Ο Γιώργος Ασημακόπουλος έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από το περσινό Survivor που συμμετείχε.
Ο νεαρός επιχειρηματίας μιλώντας στο περιοδικό «Εγώ», αναφέρθηκε στην εμπειρία που αποκόμισε από το Reality επιβίωσης και στις δυσκολίες που αντιμετώπισε τόσο ψυχικά όσο και σωματικά, αλλά και στην περιπέτεια υγείας που είχε σε νεότερη ηλικία.
Πιστεύεις στον Θεό;
Πάρα πολύ. Πάω στον Αρχάγγελο Πανορμίτη, γιατί στο παρελθόν είχα περάσει μια περιπέτεια υγείας, που πήγα να χάσω τη ζωή μου.
Τι είχε συμβεί;
Είχα πάθει μια μορφή άτυπης πνευμονίας από ένα ταξίδι στον Καναδά. Οι γιατροί δεν είχαν διαπιστώσει τι συνέβαινε και όπως κοίταζα το κινητό ψάχνοντας εφημερεύον νοσοκομείο, βλέπω το «Σωτηρία». Επέλεξα να πάω εκεί, χωρίς να ξέρω ότι είναι το καλύτερο πνευμονολογικό κέντρο, γιατί τη μητέρα μου την λένε Σωτηρία και έχω γεννηθεί 6 Αυγούστου τη μέρα του Σωτήρος. Κατά τύχη, εκεί ήταν ένας κορυφαίος γιατρός από την Αμερική, που ήταν ειδικός στην παρακέντηση. Στην ακτινογραφία θώρακος δεν φάνηκε τίποτα, μετά μου έκαναν αξονική και είδαν ότι έχω υγρό στον αριστερό πνεύμονα. Ο άνθρωπος τα παράτησε όλα και μου έκανε παρακέντηση πάνω στο μηχάνημα, δεν κατέβηκα καν. Μου έβαλε μια τεράστια βελόνα και μου πήρε 1,5 φιάλη υγρό. Αν είχα καθυστερήσει να πάω μια μέρα, θα είχα πεθάνει. Σώθηκα από θαύμα και με έταξα στον Αρχάγγελο Ταξιάρχη στη Σύμη.
Έμεινες καιρό στο νοσοκομείο τότε;
Έμεινα έναν μήνα, που πέρασε δραματικά. Καθόμουν σε ένα κρεβάτι, περιμένοντας να αναρρώσω. Ήταν μια εμπειρία που πήγα να χάσω τη ζωή μου για μια μέρα και για κάτι λάθος γνωματεύσεις γιατρών.
Μετά το «Survivor» πόσο άλλαξε η ζωή σου;
Εκτίμησα πάρα πολλά πράγματα, εκτίμησα το ζεστό νερό, το ότι πατάω τον διακόπτη και ανοίγει το φως, ότι είχα καθαρά ρούχα και σεντόνια. Επίσης πριν το «Survivor», το φαγητό πολλές φορές μπορεί να μην το έτρωγα τη δεύτερη μέρα, τώρα προτιμώ να το φάω παρά να το πετάξω. Έχω γίνει πιο απλός.
Πώς αισθάνθηκες όταν χρειάστηκε εκεί να φας από τα σκουπίδια;
Ένιωσα λες και ήμουν ζητιάνος, άστεγος. Δεν είχαμε τίποτα και για να επιβιώσουμε, κάποιες φορές που είχα ευκαιρία και δεν μπορούσε να με δει κάποιος, είχα πάρει ένα πατημένο σάντουιτς με μυρμήγκια και το έφαγα. Τώρα βλέπω ζητιάνο στον δρόμο και κατευθείαν του δίνω να φάει, μου έχει δημιουργηθεί τέτοιο σοκ. Έχω καταλάβει μέσα από αυτές τις συνθήκες πώς είναι να μην έχεις τίποτα.
Σου άφησε ψυχολογικά ή σωματικά κατάλοιπα όλη αυτή η ταλαιπωρία που πέρασες;
Ψυχολογικά σαφώς δεν μου άφησε, το μόνο που με στεναχωρούσε ήταν ότι δεν είχα επαφή με την οικογένειά μου. Το χειρότερο για μένα ήταν το κομμάτι της επικοινωνίας. Σωματικά αντιμετώπισα κάποια προβλήματα υγείας, είχα δυσανεξία στην καρύδα, είχα βακτήρια στον οργανισμό μου λόγω των άσχημων συνθηκών σε κάποια αθλήματα που είχαν νερό και τα ύδατα ήταν πολύ βρώμικα. Ήταν δύσκολη η προσαρμογή, το σώμα μου είχε πρηστεί και ο οργανισμός μου ήταν σε μια φάση σοκ. Όταν γύρισα στην Ελλάδα και στις κανονικές συνθήκες, το σώμα μου επανήλθε πλήρως. Έχω βέβαια κάποια κουσούρια που μου άφησε το «Survivor», το δεξί μου πόδι πονάει και κάνω κάποιες φυσικοθεραπείες.
Θα ξαναπήγαινες στο «Survivor»;
Είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία, την έζησα μια φορά και δεν ξέρω αν θα ήθελα να την ξαναζήσω. Αν μου γίνει πρόταση θα το σκεφτώ.
