Μια συγκλονιστική μαρτυρία πρώην βοηθού του Τζέφρι Επστάιν φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο, σύμφωνα με την ίδια, λειτουργούσε ο μηχανισμός χειραγώγησης και κακοποίησης των γυναικών που βρίσκονταν στο περιβάλλον του καταδικασμένου σεξουαλικού παραβάτη.
«Δεν ήμασταν δεμένες. Οι αλυσίδες ήταν αόρατες». Με αυτή τη φράση, η πρώην συνεργάτιδα του Επστάιν, η οποία χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο «Άνια», περιγράφει στο BBC τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος φέρεται να δημιουργούσε ένα περιβάλλον απόλυτου ελέγχου, βασισμένο όχι μόνο στον φόβο, αλλά και στην οικονομική εξάρτηση, τις υποσχέσεις καριέρας και τη συστηματική ψυχολογική χειραγώγηση.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, ο Επστάιν καλλιεργούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα σχέσεις εμπιστοσύνης με τις γυναίκες που προσέγγιζε. Τους παρουσίαζε τον εαυτό του ως άνθρωπο με τεράστια επιρροή, ικανό να τους ανοίξει πόρτες στον χώρο της μόδας και των επιχειρήσεων, ενώ σταδιακά τις οδηγούσε σε μια κατάσταση πλήρους εξάρτησης.
«Σαν αίρεση» με τον Επστάιν στον ρόλο του απόλυτου ηγέτη
Οι γυναίκες που εργάζονταν ως βοηθοί του ήταν περίπου δώδεκα κάθε φορά και, όπως καταγγέλλεται, διέμεναν σε ακίνητα που ελέγχονταν από τον ίδιο και παρέμεναν διαθέσιμες σχεδόν όλο το εικοσιτετράωρο.
Ο ίδιος, σύμφωνα με τη μαρτυρία, περιέγραφε την ομάδα του «σαν αίρεση», με τον ίδιο να βρίσκεται στην κορυφή. Ο έλεγχος δεν περιοριζόταν στην εργασία τους. Αφορούσε τα χρήματα, την κατοικία, τις κοινωνικές σχέσεις, ακόμη και την εικόνα που είχαν για τον ίδιο τους τον εαυτό.
Η «Άνια» υποστηρίζει ότι ο Επστάιν φρόντιζε να απομονώνει τις γυναίκες μεταξύ τους, δημιουργώντας ανταγωνισμούς και μεταφέροντας πληροφορίες που ενίσχυαν την καχυποψία. Με αυτόν τον τρόπο, ο ίδιος παρέμενε το μοναδικό πρόσωπο στο οποίο θεωρούσαν ότι μπορούσαν να απευθυνθούν.
Η υπόσχεση μιας μεγάλης καριέρας
Η γνωριμία της «Άνια» με τον Επστάιν ξεκίνησε μέσα από τον χώρο του μόντελινγκ. Η νεαρή γυναίκα, που είχε εργαστεί για μεγάλους οίκους μόδας, γνώρισε έναν κυνηγό ταλέντων ο οποίος της μίλησε για έναν ισχυρό άνθρωπο με σημαντικές διασυνδέσεις.
Η πρώτη συνάντηση με τον Επστάιν έγινε στο πολυτελές διαμέρισμά του στο Παρίσι. Εκείνος φέρεται να της έκανε προσωπικές ερωτήσεις για την οικογένεια, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της, δημιουργώντας την εντύπωση ότι ενδιαφερόταν πραγματικά για το μέλλον της.
Παράλληλα, της καλλιεργούσε την προσδοκία ότι θα μπορούσε να τη βοηθήσει να κάνει μεγάλη καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ίδια υποστηρίζει σήμερα ότι οι υποσχέσεις αυτές αποτέλεσαν το πρώτο στάδιο μιας μακράς διαδικασίας χειραγώγησης.
Όταν μια επαγγελματική ευκαιρία στη Νέα Υόρκη δεν προχώρησε, αντί να απομακρυνθεί από τον Επστάιν, στράφηκε ακόμη περισσότερο σε εκείνον. Χρόνια αργότερα, όπως αναφέρει, ανακάλυψε μέσα από τα αρχεία της υπόθεσης ότι η υποτιθέμενη ευκαιρία είχε ουσιαστικά απορριφθεί πολύ πριν από τη συνάντηση που της είχε παρουσιαστεί ως σημαντικό επαγγελματικό βήμα.
Η εξάρτηση έγινε απόλυτη
Σταδιακά, η επαγγελματική σχέση μετατράπηκε σε μια κατάσταση πλήρους εξάρτησης. Η «Άνια» υποστηρίζει ότι δεν είχε οικονομική ανεξαρτησία, δικό της τραπεζικό λογαριασμό ή τα απαραίτητα έγγραφα για να οργανώσει αυτόνομα τη ζωή της.
Ο Επστάιν φέρεται να έλεγχε ακόμη και τις καθημερινές της μετακινήσεις. Όταν κάποια στιγμή έφυγε για φαγητό χωρίς να τον ενημερώσει, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, δέχθηκε επίμονα τηλεφωνήματα και ενημερώθηκε ότι δεν μπορούσε να αποχωρεί από το σπίτι χωρίς άδεια.
Η ίδια περιγράφει μια ζωή στην οποία έπρεπε να βρίσκεται διαρκώς σε ετοιμότητα, περιμένοντας οδηγίες, ενώ η οικονομική της κατάσταση και η αβεβαιότητα για το πού θα έμενε λειτουργούσαν ως επιπλέον εργαλεία ελέγχου.
Η κακοποίηση πίσω από τις υποσχέσεις
Η πρώην βοηθός καταγγέλλει ότι η σεξουαλική κακοποίηση ξεκίνησε αφού είχε ήδη δημιουργηθεί ένας ισχυρός δεσμός εμπιστοσύνης και εξάρτησης.
Όπως υποστηρίζει, ο Επστάιν παρουσίαζε τον εαυτό του ως θύμα μιας «παρεξήγησης» και προσπαθούσε να δικαιολογήσει τις προηγούμενες καταδίκες του. Η ίδια αναφέρει ότι τον πίστεψε, μέχρι που, σύμφωνα με την καταγγελία της, υπέστη σεξουαλική επίθεση.
Παρά τα όσα φέρεται να συνέβησαν, ο Επστάιν συνέχιζε να εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που μπορούσε να αλλάξει τη ζωή της. Οι επαγγελματικές ευκαιρίες που της υποσχόταν, ωστόσο, δεν υλοποιήθηκαν ποτέ.
Αντίθετα, η ίδια κατέληξε να εργάζεται αποκλειστικά ως βοηθός του, με την υπόσχεση ότι θα μάθαινε τον κόσμο των επιχειρήσεων και θα αποκτούσε πρόσβαση σε ισχυρούς ανθρώπους.
Οι «αόρατες αλυσίδες»
Η μαρτυρία της «Άνια» περιγράφει έναν μηχανισμό που, όπως λέει, δεν βασιζόταν απαραίτητα σε φυσικά κελιά ή εμφανείς αλυσίδες.
Η εξάρτηση δημιουργούνταν σταδιακά: μέσα από υποσχέσεις, οικονομικό έλεγχο, απομόνωση, φόβο και την πεποίθηση ότι ο Επστάιν ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να τους προσφέρει ασφάλεια ή ένα μέλλον.
Σύμφωνα με την ίδια, ο Επστάιν συγκέντρωνε προσωπικό υλικό για τις γυναίκες, ενθάρρυνε τη δημιουργία ανταγωνισμών μεταξύ τους και απαιτούσε από ορισμένες να συμμετέχουν στη στρατολόγηση νέων γυναικών.
Για την «Άνια», το σύστημα αυτό αποτελούσε ένα ολόκληρο «οικοσύστημα κακοποίησης», το οποίο μπορούσε να λειτουργεί επειδή συνδύαζε την ψυχολογική χειραγώγηση με την οικονομική εξάρτηση και την κοινωνική ισχύ του Επστάιν.
Η ίδια υποστηρίζει ότι η πραγματική δύναμη αυτού του μηχανισμού δεν βρισκόταν στις εμφανείς απειλές, αλλά στις «αόρατες αλυσίδες» που δημιουργούνταν σταδιακά γύρω από τις γυναίκες, μέχρι να αισθάνονται ότι δεν είχαν πλέον τρόπο να ξεφύγουν.
*Φωτογραφία X @BBC
Δείτε επίσης:
- Καρίμ Καν: Δύο γυναίκες καταγγέλλουν τον εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για σεξουαλική κακοποίηση
- Τζέφρι Έπσταιν: Αγωγή κατά του πρώην CEO της Victoria’s Secret για διευκόλυνση σεξουαλικής διακίνησης ανηλίκων
