Ο βασιλιάς του κλαρίνου ζει και βασιλεύει! Ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο οποίος έγραψε πριν λίγη ώρα στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook ότι ο Γιώργος Μάγκας πέθανε, ζήτησε συγγνώμη μέσα από νέα του ανάρτηση και διευκρίνισε ότι ο βιρτουόζος του κλαρίνου ευτυχώς είναι ζωντανός:
«Ζητώ συγγνώμη για μια ακόμα φορά με πληροφόρησαν λάθος και εμφάνισα την είδηση περί του θανάτου του φίλου Γιώργου Μάγκα… Είναι η τρίτη φορά που συμβαίνει να μας πληροφορούν με ψευδείς ειδήσεις περί θανάτων! Χαίρομαι που ο Γιώργος Μαγκας ζει !!!!» έγραψε ο πρόεδρος του ΣΕΗ.
Ποιος είναι ο Γιώργος Μάγκας
O Γιώργος Μάγκας γεννήθηκε στην Λιβαδειά στις 23 Αυγούστου 1952 από μουσική οικογένεια.
Ο πατέρας του ήταν διάσημος κλαριντζής, αλλά δεν του έδειξε τίποτα, γιατί ήθελε να τον δει γιατρό. Ο Γιώργος όμως, από μικρό παιδί ασχολήθηκε με την μουσική και εντελώς μόνος του ακολούθησε τα αχνάρια του Καρακώστα και Καραγιάννη και έμαθε να παίζει φλάουτο στην αρχή και κλαρίνο αργότερα.
Σε ηλικία δεκαοχτώ χρονών ξεκίνησε να παίζει σε επαρχιακά μαγαζιά και πανηγύρια και συνόδευσε αξιόλογα ονόματα της ελληνικής δημοτικής μουσικής.
Γρήγορα η φήμη του διαδόθηκε και έξω από τα ελληνικά σύνορα όπου εμφανίστηκε σε πολλά φεστιβάλ στη Γαλλία (Φιέστα ντε Σουτνς), τη Γερμανία, το Βέλγιο (Σφιγκς), την Ισπανία (Πιρινέος), την Αγγλία και τον Καναδά. Έπαιξε με τους Tuxedomoon στο Τεχνολογικό Πάρκο Λαυρίου. Προβλήθηκε από την τηλεόραση και τις δισκογραφικές εταιρείες.
Η MTV τον χαρακτήρισε ως «το ελληνικό φαινόμενο της βαλκανικής τζαζ». Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει είναι το ξεχωριστό πνίξιμο του με μόνο το επιστόμιο του κλαρίνου.
Χαρακτηρίζεται για το ιδιαίτερο ντύσιμο του που περιλαμβάνει λαμέ κουστούμια με φανταχτερά χρώματα και σχέδια, τα οποία το ράβει η σύντροφός του, η Τζούλη.
«Είμαι από τη Λιβαδειά. Γεννήθηκα σε μια πολύ φτωχή οικογένεια. Ρωτούσαμε με τον αδερφό μου τη μητέρα μας τι φαγητό θα φάμε σήμερα και μας απαντούσε: ”Ντομάτες, και την άλλη μέρα, αν έχει ο Θεός, λάχανο με ψωμί”. Μεγάλη πείνα, παιδί μου. Ο πατέρας μου, ο Θανάσης Μάγκας -το επίθετό μας είναι πραγματικό, δεν είναι καλλιτεχνικό ούτε παρατσούκλι-, ήταν το καλύτερο κλαρίνο στην πόλη και το είχαμε -τουλάχιστον- καμάρι. Τα γράμματα στο σχολείο δεν τα έπαιρνα. Μου έλεγε ο δάσκαλος: ”Τρία και τέσσερα πόσο κάνουν;” Δεν έπαιρνε απάντηση. Μετά με ρωτούσε: ”Στο ζωνάρι σου τι έχεις, μωρέ;” Του απαντούσα: ”Τη φλογέρα μου”. ”Αντε, παίξε”μου έλεγε και τα παιδιά γελούσαν. Ο δάσκαλος, όμως, τους το είχε πει: ”Ρε, μη γελάτε. Αυτός μια μέρα ξέρετε τι αστέρι θα γίνει;”» είχε δηλώσει σε συνέντευξή του πριν από μερικά χρόνια στην εφημερίδα Espresso και την Μαρία Ανδρέου.
Ο Γιώργος Μάγκας κρατάει πάντα τη φωτογραφία ενός καλού του φίλου του, Λουκά ο οποίος τον πίστεψε όσο κανείς άλλος και ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή. «Τρώω μαζί με τον Λουκά, πίνω το καφεδάκι μου, πάμε και τις βόλτες μας. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Του ανάβω το καντηλάκι στο νεκροταφείο και του λέω όλα τα νέα και τα προβλήματά μου. Συνεχίζουμε να είμαστε μαζί. Ο Λουκάς είχε χάρισμα από τον Θεό. Σαν να διαισθανόταν ή να έβλεπε πράγματα. Ηταν σαν ασκητής. Βοηθούσε κόσμο με προσευχές και φιλανθρωπίες. Μου λέει μια μέρα: “Γιώργο, σε μία εβδομάδα θα πεθάνω. Με καλεί ο Θεός. Να πεις στη μάνα μου να καθαρίσει το σπίτι για την κηδεία”. Του λέω: “Ελα, ρε, άσε τις βλακείες”. Πέρασε μία εβδομάδα και έφυγε ξαφνικά στον ύπνο του, όπως το είχε προβλέψει» είχε πει ο Γιώργος Μάγκας στην Espresso
