Το μέγαρο Μαξίμου, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, ήταν πάντα πεδίο προώθησης επιχειρηματικών συμφερόντων. Το γεγονός όμως που παρατηρείται το τελευταίο χρονικό διάστημα, όπου ετερόκλητα έως και ανταγωνιστικά επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν εκφραστές εντός του μεγάρου, είναι ασυνήθιστο.
Είναι επίσης εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι η επικοινωνιακή αρμάδα που διαθέτει η κυβέρνηση, αξιοποιείται από τις αντιμαχόμενες πλευρές εντός του μεγάρου, για να προωθήσουν ή να αποδομήσουν αντίστοιχα επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία υποστηρίζονται από άλλες πλευρές, στους ίδιους όμως τοίχους.
Σε αυτό το πλαίσιο, κάποιοι θυμήθηκαν τις περιβόητες καταγγελίες του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης του ΣυΡιζΑ, Σταύρου Κοντονή. Οι οποίες έμειναν μετέωρες, διότι ο ίδιος τελικά δεν τόλμησε να κατονομάσει τον επιχειρηματία για χάρη του οποίου έγινε ο περιβόητος νέος Ποινικός Κώδικας, το 2019.
Το μισό Μαξίμου λοιπόν, θέλει να μιλήσει ο Σταύρος Κοντονής. Το άλλο μισό όμως δεν θέλει. Το ίδιο συμβαίνει και με το Κιν Αλ. Ανάλογα των σχέσεων που διατηρεί έκαστος πολιτικός και αξιωματούχος με τον συγκεκριμένο επιχειρηματία ή τους ανταγωνιστές του.
Το γεγονός μάλιστα ότι συγκεκριμένος επιχειρηματίας ασκεί κριτική κατά της κυβέρνησης εσχάτως, την ίδια στιγμή που άλλος, μεγάλος επιχειρηματικός όμιλος με αντίθετα συμφέροντα σαρώνει τα δημόσια έργα με την αμέριστη στήριξη του «αόρατου πρωθυπουργού», επιτείνει τη «νοσταλγία» που νιώθει εσχάτως ο κορυφαίος – αλλά ροκανισμένος – υπουργός για τις «ξεχασμένες» δηλώσεις Κοντονή.
Σε όλο αυτό το απογοητευτικό για την δημόσια ζωή σκηνικό, κύρια ευθύνη φέρει ο ίδιος ο κύριος Κοντονής, ο οποίος παρά τις δεσμεύσεις του, δεν έκανε την δημόσια καταγγελία που είχε εξαγγείλει. Και αυτό όπως είναι επόμενο, προκαλεί πολλές, διαφορές και διόλου κοσμητικές ερμηνείες τόσο για τον ίδιο, όσο και για τους λόγους που σιώπησε. Οι οποίοι μόνον ευγενείς δεν μπορεί να είναι, γι’ αυτό και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από πολιτικούς που λειτουργούν ως ντίλερ επιχειρηματικών συμφερόντων.
