Σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη δύο σπουδαίων Αγίων, του Αγίου Βησσαρίωνος Αρχιεπισκόπου Λαρίσης και του Αγίου Νικήτα του Γότθου μάρτυρος. Οι μορφές τους φωτίζουν με την παρουσία τους διαφορετικές εποχές, όμως συναντώνται σε έναν κοινό τόπο: την αφοσίωση στον Χριστό, την αυταπάρνηση και την έμπρακτη αγάπη προς τον άνθρωπο. Η ζωή και το έργο τους αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη, που εξακολουθεί να εμπνέει μέχρι σήμερα.
Ο Άγιος Βησσαρίων γεννήθηκε γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα στην Πόρτα Παναγιά Τρικάλων, σε μια εποχή δύσκολη για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. Από μικρό παιδί έδειξε κλίση προς τον μοναχισμό και αφιερώθηκε στην Εκκλησία. Σε ηλικία μόλις δέκα ετών έγινε υποτακτικός στον Μητροπολίτη Λαρίσης, και σύντομα προόδευσε στη διακονία, χειροτονούμενος διάκονος και αργότερα πρεσβύτερος. Η πνευματική του ωριμότητα, η αφοσίωση και η ταπείνωση που τον διέκριναν τον ανέδειξαν σε επίσκοπο Δομενίκου και Ελασσώνος και αργότερα σε Μητροπολίτη Λαρίσης.
Ως αρχιερέας δεν περιορίστηκε μόνο στα λειτουργικά και πνευματικά του καθήκοντα. Αντιλήφθηκε σε βάθος τις ανάγκες του λαού του και εργάστηκε ακατάπαυστα για την ανακούφιση των πονεμένων. Μερίμνησε για τους φτωχούς, τους πεινασμένους, τους αιχμαλώτους, τους γυμνούς και τους κατατρεγμένους. Παράλληλα, έμεινε γνωστός για τα έργα κοινής ωφελείας που υλοποίησε: γεφύρια, δρόμοι και ναοί οικοδομήθηκαν χάρη στη φροντίδα του, συνδέοντας περιοχές και διευκολύνοντας τη ζωή των κατοίκων. Με αυτά τα έργα ο Βησσαρίων απέδειξε πως η πίστη δεν είναι αφηρημένη θεωρία, αλλά πράξη αγάπης και θυσίας για τον συνάνθρωπο.
Η κοίμησή του το 1540 σφράγισε μια ζωή γεμάτη διακονία. Η τιμή που αποδόθηκε στη μνήμη του από τον λαό ήταν άμεση, ενώ γρήγορα καταγράφηκαν θαύματα που συνδέθηκαν με την παρουσία και τη μεσιτεία του. Οι πιστοί τον επικαλούνταν για ίαση ασθενειών, για προστασία από λοιμούς και για βοήθεια σε δύσκολες περιστάσεις. Η μορφή του παρέμεινε ζωντανή, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, όπου ακόμη και σήμερα τιμάται με ευλάβεια.
Απολυτίκιον:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε
Της Πύλης το βλάστημα της Θεσσαλίας φωστήρ, της Τρίκκης το σέμνωμα και των θαυμάτων πηγή εδείχθης τρισόλβιε· πάσαν δοκιμασίαν εν Χριστώ υπομείνας, δόξη ηγλαϊσμένος συν Αγγέλοις αγάλλη. Άγιε Βησσαρίων πανάριστε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Εορτολόγιο: Ο Άγιος Νικήτας, η ζωή και το έργο του
Από την άλλη πλευρά, ο Άγιος Νικήτας ο Γότθος έζησε σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ., αλλά με την ίδια αποφασιστικότητα υπερασπίστηκε την αληθινή πίστη. Ανατράφηκε στη Γοτθία, βόρεια του Δούναβη, και διδάχθηκε τον Χριστιανισμό από τον επίσκοπο Θεόφιλο. Ο Νικήτας μεγάλωσε σε περιβάλλον όπου η Ορθοδοξία πολεμήθηκε σκληρά, τόσο από τις ειδωλολατρικές αντιλήψεις των Γότθων όσο και από την αίρεση του Αρειανισμού που τότε μάστιζε τον χριστιανικό κόσμο.
Όταν ξέσπασαν διωγμοί κατά των Χριστιανών υπό τον άρχοντα Αθανάριχο, ο Νικήτας στάθηκε με παρρησία και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό, αρνούμενος να αρνηθεί την Ορθοδοξία. Υπέστη φρικτά βασανιστήρια, τα οποία υπέμεινε με απαράμιλλο θάρρος και καρτερία. Τελικά, οδηγήθηκε σε καμίνι, όπου παρέδωσε το πνεύμα του, αλλά το σώμα του έμεινε άθικτο από τη φωτιά, ως σημείο θείας χάριτος. Το μαρτύριό του έδειξε σε όλο το έθνος των Γότθων ότι η αλήθεια του Χριστού δεν κατανικιέται με βία, αλλά λάμπει μέσα από τη θυσία και την αγάπη.
Η σημασία της γιορτής για την Εκκλησία
Η κοινή εορτή των δύο αυτών Αγίων έχει ιδιαίτερη σημασία για την Εκκλησία. Ο Βησσαρίων με το ποιμαντικό και κοινωνικό του έργο δείχνει τον δρόμο της έμπρακτης αγάπης, της φροντίδας και της ευθύνης για τον λαό του Θεού. Ο Νικήτας με το μαρτύριό του υπενθυμίζει ότι η πίστη συχνά απαιτεί θυσία και ότι η αληθινή ελευθερία βρίσκεται στην αφοσίωση στον Χριστό. Και οι δύο με διαφορετικό τρόπο διδάσκουν πως η Ορθοδοξία δεν περιορίζεται σε τύπους ή σε θεωρητικές διδασκαλίες, αλλά είναι ζωή, δράση και μαρτυρία.
Η εορτή τους καλεί τους πιστούς σε αναστοχασμό και σε ανανέωση της πίστης. Ο Άγιος Βησσαρίων υπενθυμίζει πως ο κάθε χριστιανός καλείται να είναι αδελφός προς τον συνάνθρωπο, να σηκώνει βάρη άλλων, να προσφέρει έμπρακτα. Ο Άγιος Νικήτας διδάσκει ότι η ομολογία της πίστης είναι ο δρόμος της αλήθειας, ακόμη και αν χρειαστεί θυσία. Μαζί, οι δύο Άγιοι παρουσιάζουν το πλήρες πρότυπο της χριστιανικής ζωής: τη διακονία, την αφοσίωση, τη μαρτυρία.
Η μνήμη τους, λοιπόν, δεν είναι απλώς ιστορική αναφορά σε πρόσωπα του παρελθόντος, αλλά ζωντανό κάλεσμα προς όλους μας. Μέσα από τη ζωή του Βησσαρίωνος και το μαρτύριο του Νικήτα, η Εκκλησία υπενθυμίζει ότι η αγιότητα είναι εφικτή σε κάθε εποχή και ότι η θυσία και η αγάπη είναι οι μόνες δυνάμεις που μπορούν να δώσουν αληθινό νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Σήμερα, σύμφωνα με το εορτολόγιο, έχουν γιορτή οι:
- Βησσαρίων, Βησσαρίωνας, Βησσάρης, Βησσαρία
- Νικήτας, Νικήτη, Νικήτα
Δείτε επίσης:
