«Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε την Τετάρτη ένα σπάνιο νεύμα στον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, σηματοδοτώντας την επιθυμία του να βελτιώσει τους δεσμούς του με τον γείτονα της χώρας του στο Αιγαίο», αναφέρει η Al-Monitor, σε κεντρικό της άρθρο, αναδεικνύοντας την εντύπωση που προκάλεσε η παρακάτω αναφορά:
«Πρέπει να διατηρήσουμε την κληρονομιά του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κεμάλ Ατατούρκ», ανέφερε ο Έλληνας Πρωθυπουργός, δίπλα στον Ρετζέπ Νταγί Ερντογάν, που τον κοιτούσε με ευχαρίστηση.
Η διπολική διαταραχή της ελληνικής διπλωματίας
Δεν είναι πρώτη φορά που Έλληνες πρωθυπουργοί δείχνουν να «ξεχνούν» ότι ο Κεμάλ Ατατούρκ είναι ο εγκέφαλος και ο εντολέας της Γενοκτονίας των Ποντίων και των Μικρασιατών. Όμως, θα πρέπει κάποια στιγμή να κατανοήσουμε ότι αυτού του είδους η στάση, παρ’ ότι αποτελεί απαίτηση της τουρκικής πλευράς, καταδεικνύει -τουλάχιστον- μια διπολική διαταραχή της Ελληνικής διπλωματίας.
Κι αν ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε να διαχειριστεί μια από τις ιστορικότερες ήττες του Ελληνισμού, καθώς και την τύχη των ελληνικών πληθυσμών που γλύτωσαν την μεγάλη σφαγή, κάτι που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τις διπλωματικές κινήσεις του απέναντι στον σφαγέα, σήμερα ποια είναι η χρησιμότητα τέτοιων αναφορών;
Ποιος θα μπορούσε να τιμήσει τον Χίτλερ;
Στα μάτια των Ισραηλινών και των διεθνών παρατηρητών, αλήθεια, πως θα φαινόταν αν Πρωθυπουργοί του Ισραήλ αναφερόντουσαν τιμητικά στον Αδόλφο Χίτλερ; Η διαφορά των αποτελεσμάτων της πολιτικής διώξεων του μεν από τον δε, είναι μόνο αριθμητική και τεχνολογική. Άλλωστε η ιστορική σχέση των πρακτικών των Ναζί με τις αντίστοιχες πρακτικές των Κεμαλιστών, έχει πλέον τεκμηριωθεί πλήρως από τις ιστορικές πηγές.
Απλά ο Κεμάλ, πρώτος διδάξας την πρακτική, δεν είχε στην εποχή του την τεχνολογία και την οργάνωση που είχε ο Χίτλερ, για την μαζική εξόντωση «ανεπιθύμητων» πληθυσμών. Όμως, παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να εξοντώσει κοντά στα δύο εκατομμύρια Χριστιανούς (Έλληνες, Αρμενίους, Ασυρίους κ.α.) που βρίσκονταν στην επικράτειά του.
Απαιτείται επιτέλους σοβαρότητα και σεβασμός
Καλό θα ήταν κάποια στιγμή η ελλαδικές πολιτικές ηγεσίες να σταθούν με την στοιχειώδη σοβαρότητα απέναντι στην απαίτηση της διεθνούς αναγνώρισης των γενοκτονιών που έχει διαπράξει το κεμαλικό κράτος. Και απέναντι στην ανάγκη σεβασμού της μνήμης εκατομμυρίων απογόνων, εκείνων που υπέστησαν τα αποτρόπαια εγκλήματα του Κεμάλ.
Προφανώς, δεν μπορείς να απαιτείς διεθνώς μια τέτοια αναγνώριση και να εμφανίζεσαι να τιμάς δια λόγων ή έργων εκείνον που διέταξε τις μαζικές σφαγές και εκτοπίσεις. Αποδυναμώνεις σαφώς την ισχύ των επιχειρημάτων σου και δίνεις ένα δώρο στο τουρκικό κράτος που παλεύει με κάθε τρόπο να σβήσει τη μνήμη των ιδρυτικών του εγκλημάτων.
Όποιος δεν κατανοεί τα παραπάνω αυτονόητα, καλό θα ήταν να εξηγήσει στον ελληνικό λαό τί ακριβώς τον προβληματίζει.
Δείτε επίσης:
- Μαλκίδης: H 19η Μαΐου να γίνει Διεθνής Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού
- Η κυπριακή Βουλή αναγνώρισε ομόφωνα τη Γενοκτονία των Ασσυρίων
- Το ποντιακό ζήτημα και η άρνηση της Γενοκτονίας από την Τουρκία
