Ο συνομιλητής του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν προερχόταν από τον ίδιο πολιτικό χώρο της ΝΔ. Ανήκει πάντως στους υποστηρικτές του, που τον στηρίζουν συχνά πυκνά και με δημόσιες παρεμβάσεις, ενώ έχει την οικειότητα να συνομιλεί μαζί του σε υψηλό βαθμό εμπιστευτικότητας.
Μέχρι και αυτός, όμως, εντυπωσιάστηκε, ακούγοντας τον πρωθυπουργό να του λέει τις προάλλες με ιδιαίτερη άνεση ότι «μπορώ να κάνω ό,τι θέλω χωρίς να αντιμετωπίσω πρόβλημα…». Η αποστροφή αυτή του κ. Μητσοτάκη, που αφορούσε τις αποφάσεις και τις επιλογές του στην τρέχουσα συγκυρία, θα μπορούσε να υποδηλώνει αυξημένη αυτοπεποίθηση, εάν δεν συνοδευόταν από μια ένδειξη οίησης, απέναντι όχι μόνο στους (πάσης φύσεως) αντιπάλους του, αλλά και στα διαρκώς διογκούμενα προβλήματα που αντιμετωπίζουν η κοινωνία και η χώρα.
Το δεύτερο -και πιο εντυπωσιακό- σκέλος της ενδιαφέρουσας στιχομυθίας είχε στο επίκεντρό της τον Αντώνη Σαμαρά, για τον οποίο ο πρωθυπουργός, απευθυνόμενος προς τον συνομιλητή του, φέρεται ότι σχολίασε δικαιωμένος και περιχαρής: «Κι όπως είχα πει, ούτε με τον Σαμαρά έγινε τίποτε!». Αυτή η αποστροφή συνδεόταν με την πρόσφατη δημόσια διαφοροποίηση του πρώην πρωθυπουργού στο θέμα της έναρξης των διερευνητικών επαφών με την Τουρκία και τον κίνδυνο εσωκομματικής ρήξης που είχε διαφανεί.
Τον έχει «εξουδετερώσει»
Αν και από τότε ορισμένοι είχαν υποστηρίξει ότι, με τη ρητορική του, ο κ. Σαμαράς προσέφερε στον κ. Μητσοτάκη υπηρεσίες αναχώματος στο τμήμα της εκλογικής βάσης της ΝΔ, με αυξημένα πατριωτικά ανακλαστικά, εν όψει της προσέγγισης και του εφ’ όλης της ύλης διαλόγου με την Άγκυρα, πιο κοντά στην πραγματικότητα βρίσκονται εκείνοι που λένε ότι ο κ. Μητσοτάκης τον έχει «εξουδετερώσει» και δεν νιώθει ότι απειλείται από αυτόν.
Σε μεγάλο βαθμό αυτό επιβεβαιώθηκε από όσα (δεν) μεσολάβησαν από τη συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού για τα Ελληνοτουρκικά. Ο απόηχός της έσβησε πολύ γρήγορα, ουδείς εκ των εσωκομματικών υποστηρικτών του και των εν ενεργεία «πιστών» βουλευτών του άρθρωσε την παραμικρή λέξη υποστήριξης των θέσεών του και ο ίδιος έμεινε με την εικόνα του απομονωμένου, στον οποίο προσφέρεται η δυνατότητα ως «πρώην» να λέει ό,τι θέλει, χωρίς να επηρεάζει όμως το σύνολο.
Πέραν, μάλιστα, του ότι άπαντες οι βουλευτές ενδιαφέρονται πρωτίστως για τη δική τους πολιτική επιβίωση και επανεκλογή, οι πιο μυστικοπαθείς σημειώνουν με νόημα ότι ο κ. Σαμαράς θα γιορτάσει τον προσεχή Μάιο τα εβδομηκοστά γενέθλιά του, την ώρα που ο νυν αρχηγός του κόμματος αφήνει να επικρέμαται η «απειλή» για επιβολή… ορίου ηλικίας από τις επόμενες εκλογές με το πρόσχημα της ανανέωσης.
Το παρασκήνιο αυτό εξηγεί, πάντως, καλύτερα και την άνεση με την οποία ο πρωθυπουργός -«φωτογραφίζοντας» τον κ. Σαμαρά- επιτέθηκε δημοσίως την Παρασκευή, μιλώντας σε εκδήλωση για τις διεθνείς σχέσεις, στους «ακραίους» που δεν θέλουν να καθίσει η χώρα μας στο «τραπέζι της συζήτησης» με την Τουρκία. Ο κ. Μητσοτάκης «έριξε το γάντι» στον πρώην πρωθυπουργό, γνωρίζοντας, μετά βεβαιότητας, ότι εκείνος δεν πρόκειται να το σηκώσει και, ως εκ τούτου, περιθωριοποιείται και αποδυναμώνεται περισσότερο.
Με όποιον τρόπο και αν έχει απενεργοποιήσει τη σαμαρική απειλή, η ουσία είναι, πάντως, ότι ο πρωθυπουργός φέρεται αποφασισμένος -και… «απελευθερωμένος»- να προχωρήσει στον διάλογο με την Τουρκία και με φόντο την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, εν όψει της οποίας, μάλιστα, κατά τη συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά, προετοίμασε το έδαφος των απωλειών και υποχωρήσεων, λέγοντας ότι «όταν πάει κανείς σε διεθνές δικαστήριο, ξέρει ότι μπορεί να μην πετύχει το μέγιστο».
Κυριαρχία στο χώρο του Κέντρου
Γενικότερα, ο πρωθυπουργός, ζώντας στη δική του πραγματικότητα, η οποία τροφοδοτείται βεβαίως και από τις ανά τακτά διαστήματα δημοσκοπήσεις, δεν δείχνει να ανησυχεί για τις «δεξιές» παρυφές του πολιτικού του χώρου, έστω κι αν εκεί οι διεργασίες μάλλον θα πυκνώνουν από εδώ και πέρα. Ο κ. Μητσοτάκης εμφανίζεται σταθερά προσανατολισμένος στην επιδίωξή του να κυριαρχήσει και να πάρει τη μερίδα του λέοντος στον χώρο του Κέντρου, μη αφήνοντας τον κ. Τσίπρα να μετατοπιστεί επιτυχώς προς τα εκεί.
Θεωρεί, προφανώς, ότι οι εξελίξεις μετά τις επόμενες εκλογές -οι οποίες θα διεξαχθούν, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, υποχρεωτικά με την απλή αναλογική- θα κριθούν εκεί σε ό,τι αφορά την πολιτική κυριαρχία και όχι στα θεωρούμενα «άκρα». Οι εγγενείς αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ και η πολιτική και εκλογική απίσχναση του Κινήματος Αλλαγής τροφοδοτούν, έτσι, περαιτέρω την πολιτική αλαζονεία του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος, μη βλέποντας σοβαρούς και υπολογίσιμους αντιπάλους απέναντί του, μπορεί να επαίρεται ότι είναι σε θέση «να κάνει ό,τι θέλει».
Αυτό, βεβαίως, αυξάνει την απόσταση από την κοινωνική πραγματικότητα, η οποία, λόγω και της πανδημίας και του τρόπου αντιμετώπισής της, γίνεται ολοένα πιο δραματική. Ο ίδιος, όμως, παρά το γενικευμένο τέλμα και την αβεβαιότητα που μεγαλώνει, τα βλέπει από τη δική του, «λουδοβίκεια» πολλές φορές, οπτική. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει εκφράσει σε συζητήσεις την άποψη ότι η δημοφιλία του φτάνει στα όρια της «λατρείας» από την κοινή γνώμη και, επομένως, δεν δικαιολογείται κανείς να του δημιουργεί προβλήματα.
Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ
Και, αν θεωρεί ότι έχει κλείσει τα πιθανά μέτωπα στο εσωτερικό του κόμματός του, ο κ. Μητσοτάκης δεν δείχνει να ανησυχεί και για τη στάση της αντιπολίτευσης, τουλάχιστον της μείζονος, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει καθαρά τη διαδικασία του ελληνοτουρκικού διαλόγου, ενώ προσφέρθηκε να καλύψει τα κενά ακόμη και για τα εκκρεμούντα πρωτόκολλα της συμφωνίας με τα Σκόπια, που ο κ. Σαμαράς δεν θα ψηφίσει, όταν έρθουν προς κύρωση στην Βουλή.
Τα δεδομένα αυτά φαίνεται ότι αδυνατίζουν κι άλλο, εάν δεν εξαφανίζουν εντελώς, τα σενάρια για εκλογές λόγω των εθνικών θεμάτων και των αναταράξεων που θα μπορούσε να προκαλέσει η δρομολόγηση των διερευνητικών επαφών με την Τουρκία. Το ενδεχόμενο αυτό ήταν ορατό μέχρι πρότινος, στο πλαίσιο μιας «καθαρής εντολής» για να προχωρήσει η όλη διαδικασία χωρίς προβλήματα.
Τέτοιο θέμα δεν φαίνεται, πλέον, να αντιμετωπίζει, από πλευράς του, ο κ. Μητσοτάκης, αφού, άλλωστε, μόλις προχθές και ο κ. Τσίπρας δήλωσε σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι δεν θέτει θέμα εκλογών, περιμένοντας να κλείσει ο κύκλος της πανδημίας.
