Η πρόσφατη δήλωση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με τη δυνατότητα να παρέχει φυσικό αέριο στη Σλοβακία μέσω της συνεργασίας του με τη Ρωσία αποκαλύπτει μια ανησυχητική πραγματικότητα: η απομόνωση της Ρωσίας από τη Δύση έχει οδηγήσει στην αναβάθμιση ενός επικίνδυνου παράγοντα για την Ευρώπη και ειδικά για την Ελλάδα, όπως ο Τούρκος πρόεδρος.
Οι παράλογες πολιτικές της Δύσης, με την προσπάθεια αποκλεισμού της Ρωσίας από την ενεργειακή αγορά, δεν αποδυνάμωσαν τη Μόσχα όπως περίμεναν. Αντιθέτως, έδωσαν στον Ερντογάν το πάτημα να λειτουργεί ως «διαμεσολαβητής» και να αποκτά ρόλο που απειλεί τα συμφέροντα της Ευρώπης.
Ο Ερντογάν ως «ενεργειακός μεσολαβητής»
Η Τουρκία, μέσω του αγωγού TurkStream, έχει μετατραπεί σε ενεργειακή πύλη για τη Ρωσία προς την Ευρώπη. Με αυτό το πλεονέκτημα, ο Ερντογάν εμφανίζεται όχι μόνο ως ενεργειακός παίκτης, αλλά και ως πολιτικός «διαχειριστής», αναμειγνυόμενος σε ευρωπαϊκά ζητήματα. Η συζήτηση με τη Σλοβακία για φυσικό αέριο είναι απλώς ένα παράδειγμα του πώς ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί να εδραιώσει τη θέση του στην ευρωπαϊκή σκακιέρα, εκμεταλλευόμενος την ενεργειακή κρίση που η ίδια η Δύση δημιούργησε μέσω του αποκλεισμού της Ρωσίας.
Η αναβάθμιση του ρόλου του Ερντογάν είναι επικίνδυνη για την Ευρώπη, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για έναν ηγέτη που έχει αποδείξει την εχθρική του στάση προς τη Δύση, ενώ διαρκώς προωθεί τα επεκτατικά του συμφέροντα εις βάρος χωρών όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Η Δύση, με τις λανθασμένες επιλογές της απέναντι στη Ρωσία, έδωσε στην Τουρκία την ευκαιρία να εμφανιστεί ως «συνεργάτης» της Ρωσίας και ως απαραίτητος «παίκτης» σε ευρωπαϊκές υποθέσεις. Το αποτέλεσμα είναι να ενισχύεται ένας αντίπαλος που υπονομεύει την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου και διεκδικεί ρόλο σε ζητήματα που αφορούν την ενεργειακή και γεωπολιτική σταθερότητα της Ευρώπης.
Η Ευρώπη πρέπει να επανεξετάσει τη στάση της. Ο αποκλεισμός της Ρωσίας, πέρα από το ενεργειακό σοκ, έχει δημιουργήσει έναν ανεπιθύμητο σύμμαχο στη μορφή του Ερντογάν, ο οποίος βρίσκει ευκαιρίες να παρεμβαίνει σε ζητήματα που δεν θα έπρεπε να έχει πρόσβαση. Αντί να παραχωρείται χώρος στην Τουρκία, η Ευρώπη θα έπρεπε να επικεντρωθεί στην εξισορρόπηση των σχέσεων με τη Ρωσία, ώστε να μειωθεί η εξάρτηση από τον Ερντογάν και να αποτραπεί η περαιτέρω υπονόμευση των ευρωπαϊκών συμφερόντων.
Με την Ελλάδα να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των τουρκικών προκλήσεων, είναι απαραίτητο η Ε.Ε. να σταματήσει να αγνοεί τον ρόλο που έχει δώσει στον Ερντογάν μέσω της λανθασμένης της στρατηγικής. Αντί να ενισχύεται ένας αντίπαλος της ευρωπαϊκής σταθερότητας, η πολιτική πρέπει να στραφεί προς την εξεύρεση ισορροπίας και προς μια προσέγγιση που θα αποτρέπει την Τουρκία από το να εκμεταλλεύεται τη γεωπολιτική αστάθεια.
