Έσπευσε να παρουσιάσει τη νέα έκδοση του «Συνταγματικού Δικαίου» που συνέγραψε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, σ’ ένα πανεπιστημιακό ακροατήριο της επιλογής του. Ως εδώ καλά, αφού κάθε πανεπιστημιακός δάσκαλος δικαιούται να προβάλλει το έργο του.
Όμως ο γνωστός και μη εξαιρετέος πλέον Ευάγγελος Βενιζέλος δεν ασχολήθηκε μόνο με το βιβλίο του. Το αντίθετο μάλιστα. Φέροντας βαρέως το ότι βρίσκεται εκτός ενεργού πολιτικής – ο Ευάγγελος εκτός πολιτικής είναι όπως τα ψάρια έξω από το νερό, «σπαρταράνε» εναγωνίως – και μάλιστα ελέω Φώφης Γεννηματά, έσπευσε να υπερασπισθεί το «μεγάλο πολιτικό του έργο», φυσικά με τα δικά του μέτρα και σταθμά.
Και τι δεν είπε ο Ευάγγελος, και με πόση «σεμνότητα»! Αφού τόνισε ότι δεν υπελόγισε τη «δημοφιλία» του – ποια δημοφιλία, άραγε, όταν στις δημοσκοπήσεις η αντιπάθεια στο πρόσωπό του «χτυπούσε κόκκινο» και τότε – και «θυσιάστηκε» για να αναλάβει, τον Ιούνιο του 2011, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, έκανε «απολογισμό» που θα ζήλευε ως και ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Και έφθασε στο σημείο να λέει ότι όχι μόνο τα έκανε όλα σωστά και «έσωσε» τον Τόπο, αλλά οι πολίτες δεν του το αναγνώρισαν!!
Βεβαίως, και επειδή όλοι γνωριζόμαστε στον Τόπο μας, ξέχασε να μας πει π.χ. τι συνέβη το 2011 στις Κάννες, σ’ εκείνη τη συνάντηση όπου ο Νικολά Σαρκοζί έκανε «ρόμπα» αυτόν και τον Γιώργο Παπανδρέου. Τότε που στήριζε το «δημοψήφισμα» του Γιώργου Παπανδρέου, και μετά «κρυβόταν» για να το αποκηρύξει στη συνέχεια. Όπως ξέχασε το PSI, το οποίο κατέστρεψε όχι μόνο το τραπεζικό μας σύστημα αλλά και το ασφαλιστικό σύστημα και τους μικροομολογιούχους, που δεν ξεχνάνε ποτέ τον «αλήστου μνήμης» Ευάγγελο Βενιζέλο.
Συνέχισε δε να λέει ότι οι αποφάσεις του της εποχής εκείνης δεν άλλαξαν στη συνέχεια, άρα ήταν ορθές. Μα τι να αλλάξει Ευάγγελε, αφού η κατεδάφιση της οικονομίας είχε ήδη συντελεστεί και ήταν γεγονός; Απλώς ακόμη «μαζεύουμε» τα ερείπια της πολιτικής του Ευάγγελου Βενιζέλου, τα οποία εκείνος βλέπει, με τη γνωστή έλλειψη επίγνωσης και την αλαζονεία του, περίπου ως «ανεκτίμητης αξίας αρχαιολογικά ευρήματα οικονομικής πολιτικής».
Είναι φανερό ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος αγωνιά για να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, με όποιον ζητήσει τις υπηρεσίες του, κατά προτίμηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μόνο που ο τελευταίος ούτε ν’ ακούει θέλει για έναν «παλαίμαχο» πολιτικό, του οποίου η πολιτική «τοξικότητα» δεν μπορεί να υπολογισθεί ούτε με μετρητή «γκάιγκερ»!
Γι’ αυτό ας μας επιτρέψει μια φιλική παραίνεση: Αν υπάρχει μια ελπίδα να επανέλθει – πράγμα δύσκολο – στην πολιτική σκηνή αυτό θα μπορούσε να γίνει μετά από καιρόόταν πάψει να μας θυμίζει τα έργα του και όταν, αντιθέτως, αρχίσει να κάνει ό,τι μπορεί για να τα ξεχάσουμε.
