Στα μαλακά (και σε γερμανικό «μαξιλάρι») αναμένεται να πέσει ξανά η Τουρκία – Η Κυβέρνηση παρά τις πύρινες υποσχέσεις προετοιμάζεται για μη κυρώσεις και αρχίζει το «μασάζ»…
Όσο οι ημέρες προς τη Σύνοδο Κορυφής της 10ης Δεκεμβρίου πλησιάζουν, γίνεται ολοένα πιο ευδιάκριτο ότι δεν θα υπάρξει εύκολα το επιθυμητό για τη χώρα μας αποτέλεσμα και η Κυβέρνηση ψάχνει τρόπο να διαχειρισθεί την επόμενη ημέρα.
Μπορεί σε επίπεδο ρητορικής να έχουν σημειωθεί επικρίσεις με δριμύ ορισμένες φορές τρόπο κατά της τουρκικής προκλητικότητας, όμως είναι πλέον σαφές ότι εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν οι δυνάμεις αυτές, οι συμμαχίες χωρών, με προεξάρχουσα τη Γερμανία, που δεν θα επιτρέψουν ουσιαστικές κυρώσεις – κυρώσεις που «δαγκώνουν», όπως έλεγε κάποτε ο Στέλιος Πέτσας, ο οποίος φυσικά πλέον έχει αλλάξει τόνο εντελώς.
Εκτός απροόπτου -και υπάρχει μόνον ένα απρόοπτο που μπορεί να αλλάξει την κατάσταση, το ελληνικό βέτο-, η χώρα μας δεν θα πάρει αυτό που ήλπιζε από τις Βρυξέλλες. Αυτό το έχουν συνειδητοποιήσει στην ελληνική Κυβέρνηση και έχει ήδη ξεκινήσει η προσπάθεια «διαχείρισης» της προβληματικής αυτής κατάστασης στο εσωτερικό της χώρας.
Η διαχείριση αυτή έχει δύο μέτωπα: Το ένα είναι ο ελληνικός λαός και το άλλο είναι το εσωκομματικό μέτωπο, καθώς δεν είναι λίγα τα στελέχη που «ανέχθηκαν» όσα ακούγονταν για τα «6 μίλια» ως στρατηγική που εξυπηρετούσε το να «φτάσουμε» στη Σύνοδο Κορυφής.
Χαμένες προσδοκίες
Όλη την προηγούμενη εβδομάδα, βουλευτές, ευρωβουλευτές, αλλά και κυβερνητικά στελέχη έχουν επιδοθεί σε μια προσπάθεια «ψαλιδίσματος» των προσδοκιών για τη Σύνοδο, που τα ίδια είχαν καλλιεργήσει. Από τους πανηγυρισμούς για την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» που επεδείχθη στη σύνοδο του Οκτωβρίου, μέχρι την παραδοχή ότι «δεν θα υπάρξουν μέτρα» κατά της Τουρκίας, ο δρόμος από ότι φαίνεται δεν είναι μακρύς.
Από τις «κυρώσεις που θα δαγκώνουν» του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα στο τέλος Αυγούστου, η ρητορική που έχει σήμερα διαμορφωθεί είναι εντελώς διαφορετική και μόλις την Τετάρτη η ευρωβουλευτής Μαρία Σπυράκη χαμήλωνε τον πήχη, θέτοντας ως στόχο να ζητήσουν οι ηγέτες «από τον ύπατο εκπρόσωπο Ζοζέπ Μπορέλ να προχωρήσει η Κομισιόν στην κατάρτιση του καταλόγου των κυρώσεων κατά της Τουρκίας». Υποτίθεται βέβαια ότι το θέμα της «κατάρτισης» του καταλόγου των κυρώσεων έχει «τελειώσει» εδώ και καιρό, αφού ο κ. Μπορέλ είχε ήδη πάρει την εντολή για την κατάρτισή του μήνες πριν.
Από την άλλη, βουλευτές όπως ο κ. Συρίγος, που στις 26 Νοεμβρίου θεωρούσε σίγουρη την επιβολή κυρώσεων τονίζοντας ότι «πάμε προς κυρώσεις στην Τουρκία, το ερώτημα είναι ποσό σκληρές», άλλαξαν πλεύση. Την 1η Δεκεμβρίου, ο ίδιος εξηγούσε ότι εκτιμά πως θα υπάρξει μεν κατάλογος κυρώσεων για την παρουσία τουρκικών πλοίων στην ευρύτερη περιοχή, αλλά δεν θα ενεργοποιηθούν. Απέδιδε μάλιστα την αλλαγή αυτή στην «τάση» που υπάρχει στην Ε.Ε. ότι θα πρέπει να περιμένουμε τη «νέα διοίκηση» στις ΗΠΑ, γιατί οι σχέσεις με την Τουρκία είναι πολύ σημαντικό θέμα και πρέπει να υπάρξει… συντονισμός. «Άρα, ό,τι αποφάσεις ληφθούν για την Τουρκία θα ληφθούν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μαρτίου του 2021» σημείωνε.
Το ίδιο μοτίβο «ψαλιδίσματος» προκύπτει από το σύνολο των τοποθετήσεων της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η οποία όμως, από ό,τι φαίνεται, χρησιμοποιεί ένα ακόμη «επικοινωνιακό όπλο» προκειμένου να καταφέρει να αποσπάσει την προσοχή από το ζητούμενο, που είναι οι κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Αυτό δεν είναι άλλο από το εμπάργκο όπλων.
Παρόλο που διπλωματικά είναι μια σωστή κίνηση, για την οποία η μόνη παρατήρηση που μπορεί να κάνει κανείς είναι ότι «άργησε», δεν φαίνεται να προκύπτει ότι μπορεί να αποφασιστεί από το επερχόμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, αλλά είναι κάτι που θα πρέπει να συζητηθεί σε βάθος χρόνου. Δεν γνωρίζουμε, δηλαδή, αν θα αποτελεί μέρος της ατζέντας αυτής της συνόδου ακόμη. Όπως είπε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας, τόσο το θέμα των κυρώσεων όσο και αυτό του εμπάργκο «αναμένεται να συζητηθούν το επόμενο χρονικό διάστημα» και η κυβέρνηση θα ενημερώσεις τους Έλληνες για τις προπαρασκευαστικές συζητήσεις που θα έχουν γίνει για αυτό το πλαίσιο.
Στο ίδιο πλαίσιο επικοινωνιακής διαχείρισης, βέβαια, κάποιοι τοποθετούν τη συνεχή ανάδειξη της «πολυδιάσπασης» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και των ευθυνών της Άγκελα Μέρκελ προσωπικά. Όσα είπε ο Ν. Δένδιας ακούστηκαν ξανά από αρκετούς, που συνεχώς τόνιζαν ότι η κυρία Μέρκελ «απέτυχε» στο έργο της και εξέφραζαν «αμφιβολίες» για την ικανότητά της να λειτουργήσει ως «διαμεσολαβητής» λόγω των προνομιακών σχέσεων της χώρας της με την Τουρκία. Δεν πρόκειται, όμως, για κάτι καινούργιο.
Αντιθέτως, αυτή η ξαφνική «μεταστροφή» Ελλήνων πολιτικών δείχνει ότι μάλλον αποτελεί μια προσπάθεια να μετατοπιστούν οι ευθύνες ενός ενδεχόμενου «ναυαγίου» στους ώμους της κυρίας Μέρκελ, αντί σε αυτούς του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, το οποίο σαφώς γνώριζε τις προτεραιότητες τόσο της γερμανικής προεδρίας όσο και της Γερμανίας γενικότερα.
Αγωνία στο Μαξίμου για το εσωτερικό μέτωπο
Δυσκολότερα είναι τα πράγματα στο εσωτερικό μέτωπο για την κυβέρνηση, καθώς θα πρέπει να πείσει το κόμμα -και όπως φαίνεται, μια σειρά βουλευτών με «ανησυχίες»- για τον τρόπο που έγινε η διαχείριση των Ελληνοτουρκικών το τελευταίο διάστημα – αυτό κατά το οποίο το «Oruc Reis» παραβίαζε ακόμη και το όριο των 12 ναυτικών μιλίων από τα ελληνικά νησιά, όταν η «αμυντική στάση» που είχε υιοθετήσει η χώρα μας επέτρεψε τη δημιουργία «μικρών τετελεσμένων».
Αυτή η μερίδα του κυβερνώντος κόμματος φαίνεται ότι διαμηνύει στην κυβέρνηση πως, σε περίπτωση που δεν καταφέρει να «πείσει» τους εταίρους, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τη δύναμη του βέτο, δημιουργώντας μια πολύ δύσκολη κατάσταση για τον Κ. Μητσοτάκη, που γνωρίζει ότι τα εθνικά μπορεί να είναι «make or break» για τις επιδόσεις του κόμματός του και ότι, αν κάτι πάει στραβά εκεί, μπορεί να υπάρχουν δυσχερείς για τον ίδιο εξελίξεις.
