεσπρωτίας», ενώ ο πρόεδρος του Τσάμικου κόμματος PDIU, Shpëtim Idrizi, υποστήριξε ότι η «Τσαμουριά» αποτελεί «μέρος της αλβανικής εθνικής ταυτότητας» και ότι το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει «ιστορική υποχρέωση».
Η μόνιμη θέση της Ελλάδας
Από τις δηλώσεις αυτές προκύπτουν σαφείς αλυτρωτικές επιδιώξεις σε βάρος της Θεσπρωτίας, που εντάσσονται στον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό και ενθαρρύνονται, ανάλογα με τα εσωτερικά πολιτικά συμφέροντα, από την αλβανική ηγεσία. Η μόνιμη θέση της Ελλάδας είναι ότι «θέμα Τσαμουριάς» δεν υφίσταται, ωστόσο η ελληνική πλευρά παραμένει σε εγρήγορση και δίνει τις κατάλληλες απαντήσεις όταν χρειάζεται.
Τα εγκλήματα των Τσάμηδων στην Κατοχή
Η ιστορία πάντως δεν αλλάζει. Τα εγκλήματα των Τσάμηδων στη Θεσπρωτία κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχής αποτελούν ακόμη ανοιχτές πληγές. Οι Τσάμηδες συνεργάστηκαν με Ιταλούς και Γερμανούς και υπό την καθοδήγηση του J. Dino συγκρότησαν την K.S.I.L.I.A., με 14 τάγματα, με κύριο στόχο την εξολόθρευση του ελληνικού πληθυσμού. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών το 1943, πέρασαν στο στρατόπεδο των Γερμανών.
Έκθεση του 1948 από τον τότε Διοικητή του Κέντρου Αλλοδαπών Ηπείρου, μοίραρχο Ε. Ζάκκα, αποκαλύπτει το μέγεθος της καταστροφής: άγριες δολοφονίες παιδιών και ηλικιωμένων, βιασμοί γυναικών, λεηλασίες και πυρπολήσεις. «Γενικώς δεν έμεινε λίθος επί λίθου», αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Η φυγή και οι καταδίκες
Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, οι Τσάμηδες αναζήτησαν προστασία στην Αλβανία, μεταφερόμενοι με γερμανικά μέσα. Το Ειδικό Δικαστήριο Δοσίλογων Ιωαννίνων εξέδωσε μέχρι το 1948 πάνω από 1.700 καταδικαστικές αποφάσεις εις βάρος τους, με πολλούς να καταδικάζονται σε θάνατο. Ακολούθησαν απαλλοτριώσεις και διανομές περιουσιών, καθώς και αφαίρεση της ιθαγένειας.
Η επαναφορά του ζητήματος μετά το 1991
Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία, το ζήτημα των Τσάμηδων πέρασε στο περιθώριο, με ένα μέρος τους να μετακινείται βόρεια. Μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1991, το ζήτημα επανήλθε στην επικαιρότητα. Οι «Τσάμηδες» επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία, υποστηρίζοντας ότι ουδέποτε συνεργάστηκαν με τους κατακτητές και ότι έπεσαν θύματα ελληνικής «εθνοκάθαρσης» – μια εκδοχή που η ιστορική πραγματικότητα διαψεύδει. Η «γενοκτονία» για την οποία προσέφυγαν και στη Χάγη – όπου η υπόθεση δεν αξιολογήθηκε καν – είναι μεταγενέστερη κατασκευή, κυρίως μετά την πτώση του κομμουνισμού.
Δείτε επίσης:
- Αλβανική κυβέρνηση: «Έχει πεθάνει ο όρος Βόρειος Ήπειρος»
- «Σύντομα θα απελευθερωθεί μετά από έναν αιώνα ελληνικής κατοχής η Τσαμουριά»
- Τουρκική προπαγάνδα με χάρτη που καλεί για «απελευθέρωση των Τσάμηδων»
