Πως γίνεται μία κυβέρνηση η οποία ως αντιπολίτευση κατήγγειλε «παρεμβάσεις στην δικαιοσύνη», κάνοντας μάλιστα και σχετική εξεταστική επιτροπή, να έχει γράψει την πιο μελανή σελίδα στην σύγχρονη πολιτική ιστορία, με κινήσεις που παραβίασαν εξόφθαλμα την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν αυτός που εγκαλούσε την κυβέρνηση Τσίπρα για την υπουργοποίηση του Δημήτρη Παπαγγελοπούλου και την τοποθέτηση της Βασιλικής Θάνου σε ανεξάρτητη αρχή. Προφανώς οι σύμβουλοι του δεν του είχαν πει ότι ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος είχε αφήσει πολλά χρόνια πριν το εισαγγελικό σώμα και είχε αξιοποιηθεί από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σε θέση εθνικής σημασίας. Κυβέρνηση την οποία μάλιστα ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε στηρίξει ως βουλευτής της Β Αθηνών.
Προφανώς ο ίδιος δεν γνώριζε ότι και η Βασιλική Θάνου είχε συνταξιοδοτηθεί και δεν είχε κανένα «ασυμβίβαστο», διότι ουδέποτε κατέλαβε κομματική θέση, πολλώ δε κυβερνητική επί κυβέρνησης ΣυΡιζΑ.
Αυτή η επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανακαλύψει παρεμβάσεις εκεί που δεν υπήρχαν, μετατρέπεται σε ένα άκρως επιβαρυντικό στοιχείο για τον ίδιο προσωπικά. Διότι, ο ιστορικός του μέλλοντος, αλλά ίσως και μία μελλοντική κυβέρνηση, δεν θα αναζητήσει ευθύνες σε «αόρατους πρωθυπουργούς» και σε σκανδαλώδεις συνεννοήσεις με την τότε πρόεδρο του ΣτΕ, Κατερίνα Σακελλαροπούλου που την οδήγησαν στο προεδρικό Μέγαρο. Αλλά θα αποδώσει την πλήρη ευθύνη στον πρωθυπουργό που ανέχθηκε αυτό το προσβλητικό για την δικαιοσύνη και το ίδιο το πολίτευμα, παρασκήνιο.
Και μην τολμήσει κάποιος να παραλληλίσει την περίπτωση Σακελλαροπούλου με αυτή του Χρήστου Σαρτζετάκη. Διότι ο κύριος Σαρτζετάκης υπήρξε αρεοπαγίτης με σπουδαία αντιστασιακή δράση και όχι πρόεδρος του Αρείου Πάγου ή του ΣτΕ. Το μόνο κοινό σημείο της Κ. Σακελλαροπούλου με τον κ. Σαρτζετάκη, είναι η απόφαση της να μετατρέψει το Προεδρικό Μέγαρο σε προσωπικό «παλάτι», με τρόπο απείρως προκλητικότερο από τον πρώην πρόεδρο. Παρά το γεγονός ότι και οι τρεις προκάτοχοί της, συνέχισαν να μένουν στις ταπεινές τους κατοικίες και να μην προκαλούν το πανελλήνιο.
Μία διαφορετική αυριανή εξουσία, δεν πρόκειται να «εγκαλέσει» την Μαίρη Σαρπ, που ενώ προκλητικά νομιμοποίησε την κυβερνητική μεθόδευση για την απομάκρυνση της Βασιλικής Θάνου από την προεδρία της Ανεξάρτητης «Αρχής Ανταγωνισμού». Ακόμα και αν η κυρία Σαρπ αποδέχτηκε τον σκανδαλώδη διορισμό της σε μια νέα, μη συνταγματικά κατοχυρωμένη «Αρχή», με υπόγειες συνεννοήσεις που μάλιστα έγιναν ενώ η ίδια ήταν ακόμα ανώτατη δικαστής. Θα εγκαλέσει προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη για το σύνολο της συγκεκριμένης μεθόδευσης. Ειδικά εάν επιμείνει σε αυτή παρά τις πρόσφατες εξελίξεις με το σκάνδαλο στο ΣτΕ.
Η περίπτωση Παναγιώτη Πικραμμένου
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ευθύνεται επίσης για την τοποθέτηση Πικραμμένου σε μία ανώτατη κυβερνητική θέση, την οποία όμως φαίνεται ότι πήρε δίκην «αντίδωρου». Αυτό, διότι ο σημερινός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, είχε μία εντυπωσιακή πορεία ως δικαστής, για την οποία φυσικά δεν ευθύνεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Θα πρέπει όμως να απαντήσει γιατί επισφράγισε μία τέτοια αμφιλεγόμενη πορεία, με ένα κορυφαίο χαρτοφυλάκιο, που όμως αποδεικνύεται «άνευ χαρτοφυλακίου».
Ο πρωθυπουργός όμως δεν ευθύνεται για τον τρόπο που ο κ. Πικραμμένος έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, όπως επίσης ότι η περίοδος της προεδρίας Πικραμμένου θα φέρει το βάρος της «ευλογίας» των Μνημονίων και του «στραγγαλισμού» του δικαιώματος δικαστικής προστασίας κατά το Σύνταγμα.
Και για να κάνω μία σύντομη αναδρομή, ο Παναγιώτης Πικραμμένος έγινε Πρόεδρος του ΣτΕ ύστερα από έντονες πολιτικές πιέσεις γνωστού πολιτικού περιβάλλοντος και αφού παρακάμφθηκε ο πρώτος τότε στη σειρά Σωτήρης Ρίζος! Δεν είναι ανάγκη να προβώ σε συγκρίσεις μεταξύ τους. Όλοι στην Ελλάδα γνωρίζουν, και ιδίως στο Συμβούλιο της Επικρατείας, την τεράστια διαφορά ικανοτήτων μεταξύ Σωτήρη Ρίζου και Παναγιώτη Πικραμμένου.
Ευτυχώς για το Συμβούλιο της Επικρατείας ο Σωτήρης Ρίζος είχε ακόμη χρόνια μπροστά του και πρόλαβε να γίνει πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και να υπερασπιστεί το δικαστήριο αυτό και την δικαιοσύνη με αξιοπρέπεια και σθένος.
Να υπενθυμίσω μόνο ότι επί προεδρίας Παναγιώτη Πικραμμένου «ευλογήθηκαν» όλα τα Μνημόνια. Τότε ως αντιπρόεδρος ο Σωτήρης Ρίζος στην Ολομέλεια είχε μειοψηφήσει με θάρρος, ενώ αργότερα ως πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας κατόρθωσε να διορθώσει πολλά από την «αλήστου μνήμης» περίοδο Πικραμμένου.
Ο κ. Πικραμμένος μάλιστα, ως πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο όταν το δικαστήριο αυτό πρότεινε στην τότε κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου τον νόμο 3900/2010. Όλοι ξέρουν ότι ο νόμος αυτός φτιάχτηκε από την αρχή μέχρι το τέλος από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας υπό την προεδρία Πικραμμένου. Ήταν τότε που στην ουσία με τις διατάξεις του νόμου αυτού «στραγγαλίστηκε» το δικαίωμα δικαστικής προστασίας κατά το Σύνταγμα ιδίως από τις δικονομικές προϋποθέσεις που είχαν μπει σε βάρος των προσφευγόντων στο Συμβούλιοτης Επικρατείας.
Τι να πρωτοσχολιάσω! Την κατάργηση του «εισηγητή δικαστή» που στην ουσία κατάργησε το ανακριτικό σύστημα στο Συμβούλιο της Επικρατείας και άφησε τους διαδίκους έρμαια στο δικόγραφο των δικηγόρων, δίχως ο δικαστής να μπορεί να ερευνήσει από μόνος του την παράβαση της αρχής της νομιμότητας; Ή μήπως τις δικονομικές προϋποθέσεις για την έφεση και την αναίρεση που στην ουσία κάνουν αδύνατη την κρίση από το Συμβούλιοτης Επικρατείας των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων αποφάσεων των διοικητικών δικαστηρίων; Ακόμα και τώρα στους διαδρόμους του Συμβουλίου της Επικρατείας δικηγόροι και διάδικοι περιγράφουν με τα μελανότερα χρώματα τα δεινά που επέφερε στη Δικαιοσύνη ο νόμος 3900/2010.
Δημήτρης Κράνης
Η υπουργοποίηση του αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημήτρη Κράνη (υφυπουργός δικαιοσύνης!!), θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πολιτική αυτοχειρία του Κυριάκου Μητσοτάκη, εάν φυσικά τα ΜΜΕ επιτελούσαν τον συνταγματικώς κατοχυρωμένο ρόλο τους στην δημοκρατία. Τα συστημικά μέσα όμως όχι μόνο κατάπιαν Αμάσητο το συγκεκριμένο διορισμό, ο οποίος κατέρριπτε όλους τους ισχυρισμούς του Κυριάκου Μητσοτάκη περί απόπειρας χειραγώγησης της δικαιοσύνης. Αλλά, απέκρυψαν ακόμα και τις αποκαλύψεις για την επίσκεψη του υφυπουργού δικαιοσύνης στον Άρειο Πάγο, την ημέρα θα έπαιρναν απόφαση για τον τρόπο κατάθεσης των προστατευόμενων μαρτύρων για το σκάνδαλο Novartis! Οι ίδιοι που ξιφουλκούσαν για την επίσκεψη Τζανακόπουλου στο «ναό της δικαιοσύνης», άσχετα εάν ο πρώην υπουργός του ΣυΡιζΑ ουδέποτε υπήρξε δικαστής.
Με όλα τα «κατορθώματα» λοιπόν του Κυριάκου Μητσοτάκη, η περίπτωση του Χαράλαμπου Αθανασίου που είχε ξεσηκώσει ορυμαγδό αντιδράσεων, μοιάζει πραγματικά με «κανονικότητα». Σε σημείο που ο πρώην δικαστής και πρώην υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, πρέπει να θεωρεί τίτλο τιμής το ότι δεν αξιοποιήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη!
Ένα είναι σίγουρο. Ότι ο ευφυής και δαιμόνιος Γιώργος Γεραπετρίτης, θα παραμείνει «αόρατος» όταν έλθουν τα δύσκολα…
