Καλλιτέχνης με όλη την σημασία της λέξης θεωρείται αδιαμφισβήτητα ο Δημήτρης Παπάζογλου, αφού εκτός από χορογράφος και χορευτής είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και τραγουδιστής.
Ο πολυτάλαντος Δημήτρης Παπαζογλου έχει διαγράψει την δική του πορεία ως πρώτος χορευτής στις διασημότερες ευρωπαϊκές όπερες, αλλά και στις μεγάλες ελληνικές θεατρικές σκηνές.
Στην Ελλάδα μάλιστα ξεκίνησε την καριέρα του ως χορευτής – χορογράφος με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ το όνομα του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με την Μαρινέλα.
Στην ζωή όμως δεν του ήρθαν όλα τόσο ρόδινα καθώς βίωσε δύσκολα παιδικά χρόνια. Ο πατέρα του εγκατέλειψε εκείνον και την μητέρα του όταν ήταν μόλις δύο ετών. Έκτοτε δεν γνώρισε την πατρική φιγούρα καθώς η μητέρα του αποφάσισε να μην ξαναπαντρευτεί.
Ο ίδιος μάλιστα λόγω της «διαφορετικότητάς» του από τα υπόλοιπα παιδιά, καθώς ήταν λεπτεπίλεπτος, αθώος, ονειροπόλος και το πάθος του για τον χορό δεν κρύβονταν, δέχτηκε πολύ σκληρό bullying.
Η μητέρα του παρόλο που γνώριζε το μαρτύριο του, προσπάθησε να τον συνετίσει. Ωστόσο στην εφηβεία αποφάσισε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και γράφτηκε σε σχολή χορού. Τα δίδακτρα όμως ήταν τόσο ακριβά που αναγκάστηκε να κάνει πολλές δουλειές για να μπορέσει να ανταπεξέλθει.
Με το πέρασμα των χρόνων ο Δημήτρης Παπάζογλου ξανασυναντήθηκε με τον πατέρα του, όπως αποκάλυψε όμως στην κάμερα της εκπομπής «Mega Καλημέρα» δεν απέκτησαν ποτέ την σχέση πατέρα γιου.
«Πίστευα ότι μου έλεγε η μητέρα μου, σε εκείνα τα χρόνια έλεγε πως “ο μπαμπάς σου μας άφησε”. Αυτή ήταν η ατάκα. Δεν καταλάβαινα και πολύ, δεν είχα μεγάλη αίσθηση γιατί αυτό που έχει ανάγκη ένα παιδί πρώτα είναι να έχει κοντά την μητέρα του. Είχα στο πλάι μου την μάνα μου η οποία μου έδωσε πολλή αγάπη και μπόρεσα να πορευτώ στη ζωή μου.
Κάποια στιγμή στη ζωή μου βρήκα τον πατέρα μου αλλά δεν κρατήσαμε ιδιαίτερη επαφή. Τα αγόρια πάντα έχουν και μια αντιπαλότητα με τους πατεράδες τους. Όταν είχαμε κάποιες επαφές, τον απέφευγα και τον σνομπάριζα κιόλας λίγο».
Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόταν τις άσχημες συμπεριφορές, δήλωσε πως: «Στο σχολείο ήμουν ένα ευαίσθητο παιδάκι αλλά, όταν μου ερχόταν το άδικο, το αντιμετώπιζα. Μια φορά πέταξα σε έναν και μια γλάστρα στο κεφάλι και του το έσπασα! Αυτό που είχα στο κύτταρο μου ήταν μια απίστευτη ελευθερία που δεν επέτρεπα να με πληγώσουν τα γύρω γύρω. Ήταν έτσι οχυρωμένη η φύση μου που δεν ένιωθα μειονεκτικά»
