Η αποποίηση ευθυνών για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι δευτέρα φύσις. Την έχει αναγάγει σε επιστήμη ή μάλλον σε μεσαιωνική μαγεία. Τον αφηρωισμό του συντονισμένα προωθούν imagemakers και αυλοκόλακες με το αζημίωτο, αφήνοντάς τον στο απυρόβλητο. Ο Μεγάλος Μανιτού στέκει αγέρωχος και άτρωτος. Το ιερό τοτέμ της σύγχρονης πολιτικής Ιστορίας.
Ο πρωθυπουργός και απόλυτος άρχων της Ελλάδας 2.0 περιστοιχίζεται από πρόθυμους ευνούχους, αναλώσιμους υπηρέτες έτοιμοι να ριχτούν στην πυρά για την σωτηρία του. Ο Λουδοβίκος είναι τo Κράτος (L’État, c’est moi) και το (παρα)Κράτος είναι ο Κυριάκος.
Δίπλα στον ηγέτη, ωστόσο, υπάρχει και ένας ολόκληρος στρατός αμαρτιοφάγων, το πιο απεχθές αλλά απαραίτητο επάγγελμα, η εσχατιά των πολιτικών. Αυτοί όλοι τρώνε τις αμαρτίες του Μητσοτάκη και τον εξαγνίζουν.
Η αμαρτιοφαγία παρατηρείται σε πολλούς πολιτισμούς από καταβολής Γης. Καταγράφεται, όμως, τον 18ο και 19ο αιώνα. Όταν πέθαινε κάποιος στην Γηραιά Αλβιώνα, η οικογένειά του τοποθετούσε ψωμί στο στήθος του νεκρού και καλούσε τον αμαρτιοφάγο. Εκείνος έτρωγε το ψωμί και απορροφούσε τις αμαρτίες του. Ύστερα, του έδιναν ένα πενιχρό ποσό ως ανταμοιβή και τον έδιωχναν βίαια.
Όπως βιαίως και ατιμασμένοι απομακρύνονται οι μιαροί και βέβηλοι, οι άχρηστοι και πεπερεσμένοι από τον στενό κύκλο του πρωθυπουργού. Από την αυλή του Μαξίμου και την εύνοια του αυτοκράτορα.
Ave Caesar, morituri te salutant!
Δείτε επίσης:
