Την Φώφη δυστυχώς, μόνον η ασθένεια μπορούσε να την νικήσει. Ήταν ο μόνος τρόπος για να πάψει να είναι πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ, αφού ουδείς από τους υπόλοιπους υποψηφίους θα μπορούσε να την «ανατρέψει».
Τώρα όμως τα δεδομένα άλλαξαν. Δυστυχώς, την ώρα που η Φώφη δίνει την μεγαλύτερη μάχη, άρχισε η εσωκομματική «μάχη» δελφίνων και επιγόνων.
Εν συντομία, αυτά που έχω πληροφορηθεί μέχρι στιγμής.
Κάποιοι θεωρούν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα μπορούσε να επανέλθει στην ηγεσία του κινήματος και πιέζουν προς αυτή την κατεύθυνση. Θεωρούν ότι είναι το μόνο πρόσωπο που θα μπορούσε τουλάχιστον να εγγυηθεί την ενότητα όσων απομείνουν.
Ο Βαγγέλης Βενιζέλος φαίνεται ότι θα στηρίξει τον Νίκο Ανδρουλάκη, πιστεύοντας ότι με κάποιον τρόπο θα μπορεί να ασκεί εξουσία στο κίνημα. Τέτοια δείγματα πάντως ο Ανδρουλάκης δεν έχει δώσει μέχρι στιγμής. Τον Ανδρέα Λοβέρδο, δεν τον υπολογίζει καν.
Ενεργοποίηση του Κώστα Λαλιώτη στο πλευρό του Χάρη Καστανίδη. Ο οποίος θεωρείται από πολλούς ως έντιμη επιλογή, που θα μπορούσε να επαναπατρίσει το «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ». Η εντιμότητα όμως σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι απαραίτητα πλεονέκτημα.
Μεγάλο ζητούμενο είναι η στάση που θα κρατήσει ο «προεδρικός» Παύλος Χρηστίδης. Δεν πρέπει να αποκλείεται ακόμα και η κάθοδος του την τελευταία στιγμή, μόνον όμως σε περίπτωση που θα πάρει το πράσινο φως από την απερχόμενη πρόεδρο.
Η υποψηφιότητα Ανδρέα Λοβέρδου αντιμετωπίζεται πλέον ως ανέκδοτο. Σε καμιά «μάζωξη» δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει πάνω από 15 άτομα.
