3-8-2020

 Ήρα Κατσούδα: «Η Ημέρα της Γυναίκας θα έπρεπε να είναι γιορτή, και όχι σύμβολο κατά της καταπίεσης» (video)

Με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας η Ηρα Κατσούδα μιλά στο περιοδικό «Enjoy» που κυκλοφορεί με την «κυριακάτικη δημοκρατία»,  για τα στερεότυπα του Έλληνα, τα δύο φύλα, τα θύματα και τους θύτες. Τονίζει πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το χιούμορ στην πρώτη γνωριμία και στις σχέσεις γενικότερα και αναφέρεται στις αρνητικές κριτικές που έχει δεχτεί στα social media.

«Για γυναίκα καλή είναι»! Πώς προέκυψε αυτός ο τίτλος;

Είναι μία φράση που δυστυχώς έχουμε ακούσει οι περισσότερες γυναίκες, ανεξαρτήτως κλάδου. Οπότε και εγώ δεν αποτέλεσα εξαίρεση. Εχουν έρθει κατά καιρούς τύποι μετά από παράσταση να μου πουν «Μπράβο. Γέλασα. Και ΔΕΝ το περίμενα. Για γυναίκα, καλή είσαι…». Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, προέκυψε δυστυχώς από την ίδια τη ζωή. Το απίστευτο όμως είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ότι ο τίτλος της παράστασης είναι ειρωνικός. Από την ώρα που ανακοίνωσα την παράσταση έχω δεχτεί μηνύματα ότι υποβιβάζω τον εαυτό μου, ότι, αν αντιμετωπίζω εγώ έτσι τον εαυτό μου, πώς περιμένω να με αντιμετωπίσουν οι άνδρες κ.λπ. Δηλαδή νομίζουν ότι νομίζω ότι σαν είδος έχω «ταβάνι»! Δεν είναι καταπληκτικό;

Ποια είναι τα χειρότερα στερεότυπα για τη γυναίκα και ποια για τον άντρα;

Γενικά δεν μου αρέσουν τα στερεότυπα και οι γενικεύσεις προς όλες τις κατευθύνσεις, για παράδειγμα, ότι όλες οι γυναίκες είναι έτσι ή ότι όλοι οι άνδρες είναι αλλιώς. κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, με τα δικά του κουσούρια και προτερήματα. Και να σου πω κάτι; Τα χειρότερα στερεότυπα είναι τα επαναλαμβανόμενα. Το ότι οι γυναίκες είναι υστερικές, ότι αργούν να ετοιμαστούν, ότι σκέφτονται μόνο ρούχα ή, αντίστοιχα, ότι οι άνδρες είναι αναίσθητοι, περιορισμένοι, κόπανοι, μονόχνοτοι κ.λπ. Φτάνει! Θέλω να πω, ας βρουν τουλάχιστον καινούργια! Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν κοινωνικά στερεότυπα αρκετά καλά ριζωμένα στη νοοτροπία του Ελληνα. Αυτά είναι τα επικίνδυνα. Βλέπεις διαφορετική αντιμετώπιση στα δύο φύλα ακριβώς για την ίδια συνθήκη. Για παράδειγμα, αν μια γυναίκα σε μια ηλικία δεν έχει κάνει οικογένεια, «θα μείνει στο ράφι, τα έφαγε τα ψωμιά της, θα αρχίσει να μαζεύει γάτες κ.λπ.», σε αντίθεση με κάποιον άντρα σε αντίστοιχη κατάσταση, όπου «κάνει τη ζωάρα του, είναι αλάνι κ.λπ.». Και το πιο επικίνδυνο από όλα είναι το στερεότυπο στις καταστάσεις βιασμού/σεξουαλικής παρενόχλησης. Αν δεχτεί κάτι από αυτά ένας άντρας, φταίει η γυναίκα-θύτης (λογικό), αλλά αν δεχτεί μια τέτοια επίθεση μια γυναίκα, πάλι φταίει η γυναίκα-θύμα, γιατί προκάλεσε τον άνδρα με αυτά που φορούσε ή πήγαινε γυρεύοντας.

Κάνεις κάτι ιδιαίτερο την Ημέρα της Γυναίκας;

Καίω τα σουτιέν μου και μετά πίνω τσίπουρα. Πλάκα κάνω! Οχι, δεν νομίζω ότι κάνω κάτι ιδιαίτερο, μια και συνήθως έχω παράσταση το βράδυ, οπότε δεν με παίρνει να κάνω πολλά πολλά. Αλλά νομίζω πραγματικά θα γιορτάσω τη φορά που αυτή η μέρα θα είναι απλά μια ημέρα γιορτής προς τη γυναικεία φύση και όχι μέρα-σύμβολο κατά της καταπίεσης. Τότε θα έχει έρθει η ισορροπία.

Εχεις επιστρατεύσει ποτέ το χιούμορ σου για να κατακτήσεις έναν άντρα;

Νομίζω ότι αυτό το κάνω πάντα! Ισως όχι πάντα συνειδητά και ίσως όχι με πίσω σκέψη να τον ρίξω, αλλά σίγουρα το κάνω. Το χιούμορ πάντα με βγάζει από άβολες ή αμήχανες καταστάσεις. Και επειδή είμαι ντροπαλή κατά βάθος, όταν φλερτάρω με έναν άντρα, αν μου πει κάποιο κομπλιμέντο και κοκκινίσω, θα πω κάτι αστείο για να μη φανεί η αμηχανία μου. Επίσης το χιούμορ για μένα είναι από τα πιο βασικά στοιχεία μιας σχέσης. Θέλω να με κάνει ο άλλος να γελάω, αλλιώς χάνεται μια σημαντική μορφή επικοινωνίας. Πρέπει να γελάνε μεταξύ τους τα ζευγάρια.

Πότε ήταν η πρώτη σου παράσταση; Τι θυμάσαι από αυτήν;

Λοιπόν, η πρώτη μου παράσταση ήταν πάνω από μια δεκαετία πριν στη Θεσσαλονίκη, στη σχολή θεάτρου, όταν είπαμε με κάποια άλλα παιδιά από τη σχολή να το δοκιμάσουμε και στήσαμε μια παράσταση stand up. Το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί αυτό που παρουσιάσαμε ήταν και δεν ήταν! Τι να πρωτοπώ; Η παράσταση συνολικά ήταν κακή, εγώ ήμουν φρικτή και, φαντάσου, είχε τύχει να έχουν ανέβει Θεσσαλονίκη οι γονείς μου να με δουν και ήρθαν, οι καημένοι, στην παράσταση. Κοιτούσαν αποσβολωμένοι! Πάλι καλά να λέω που δεν υπήρχαν social και smartphones, και έτσι δεν απαθανατίστηκε ποτέ εκείνη η παράσταση!

Έχεις δεχτεί αρνητική κριτική στα social media; Πώς το αντιμετώπισες;

Φυσικά έχω δεχτεί. Ειδικά στο YouTube, που ο κόσμος περνάει καταπληκτικά με το να… σου εύχεται καρκίνο. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν τους νοιάζει με τι καταπιάνεσαι και μένουν στο «ωραία γκόμενα». Είναι οι τύποι που και κουτάβια να κλωσούσα σε βίντεο δεν θα τους απασχολούσε, απλά θα έγραφαν ότι θα «έμπαιναν». Το αντιμετωπίζω πολύ ψύχραιμα, δεν με νοιάζει για ακριβώς αυτό τον λόγο. Γιατί καταλαβαίνεις ότι είναι ό,τι να ’ναι.

Τι σε δυσκολεύει και τι σε κάνει χαρούμενη στη δουλειά σου;

Μερικές φορές το να γράψω νέο κείμενο με δυσκολεύει, με την έννοια ότι, αν δεν μου βγαίνει, απογοητεύομαι, θυμώνω, δεν συγκεντρώνομαι κ.λπ. Μέχρι να το γράψω τελικά και να είμαι χαρούμενη. Γενικά μου αρέσει πολύ η δουλειά μου και τα περισσότερα πράγματα σε αυτήν με χαροποιούν. Εξάλλου, είναι μια δουλειά με πολλή έκθεση, πολλές απαιτήσεις, πολλά ταξίδια, που αν δεν την αγαπάς, ε, είναι μαζοχιστικό!

ΣΧΟΛΙΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ