Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης από τις αρχές του 2000 μέχρι και το 2017 συμμετείχε ενεργά στα τηλεοπτικά δρώμενα ωστόσο μετά αποφάσισε να απέχει και αφιερώθηκε εξολοκλήρου στο θέατρο.
Ο γνωστός ηθοποιός όμως κάνει φέτος το τηλεοπτικό του comeback με την συμμετοχή του στη σειρά «Σύρματα».
Για την απόφασή του να μην συμμετέχει εδώ και έξι περίπου χρόνια σε κάποιο τηλεοπτικό project μίλησε ο ηθοποιός στο Τύπος Tv αποκαλύπτοντας πως: «Ο κυριότερος λόγος είναι ότι δεν με είχε ενθουσιάσει κάποιο σενάριο από όσα μου είχαν προταθεί. Για να πω το ναι σε μία δουλειά, πρέπει να νιώσω ότι με ενθουσιάζει και μετά περνώ σε οικονομικές και λοιπές συζητήσεις».
«Επίσης έκανα δύσκολα πράγματα στο θέατρο και επίσης δύο ταινίες εκ των οποίων η μία ήταν και σε σενάριο αλλά και σε σκηνοθεσία δική μου, κάτι που μου πήρε δύο χρόνια γεμάτα από τη ζωή μου. Μιλάω για τον Τσάρλι», πρόσθεσε.
Στην συνέχεια, ρωτήθηκε από την δημοσιογράφο, αν η επιθυμία του αυτή να μείνει εκτός της τηλεόρασης, σχετιζόταν με κάποια αδυναμία δική του ως προς την διαχείριση της αναγνωρισιμότητας. Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, αναφορικά με αυτό δήλωσε ότι: «Όχι, δεν είχα κάποια εσωτερική ανάγκη. Αγαπώ με πάθος τη δουλειά μου κι όταν έχω μία ωραία πρόταση, παθιάζομαι. Απλώς δεν έτυχε να παθιαστώ με κάποια τηλεοπτική πρόταση. Τώρα με τα Σύρματα, επιτέλους το έπαθα!»
Πόσο εύκολα πέφτει κάποιος θύμα επιτήδειων που εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες ανάγκες;
Νομίζω ότι συνεχώς συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει πάντα. Ο καθένας μας μπορεί να έχει για παράδειγμα κάποιον που τον εκμεταλλεύτηκε, επειδή μπορεί να είναι ερωτευμένος και δεν βλέπει καθαρά ή επειδή θέλει να πετύχει στη δουλειά του ή για χίλιους δυο λόγους. Η φύση του ανθρώπου, δυστυχώς, έχει μέσα και το κακό και η Τέχνη απ’ αυτό εμπνέεται καμιά φορά. Θέλει να σου δώσει το καλό αλλά μέσω του κακού. Αντίστοιχα και η κωμωδία.
Πρέπει να βάζουμε όρια ή να τα κάνουμε πιο ευδιάκριτα σε μια τέτοια περίπτωση;
Το μέγιστο που θα μπορούσε να είναι πνευματικό κατόρθωμα θα ήταν να μη χρειάζεται ο καθένας να βάζει τα όρια του, αλλά να μπαίνουν αυτόματα. Αυτό είναι κάτι ουτοπικό να συμβεί. Να μη χρειάζεται να λες στον άλλον να σε σεβαστεί, αλλά εξαρχής να σε σέβεται. Πρέπει να βάζουμε τα όρια μας.
Επίσης, επειδή ο καθένας είναι μοναδικός και ξεχωριστός, δεν έχει τη δύναμη να βάλει τα όρια του και εκεί αρχίζει η εκμετάλλευση. Παρ’ όλα αυτά αισθάνομαι ότι διανύουμε μια εποχή που οι περισσότεροι προσπαθούμε να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας.
Έχεις βρεθεί σε ανάλογη θέση;
Η αλήθεια είναι ότι άργησα να θέσω τα όρια μου. Σιγά – σιγά και με τα χρόνια, όμως, βρίσκω τα πατήματα μου, τα βάζω με έναν τρόπο αλλά μη νομίζεις ότι τα βλέπουν ξεκάθαρα. Πάντα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που θα τα προσπεράσουν και θα μπουν στο χώρο σου. Εκεί που δεν θέλεις. Προσωπικά, συνεργαζόμουν με ανθρώπους που ξεπερνούσαν τα όρια μου μέχρι που το κατάλαβα και ξεκίνησα να κοιτάζω πρώτα τους συνεργάτες και μετά τα κείμενα, τους ρόλους κ.ο.κ.
