Και σήμερα στη Βουλή η κα Φώφη Γεννηματά επιχείρησε να κρύψει την κατάντια του ΚΙΝΑΛ υπό την «ηγεσία» της, μονοπωλώντας την πολιτική «κληρονομιά» του Ανδρέα Παπανδρέου και τις «βαθιές ρίζες» του ΠΑΣΟΚ, σε σημείο θυμηδίας. Η στάση της αυτή δείχνει την απελπισία της μπροστά στην περιθωριοποίηση του ΚΙΝΑΛ, ενώ η ίδια αδυνατεί να καταλάβει -τόση είναι η πολιτική της αντίληψη- ότι όσο επικαλείται τον Ανδρέα Παπανδρέου τόσο το χειρότερο για εκείνη αλλά και για το κόμμα της. Κι αυτό γιατί η αλήθεια για την πραγματική «προσφορά» του Ανδρέα Παπανδρέου στον Τόπο μας είναι πικρή. Και να γιατί:
Σίγουρα ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε ένας χαρισματικός ηγέτης με τεράστια επικοινωνιακά προσόντα για την εποχή του. Μεγάλο προσόν του σε αυτό το πεδίο η αναμφισβήτητη μόρφωσή του, στα οικονομικά και όχι μόνο, την οποία όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου «θυσίασε», δυστυχώς, αποκλειστικά στο «βωμό» του λαϊκισμού. Η υπεροχή του από το μέσο όρο του επέτρεπε να εντυπωσιάζει τον κόσμο, εμφανίζοντας «το άσπρο μαύρο», όχι όμως και να δημιουργήσει κάτι θετικό για τον Τόπο μας, πολύ δε περισσότερο να πει την αλήθεια στους ψηφοφόρους κατάματα. Σε αυτό συνέβαλαν και οι πολυάριθμοι «πρόθυμοι αυλικοί», οι οποίοι έσπευδαν να υποστηρίξουν, περίπου, ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν «ηγέτης με υπερφυσικές ικανότητες». Είχαν πάρει καλά μαθήματα «λαοπλάνων» πριν μπουν στην «αυλή» του «μεγάλου τιμονιέρη» του ΠΑΣΟΚ, που χρόνια «σάρωνε», έως ότου ο κόσμος πάρει χαμπάρι τι κρυβόταν πίσω από το «μύθο Ανδρέα Παπανδρέου».
Άρα λοιπόν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας χαρισματικός ηγέτης, σε καμιά όμως περίπτωση ικανός και, πολύ περισσότερο, «μεγάλος πολιτικός». Το αντίθετο. Η εσωτερική και εξωτερική πολιτική του υπήρξε, στο μεγαλύτερο μέρος της, καταστροφική. Για παράδειγμα:
Στο εσωτερικό καταχρέωσε τη Χώρα –επί των ημερών του το δημόσιο χρέος πήγε από το 26%, όταν παρέλαβε, κοντά στο 70% όταν τελείωσε το 1990, αυξανόμενο με γεωμετρικούς ρυθμούς- με παροχές σπάταλες που οδηγούσαν τους οπαδούς του να λένε «με τον Ανδρέα φάγαμε ψωμί». Δίχως να αντιλαμβάνονται ότι αυτό το «ψωμί» ήταν δανεικό με χρέος, που βάραινε τους ίδιους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και, σε τελική ανάλυση ολόκληρη τη Χώρα. Αυτό πληρώνουμε ως σήμερα: Τον σπάταλο δημαγωγό και λαϊκιστή Ανδρέα Παπανδρέου που στο τέλος και ο ίδιος ομολόγησε ότι το δημόσιο αυτό χρέος «θα μας καταπιεί»!
Επιπλέον, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου που κυριολεκτικώς «τορπίλισε», στα πρώτα της βήματα, την πορεία της Χώρας στην τότε ΕΟΚ. Κι αν δεν ήταν Πρόεδρος Δημοκρατίας ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, η Ελλάδα σίγουρα θα είχε οδηγηθεί σε «ευρωπαϊκό εκτροχιασμό». Με την άφρονα πολιτική του στην αντιπολίτευση, ο Ανδρέας Παπανδρέου έφτιαξε ένα ΠΑΣΟΚ με ισχυρό, λόγω λαϊκισμού, λαϊκό έρεισμα, αλλά εντελώς αντίθετο απέναντι στην ευρωπαϊκή προοπτική της Χώρας. Έτσι όταν κλήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ να κυβερνήσουν, το 1981, έχασαν πάνω από τέσσερα χρόνια ώσπου να αξιοποιήσουν τα μεγάλα πλεονεκτήματα ιδίως του «ευρωπαϊκού χρήματος». Το οποίο, όπως φαίνεται από την άθλια διαχείριση των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ), κατασπαταλήθηκε άσκοπα. Έτσι, ιδίως ο πρωτογενής τομέας, βασικός πυλώνας της οικονομίας μας, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.
Στην εξωτερική πολιτική ο Ανδρέας Παπανδρέου «περιπλανήθηκε» στους «δρόμους των Αδεσμεύτων», οδηγώντας τη Χώρα στο περιθώριο και στην ανυποληψία, αναγκαζόμενος στη συνέχεια να ζητάει συνεχώς συγνώμες – το mea culpa έμεινε στην ιστορία- για τους καταστροφικούς του ερασιτεχνισμούς. Οι στενές σχέσεις του με τον Αραφάτ και κυρίως με τον δικτάτορα της συμφοράς Καντάφι εξέθεσαν πολλαπλώς τη Χώρα. Ακόμη και φιλικοί προς τον Ανδρέα Παπανδρέου ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο Φρανσουά Μιτεράν, ήλθαν μαζί του σε τραγικά δύσκολη θέση, ενώ ο διεθνής διασυρμός της Χώρας έπαιρνε τεράστιες διαστάσεις. Επιπλέον, με συνεργάτες τύπου Θόδωρου Πάγκαλου – καθένας θυμάται τα περί «γερμανών νάνων»- η Ελλάδα επί Ανδρέα Παπανδρέου ταπεινώθηκε, όταν με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το διεθνές και το ευρωπαϊκό της κύρος ήταν υψηλότατο.
Δεν έχουν τέλος τα «ανδραγαθήματα» του Ανδρέα Παπανδρέου, παρά το γεγονός ότι μέχρι σήμερα ένας κάποιος λαϊκισμός της εποχής του «καλά κρατεί», συντηρώντας το «μύθο» του. Μόνο που ο «μύθος» ανήκει στον Ανδρέα Παπανδρέου, όχι όμως και σε εκείνους που προσπαθούν σήμερα να ζήσουν πολιτικά λόγω αυτού. Άλλωστε, ο «μύθος» του Ανδρέα Παπανδρέου έχει πια για τα καλά ξεθωριάσει.
Αυτό αδυνατεί να καταλάβει η κα Φώφη Γεννηματά. Όσο επικαλείται τον Ανδρέα Παπανδρέου, τόσο μάλλον «ξύνει πληγές» αντί να συντηρεί το «μύθο» του. Αλλά ακόμη και αν, όπως είπαμε, ο «μύθος» του Ανδρέα Παπανδρέου για ορισμένους «καλά κρατεί», για την κα Φώφη Γεννηματά και την ως τώρα πολιτική της πορεία ισχύει η λαϊκή ρήση: «Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας»!!.
