Η Άννα Φόνσου ήταν μία από τις πιο αξιόλογες ηθοποιούς τη δεκαετία του 1960. Τα πρώτα της βήματα στο θέατρο τα έκανε το 1956 ενώ το 1957 πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Έκτοτε έπαιξε σε δεκάδες ταινίες, σχεδόν αποκλειστικά πρωταγωνιστικούς ρόλους, τόσο σε δραματικές όσο και σε κωμωδίες μαζί με διάσημους κωμικούς.
Η γνωστή ηθοποιός το 1997 ίδρυσε με δικό της κεφάλαιο το κοινωφελές ίδρυμα «Το σπίτι του Ηθοποιού» για τη φιλοξενία άπορων ηθοποιών, του οποίου αποτελεί ισόβια πρόεδρο. Κατά καιρούς ανεβάζει θεατρικές παραστάσεις τα έσοδα των οποίων διατίθενται επίσης στο «Σπίτι του Ηθοποιού». Το 2016 μάλιστα βραβεύτηκε με το βραβείο Νικολάου Καρόλου της Ακαδημίας Αθηνών γι’ αυτήν την κοινωνική της δράση.
Η Άννα Φόνσου μίλησε στην ΕΡΤ1 και την Έλενα Κατρίτση για τα «Προσωπικά» της και αναφέρθηκε στην απώλεια της αδερφής της η οποία της έχει κοστίσει και όπως εκμυστηρεύτηκε και η ίδια είναι ένας από τους λόγους που δεν κοιμάται καλά τα βράδια καθώς επίσης τη «βασανίζει» και η σκέψη για το μέλλον που θα έχει το «Σπίτι του Ηθοποιού» σε περίπτωση που εκείνη αποφασίσει να φύγει.
«Ποτέ δεν κοιμόμουν εύκολα. Από μικρό παιδί. Από τότε που έχασα την αδερφή μου τη Μαρία νιώθω λες και το βράδυ έρχεται μπροστά μου. Βασανίζομαι από τη σκέψη ότι εγώ πέρασα καλά, έφαγα καλά, έχω το σπίτι του ηθοποιού, η Άση είναι ωραία με την κόρη της, όλα είναι ωραία… Αλλά αυτή δεν είναι εδώ…
Η κάθε στιγμή είναι πολύτιμη στη ζωή μας αλλά αυτό το σκέφτομαι από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το βράδυ λοιπόν είναι δικό μου… Είναι δικό μου και της Μαρίας. Σκέφτομαι επίσης τι θα γίνει το σπίτι του ηθοποιού αν βαρεθώ και θέλω να φύγω. Κουράζομαι πολύ. Σηκώνομαι το πρωί και μέχρι τις 5 είμαι εκεί. Είναι γεμάτος ο χρόνος μου.»
Η σπουδαία ηθοποιός αναφέρθηκε και στον τρόπο που θα ήθελε να φύγει από τη ζωή. Η ίδια εξομολογήθηκε πως θα επιθυμούσε να είχε εξαφανιστεί πριν συμβεί αυτό το θλιβερό γεγονός για να μη πικράνει την θετή της κόρη, Άση.
«Σκέφτομαι λοιπόν ότι θέλω να φύγω από τη ζωή έτσι. Να πάρω ένα αεροπλάνο, να τα έχω τακτοποιήσει όλα, να πάω σε ένα μέρος που να μου αρέσει πολύ και κάποτε να φύγω από τη ζωή και να λένε “θυμάσαι μια τρελή που είχε κάνει το σπίτι του ηθοποιού; Άραγε ζει ή δεν ζει;”. Δεν ζει… Γιατί δεν θέλω να πικράνω την Άση…»
