Κλυδωνίζεται η κυβέρνηση με την παραίτηση σε χρόνο-ρεκόρ, 55 μόλις ημερών θητείας, του Χρήστου Ταραντίλη.
Κίνηση το παρασκήνιο της οποίας αποκαλύπτει τη χαώδη εικόνα που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου φράξιες συμβούλων του πρωθυπουργού βρίσκονται «στα μαχαίρια» και δεν διστάζουν να λειτουργούν με όρους που θυμίζουν περισσότερο υπόκοσμο παρά την κεντρική πολιτική σκηνή μιας δημοκρατικής χώρας.
Τα πισώπλατα μαχαιρώματα, τα απανωτά αδειάσματα υπουργών από συναδέλφους τους, που ανήκουν σε διαφορετικά «συστήματα», για να προστατευτούν οι ίδιοι και οι «φίλοι» τους, ξεπερνούν κατά πολύ παρόμοιες καταστάσεις εσωκομματικών συγκρούσεων, που έχουν υπάρξει στο παρελθόν και αποδίδονται εν μέρει στην εμμονή του πρωθυπουργού να «αξιοποιήσει» στελέχη προερχόμενα από πολιτικούς χώρους διακριτούς από τη Νέα Δημοκρατία.
Καταστάσεις και παρασκήνιο που δεν άφησαν καμία άλλη επιλογή στον αξιοπρεπή Χρήστο Ταραντίλη από το να υποβάλει την παραίτησή του. Ήταν οι χειρισμοί της υπόθεσης Λιγνάδη που αποτέλεσαν την αφορμή για τον πλήρη εκτροχιασμό της οποιασδήποτε μορφής κανονικότητας στις σχέσεις μεταξύ των ομάδων συμβούλων του πρωθυπουργού που έχουν σχηματιστεί.
Οι δε αλλαγές στρατηγικής στη διαχείριση του ζητήματος στις οποίες υποχρεώθηκε η κυβέρνηση αποτύπωσαν αυτές ακριβώς τις διαμάχες. Για να υπηρετηθούν όμως σε επικοινωνιακό επίπεδο, θα απαιτούσαν έναν άνθρωπο εντελώς διαφορετικό από τον ήπιο, έγκριτο καθηγητή Χρήστο Ταραντίλη, που δεν θα δίσταζε να θυσιάσει κάθε ίχνος προσωπικής και πολιτικής αξιοπρέπειας.
Με απλά λόγια, ο καθηγητής αρνήθηκε να γίνει γρανάζι στην προπαγανδιστική μηχανή του Μεγάρου Μαξίμου, που στη συγκεκριμένη περίπτωση ως μοναδικό σκοπό είχε να προστατεύσει από τις πολιτικές της ευθύνες την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. Διότι η υπουργός αποτελεί προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και η αποκαθήλωσή της θα αντανακλούσε αρνητικά στον ίδιο.
Αντ’ αυτού αποφασίστηκε από τους συμβούλους η ευθύνη να διαχυθεί συνολικά στην κυβέρνηση. Απόφαση όμως η οποία οδήγησε, αντί να παραιτηθεί η Μενδώνη και να εκτεθούν οι «επιτελικοί της προστάτες», στην απόφαση Ταραντίλη να εγκαταλείψει το κυβερνητικό πλοίο και να παραμείνει απλός βουλευτής, επικαλούμενος οικογενειακούς λόγους.
Η παραίτησή του δεν αποτέλεσε έκπληξη για τους παροικούντες την κυβερνητική Ιερουσαλήμ, καθώς εδώ και μία εβδομάδα είχε σταματήσει να εκπροσωπεί την κυβέρνηση και είχε περιοριστεί να υπογράφει «copy paste» ανακοινώσεις σχετικά με τις επιθέσεις στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας.
Δεν παύει, όμως, να είναι κεραυνός για την κυβέρνηση, της οποίας οι χειρισμοί οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο, παρά τις προσπάθειες που ήδη γίνονται να υποβαθμιστεί η απόφαση του πρώην κυβερνητικού εκπροσώπου. Είναι τέτοια δε η αμηχανία που έχει δημιουργηθεί αλλά και η ανασφάλεια για τα επόμενα βήματα, που δεν ορίστηκε νέος κυβερνητικός εκπρόσωπος, αν και ο χρόνος για μια τέτοια απόφαση είχε δοθεί από τον Χρήστο Ταραντίλη, αλλά τη θέση καλείται να πληρώσει η αναπληρωτής του Αριστοτελία Πελώνη.
Φυσικά, δεν είναι μόνον η υπόθεση Λιγνάδη που έχει προκαλέσει τριγμούς στην κυβέρνηση. Η εκδρομή του πρωθυπουργού στην Ικαρία και το συγγνώμη που ποτέ δεν ζητήθηκε, η πολυγλωσσία και το πινγκ πονγκ ευθυνών με τα όσα συνέβησαν με τη «Μήδεια» αλλά και το πρόβλημα που δημιουργείται με την απεργία πείνας του καταδικασμένου τρομοκράτη Κουφοντίνα έχουν δημιουργήσει μείζονα θέματα.
Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου είναι όσα κατήγγειλε ο πατέρας του ανιψιού και στενότερου ίσως συμβούλου του πρωθυπουργού, επονομαζόμενου και «άρχοντα του Μαξίμου», Γρηγόρη Δημητριάδη.
Ο Σπύρος Δημητριάδης σε ανάρτησή του στο facebook είπε ξεκάθαρα ότι η υπόθεση Κουφοντίνα οδηγείται στα άκρα από την κυβέρνηση, προκειμένου, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει: «Να μην ασχολούμαστε με τα χάλια τους. Το θέμα του Κουφοντίνα το έχουν σχεδιάσει. Θα τον σκοτώσουν και αφενός θα μονοπωλήσει την ατζέντα για καιρό, ώστε να μην ασχολούμαστε με τα χάλια τους, και αφετέρου θα συσπειρώσουν το δεξιό ακροατήριό τους» σημείωσε ο πατέρας του κορυφαίου κυβερνητικού στελέχους. Επανήλθε μάλιστα στο ζήτημα με νεότερη ανάρτηση, σημειώνοντας: «Όταν έχεις αποτύχει παντού και για αντιπερισπασμό αφήνεις κάποιον να πεθάνει, ΔΕΝ υπάρχουν λόγια».
