Στη Γεωργιούπολη Χανίων διεξάγεται η Γενική Συνέλευση της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), της οποίας Γενικός Γραμματέας είναι ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Μάξιμος Χαρακόπουλος.
Ο οποίος συναντήθηκε με το προεδρείο του Διεθνούς Δικτύου Καθολικών Νομοθετών (ICLN) και τόνισε ότι: «Οι συναντήσεις της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας με το Διεθνές Δίκτυο Καθολικών Νομοθετών, που θεμελιώνουν τον διακοινοβουλευτικό διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών βουλευτών, έχουν ιδιαίτερη προσθετική αξία στο διεθνές πεδίο, καθώς αναδεικνύουν το κοινό αξιακό υπόβαθρο και τα κοινά σημεία προβληματισμού των δυο κεντρικών δογμάτων της Χριστιανοσύνης».
Στην δε εισήγησή του στη Γενική Συνέλευση αναφέρθηκε εκτενώς στις χριστιανικές αξίες της Ευρώπης, λέγοντας:
«Δεν είναι η πρώτη φορά που ζητήματα που άπτονται της χριστιανικής ταυτότητας της Ευρώπης παρεισφρέουν στο Διάλογο για το Μέλλον της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η “Συνέλευση για το Μέλλον της Ευρώπης”, που έλαβε χώρα το 2003, υπό την ηγεσία του πρώην Γάλλου Προέδρου Giscard d’ Estaing, κατά την οποία συντάχθηκε το πρώτο Σύνταγμα της Ευρώπης, ενόψει του επικείμενου διπλασιασμού των μελών της τότε ΕΕ. Τα πρώτα 15 σχέδια άρθρων του Συντάγματος περιείχαν αναφορές στην εθνική ταυτότητα των κρατών μελών και στα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και τις δεσμεύσεις για κοινωνική δικαιοσύνη και περιβάλλον, όμως, καμία αναφορά δεν υπήρχε στην κρατούσα πολιτισμική – θρησκευτική ταυτότητα. Αυστριακοί, Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Σλοβάκοι εκπρόσωποι ευνοούσαν την αναφορά στην χριστιανική καταγωγή της Ευρώπης. Όμως, αυτή η πρόταση βρήκε αντίσταση από τα περισσότερο εκκοσμικευμένα κράτη, όπως η Γαλλία, η Ισπανία και η Ολλανδία. Κάποιοι πολιτικοί ηγέτες θεωρούσαν ότι η αναφορά στις “χριστιανικές αξίες” θα καθιστούσε δυσκολότερη την επέκταση της ΕΕ στο μέλλον, ώστε να συμπεριλαμβάνονται κυρίως μουσουλμανικές χώρες, όπως η Τουρκία. Κάποιοι, αφελώς αισιόδοξοι τότε, πίστεψαν ότι προκειμένου η Ευρώπη να κάνει το μεγάλο βήμα προς την Ανατολή, άξιζε τον κόπο να αποκρύψουμε, να παραβλέψουμε, να ξεχάσουμε τις χριστιανικές αξίες της Ευρώπης. Εάν, λοιπόν, η Συνθήκη της Λισσαβόνας εγκατέλειψε το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και τις αναφορές του στις αξίες της Ευρώπης, στον φετινό διάλογο για το μέλλον της Ευρώπης εκτιμούμε ότι το θέμα μπορεί να επανατεθεί με σοβαρότητα και δομημένη επιχειρηματολογία».
