Μετά από σχεδόν μισό αιώνα σε συνθήκες πρωτοφανούς περιορισμού, ο Ρόμπερτ Μόντσλι μετακινείται από το θρυλικό «γυάλινο κελί» του. Ο άνθρωπος που κατέχει το ρεκόρ της μακροβιότερης απομόνωσης στο βρετανικό σωφρονιστικό σύστημα, αφήνει πίσω του τον ειδικά διαμορφωμένο χώρο κάτω από τη φυλακή του Wakefield, καθώς οι αρχές επανεξετάζουν τη διαχείρισή του.
Ο μύθος του «κανίβαλου» και η πραγματικότητα
Παρά το γεγονός ότι ο βρετανικός κίτρινος τύπος τον βάφτισε «Hannibal the Cannibal», η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η φήμη ότι έφαγε μέρος του εγκεφάλου ενός θύματός του έχει καταρριφθεί πλήρως από τις αρχές. Ο Μόντσλι δεν υπήρξε ποτέ κανίβαλος, ούτε αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για τον χαρακτήρα του Hannibal Lecter (ο οποίος βασίστηκε στον Μεξικανό Alfredo Ballí Treviño). Η προσωνυμία αυτή τον ακολουθεί άδικα, τροφοδοτώντας έναν αστικό μύθο που απέχει από τα ιατροδικαστικά ευρήματα.
Ένας τιμωρός μέσα στις φυλακές
Ο Μόντσλι καταδικάστηκε αρχικά για έναν φόνο, αλλά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια χωρίς αναστολή όταν σκότωσε άλλους τρεις κρατούμενους μέσα στη φυλακή. Το κοινό χαρακτηριστικό των θυμάτων του ήταν ότι επρόκειτο για καταδικασμένους παιδόφιλους και βιαστές. Αυτή η ιδιαιτερότητα οδήγησε πολλούς να τον θεωρήσουν έναν «τιμωρό» του υποκόσμου, αν και οι ψυχίατροι εστιάζουν στο βαθύ τραύμα της δικής του παιδικής κακοποίησης ως κίνητρο για την ακραία βία του.
Ζωή σε ένα γυάλινο κουτί
Για πάνω από 40 χρόνια, ο Μόντσλι ζούσε σε ένα κελί 25 τετραγωνικών μέτρων, περιτριγυρισμένο από αλεξίσφαιρο πλεξιγκλάς. Δεν του επετράπη ποτέ να έχει επαφή με άλλους ανθρώπους, ούτε καν με σωφρονιστικούς υπαλλήλους χωρίς την παρουσία ισχυρής συνοδείας. Οι μόνες του «πολυτέλειες» ήταν ένα τραπέζι και ένα κρεβάτι από τσιμέντο, ενώ ο ίδιος είχε ζητήσει επανειλημμένα, μέσω επιστολών, είτε τη βελτίωση των συνθηκών του (π.χ. να έχει ένα κατοικίδιο ή τηλεόραση) είτε να του επιτραπεί να δώσει τέλος στη ζωή του.
Η νέα σωφρονιστική προσέγγιση
Η μετακίνησή του σηματοδοτεί μια αλλαγή στη στάση των αρχών απέναντι σε έναν κρατούμενο που θεωρείται «υψηλού κινδύνου», αλλά πλέον διανύει την έβδομη δεκαετία της ζωής του. Η περίπτωση του Μόντσλι παραμένει στο επίκεντρο της συζήτησης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα όρια της μακροχρόνιας απομόνωσης, αποτελώντας μια ζωντανή υπενθύμιση των πιο σκοτεινών πτυχών του σωφρονιστικού συστήματος.
