Ο αρθρογράφος της βρετανικής εφημερίδας The Guardian βρήκε, όπως πιστεύει, μια λύση για να μπει ένα τέλος στο θέμα της διαμάχης του Βρετανικού Μουσείου με την Ελλάδα αναφορικά με τα Γλυπτά του Παρθενώνα τα οποία έκλεψε ο λόρδος Έλγιν από τη χώρα μας.
Ο Simon Jenkins προτείνει τη χρήση της υψηλής τεχνολογίας και συγκεκριμένα τη χρήση τρισδιάστατων εκτυπωτών, οι οποίοι θα φτιάξουν τέλεια 3D αντίγραφα των Γλυπτών, για να μπορεί να τα επιδεικνύει το Βρετανικό Μουσείο (σ.σ. για να σώσει τα προσχήματα), το οποίο με τη σειρά του θα επιστρέψει τα πρωτότυπα στην Ελλάδα.
Η πρόταση αυτή του αρθρογράφου έρχεται μετά τα όσα δήλωσε ο Τζορτζ Όσμπορν, Πρόεδρος του Βρετανικού Μουσείου, ο οποίος ουσιαστικά μίλησε για δανεισμό των Γλυπτών στην Ελλάδα.
Γράφει ο Jenkins στην βρετανική εφημερίδα στο άρθρο με τίτλο «Η απάντηση στη διαμάχη για τα μάρμαρα του Παρθενώνα – Ο Τζορτζ Όσμπορν και ένας τρισδιάστατος εκτυπωτής»:
Ο πρόεδρος του Βρετανικού Μουσείου, Τζορτζ Όσμπορν, έχει συζητήσει την πιθανή επιστροφή των μαρμάρων (σ.σ. marbles ) του Παρθενώνα (ή των ελγίνειων) στην Ελλάδα. Αυτά είναι εντελώς καλά νέα. Δεν είναι ο πρώτος που πρότεινε μια «συμφωνία για τα μάρμαρα», αλλά είναι ο πρώτος που ισχυρίζεται ότι «το να τα βλέπεις με το μεγαλείο τους στην Αθήνα» είναι μια αρετή που πρέπει να αναζητηθεί.
Το πιο σημαντικό είναι ότι φαίνεται να αποδέχεται ότι αυτό έχει προχωρήσει πέρα από το παρελθόν της απόκτησής τους και το ξερό νομικό ζήτημα της ιδιοκτησίας. Αντιθέτως, αφορά το πλαίσιο στο οποίο επιδεικνύουμε καλύτερα αυτές τις δόξες του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο. Το να έχεις τα μισά μάρμαρα κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης στην Αθήνα και τα άλλα μισά σε έναν παγωμένο θάλαμο στο Λονδίνο είναι λάθος. Αυτό δεν μοιράζει ένα έργο τέχνης, το χωρίζει.
Αυτή η πομπή των αριστουργημάτων πρέπει να παρουσιαστεί σωστά μαζί και αυτό σημαίνει στον τόπο της δημιουργίας τους, στην Αθήνα. Δανεισμένα, ανταλλαγμένα, πουλημένα ή οτιδήποτε άλλο, θα πρέπει να πάνε πίσω στην Ελλάδα. Είναι κατανοητό ότι οι Έλληνες δεν έπαψαν ποτέ να εκλιπαρούν για την επιστροφή τους.
Το μόνο ζήτημα είναι αν μπορεί να γίνει κάτι για να κατευνάσει την αλαζονική υπερηφάνεια και το ένστικτο αποθησαυρισμού του προσωπικού του Βρετανικού Μουσείου, που έχουν φτάσει να θεωρούν τα μάρμαρα ως προσωπική τους ιδιοκτησία.
Υπάρχει τώρα μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό: οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου Ψηφιακής Αρχαιολογίας αναπαράγουν επί του παρόντος αρκετά από τα γλυπτά του Βρετανικού Μουσείου, χρησιμοποιώντας σύμφωνα με πληροφορίες πέτρα από τα αρχικά λατομεία της Πεντελικής στην Ελλάδα.
Αυτό, παρά την επίσημη καταγγελία του μουσείου. Λέγεται ότι δεν θα διακρίνονται από τα πρωτότυπα, τα ελαττώματα και όλα.
Αυτό σίγουρα ικανοποιεί την αισθητική απαίτηση του μουσείου να φαίνονται τα μάρμαρα «ανάμεσα στα μεγαλεία άλλων πολιτισμών» στο Λονδίνο. Τα μουσεία της Ευρώπης είναι γεμάτα με αντίγραφα, καλά και κακά και το Βρετανικό Μουσείο έχει πολλά.
Το θέμα λοιπόν παύει να είναι αισθητικό. Η αυθεντικότητα της προέλευσης μπορεί να είναι ένα θέμα που συζητείται πολύ, αλλά αυτά τα μάρμαρα μπορούν κάλλιστα να τα βλέπουν στο Λονδίνο – μαζί με τους συναδέλφους τους στην Αθήνα, αν αυτό είναι το επιθυμητό.
Το θέμα λοιπόν περιορίζεται στην πολιτική. Η Ελλάδα θέλει απεγνωσμένα τα αυθεντικά «κοσμήματα του στέμματος» να ενωθούν με τα υπόλοιπα. Αυτό δεν θα «άνοιγε απαραίτητα την πόρτα» για την επιστροφή κάθε γλάστρας και φωτογραφίας στην Ευρώπη σε τόπους προέλευσης, αν και το ζήτημα της αποκατάστασης είναι στις μέρες μας παντού.
Οι Έλληνες είναι παθιασμένοι με αυτά τα αγάλματα. Και, ειλικρινά, οι Βρετανοί δεν είναι. Τα αντίγραφα μπορεί να είναι στο Λονδίνο, όχι στην Αθήνα.
Η Ελλάδα μπορεί να πληρώσει. Μπορεί να προσφέρει αγάλματα σε αντάλλαγμα ή να συνάψει κάποια ευφυή συμφωνία συνιδιοκτησίας. Αυτό θα επιτρέψει στο μουσείο κάποιο βαθμό διάσωσης των προσχημάτων και θα πρέπει να το κάνει. Εάν μπορεί να επιλυθεί –και είναι παράλογο να συνεχίζεται τόσο καιρό– τότε η Ελλάδα σίγουρα θα απονείμει στον Όσμπορν το βραβείο Βύρωνα για τον ιερό φιλελληνισμό. Θα του άξιζε.
