Τις πιο δύσκολες στιγμές της πολιτικής ζωής τους πρέπει να ζουν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης. Τόσο ο καθηγητής Χρήστος Ταραντίλης, όσο και η έγκριτη δημοσιογράφος, Αριστοτελία Πελώνη.
Δύο εξαιρετικά σοβαρά πρόσωπα, δύο πραγματικές προσωπικότητες στον χώρο τους, υποχρεώνονται να δικαιολογήσουν μία φρικτή υπόθεση χωρίς να διαθέτουν επιχειρήματα. Άλλωστε, η έκφραση τους όταν αναγκαζόντουσαν να εξωραΐσουν μια φρικτή, απεχθή υπόθεση. Το έβλεπες στα μάτια τους ότι ήθελαν να ανοίξει η γη να τους καταπιεί. Και δεν ήταν θέμα προσωπικής ανησυχίας. Διότι εάν η υπόθεση εκτραχυνθεί, τα πρόσωπα τους θα μείνουν στην ιστορία προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα σε ένα ψυχρό κυβερνητικό βήμα.
Η απέχθεια τους θεωρούμε ότι είχε απολύτως ηθικά χαρακτηριστικά. Αναγκάζονταν να κάνουν κάτι που δεν πιστεύουν, να δικαιολογήσουν κάτι που τους προκαλεί απέχθεια και αντιτίθεται στο σύστημα αξιών που έχουν, και το έχουν υπηρετήσει μέχρι σήμερα από τους κλάδους στους οποίους διακρίθηκαν. Στον ακαδημαϊκό χώρο και την δημοσιογραφία.
Σε αντίθεση με κάποιους άλλους προκατόχους τους που πιστεύουν ακράδαντα ότι καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, ο κ. Ταραντίλης και η κ. Πελώνη φαίνεται ότι αντιδρούν όταν η ντροπή γίνεται δουλειά.
