Ένα από τα βασικότερα γνωρίσματα αυτού που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), είναι το εκ των υστέρων κυνήγι των εξελίξεων λόγω της ανύπαρκτης προνοητικότητας για την αποτροπή αυτών.
Οι κίνδυνοι, οι προκλήσεις και τα προβλήματα, δεν εμφανίζονται αιφνιδίως. Τα επερχόμενα ρίχνουν τη σκιά τους από πριν. Δυστυχώς όμως, λίγοι είναι εκείνοι που τη βλέπουν αυτή τη σκιά και ακόμα λιγότεροι, εκείνοι που ξέρουν πώς να την κουμαντάρουν.
Για το υπό διάλυση μπλοκ, τα καμπανάκια είχαν ακουστεί από πολύ νωρίς. Τα ποθούμενα που ορίστηκαν ως «ολοκλήρωση» και «συνοχή» έχουν γίνει πια ουτοπία, καθώς οι ηγετίσκοι της ΕΕ αγνοούν οποιαδήποτε φωνή αφύπνισης.
Μια από τις πιο ηχηρές προειδοποιητικές φωνές που ακούστηκε στην Ευρώπη, ήταν η κοινή έκκληση του 2019 (σ.σ. ενόψει των Ευρωεκλογών εκείνης της χρονιάς), ως μια προσπάθεια για την ενίσχυση των προοδευτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών αξιών στην ήπειρό μας.
Μια δυνατή και προφητική έκκληση 21 Προέδρων της Δημοκρατίας, για την «πολυτιμότερη ιδέα» (σ.σ. την Ευρώπη). Μια έκκληση που έγινε με ελληνική πρωτοβουλία από τον τότε ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλο, σε στενή συνεργασία με τον ομόλογό του της Γερμανίας, Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμαϊερ. Για μια «ισχυρή και ολοκληρωμένη» Ευρώπη, «ικανή να αντιμετωπίσει ενωμένη τις προκλήσεις».
Αντί όμως η ΕΕ να θωρακιστεί και να πορευθεί στον φρόνιμο δρόμο της προνοητικότητας, έχει καταλήξει και καταντήσει να κυνηγά συνεχώς την ουρά της. Μέχρι να την χάσει κι αυτήν.
*(Image by Maike und Björn Bröskamp from Pixabay)
